Η υπουργική αγανάκτηση και το κράτος δικαίου

Η υπόθεση του μαστροπού της δωδεκάχρονης προκαλεί τόσο σφοδρή απέχθεια στον κόσμο, ώστε συγχρόνως προσφέρει και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία στους κατ’ επάγγελμα λαϊκιστές για να κολακεύσουν το κοινό τους. Ο οιοσδήποτε έχει δημόσιο βήμα και εξαρτάται από τη δημοτικότητά του στο ευρύ κοινό έχει τώρα την ευκαιρία να αποδείξει εκ τους ασφαλούς την ηθική του ανωτερότητα, ζητώντας ουσιαστικά να μην ισχύσει το κράτος δικαίου για την περίπτωση των Σεπολίων, επειδή οι περισσότεροι συμφωνούμε ότι οι βιαστές του κοριτσιού είναι φρικαλέα υποκείμενα και τους αξίζει το χειρότερο. (Λέω ότι συμφωνούμε οι περισσότεροι, δυστυχώς όμως όχι όλοι. Διότι περίμενα ότι οι παιδοβιαστές θα ήταν άνθρωποι που ανταποκρίνονται στο στερεότυπο του «βρωμόγερου», αλλά με δέος και κατάπληξη βλέπω να συλλαμβάνονται τριαντάρηδες. Αν ένας νέος 33 ετών θέλει να κάνει σεξ με ένα δωδεκάχρονο που εκδίδεται διά της βίας – διότι άλλος τρόπος εκτός της βίας δεν υπάρχει -, τότε αρχίζεις να υποψιάζεσαι τα πάντα…)

Μια τέτοια κατηγορία είναι οι τηλεαστέρες: για αυτούς, ο Μίχος είναι, εκτός των άλλων, ευκαιρία για να εξιλεωθούν και για τις αμαρτίες του. Μια άλλη κατηγορία είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος υποστηρίζει υπογείως τη χυδαία εκστρατεία ταύτισης της ΝΔ με την παιδεραστία, στο πεδίο των social media. Μόλις προχθές ένας βουλευτής τους (το όνομά του δεν έχει σημασία) διαμαρτυρόταν στον γενικό γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής, Κων. Παπαθανασίου, επειδή δεν έστειλαν τον Μίχο σε κανονική φυλακή, ώστε να είναι βέβαιο ότι θα έχει την τύχη του Δουρή. Το κωμικό της υπόθεσης είναι ότι τέτοιες απαιτήσεις εγείρουν οι ίδιοι άνθρωποι που σπέρνουν την καχυποψία ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να συγκαλύψει πτυχές της υπόθεσης. Πώς γίνεται να υποστηρίζει κάποιος και τις δύο θέσεις συγχρόνως; Αν θες τον Μίχο, δηλαδή το κεντρικό πρόσωπο του κυκλώματος, λιντσαρισμένο και κρεμασμένο μέσα σε 48 ώρες, αυτό συνεπάγεται ότι δεν θες διαλεύκανση της υπόθεσης. Αλλά με αυτούς δεν βγάζεις άκρη: είναι οι ίδιοι που ελάφρυναν σκανδαλωδώς τις ποινές των βιαστών με την ακροτελεύτια κυβερνητική πράξη τους: τον Ποινικό Κώδικα.

Στην περίπτωση του Βασίλη Κικίλια έχουμε συγχώνευση των δύο παραπάνω κατηγοριών σε ένα πακέτο. Θέλει και περιστασιακή άρση του κράτους δικαίου, όταν δηλώνει «να ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί οι παιδόφιλοι για να διαπομπευθούν πριν τιμωρηθούν από τη Δικαιοσύνη». Το θέτει, όμως, και με τον τρόπο της αντιπολίτευσης, όταν ζητεί «να μην κουκουλωθεί κανένα όνομα και να μην εξαφανιστεί από τις λίστες». Περίεργο, δεν νομίζετε, για κάποιον ο οποίος είναι υπουργός της κυβέρνησης να υπαινίσσεται συγκάλυψη; (Εστω και αν αυτός είναι ο Κικίλιας…) Να τα λέει ο Χρήστος Σπίρτζης, το καταλαβαίνω· αλλά ο Κικίλιας;

Να ενημερώσω, πάντως, τον υπουργό ότι, αν θέλουμε ένα κράτος «στο οποίο η κρατική εξουσία είναι νομικώς αδέσμευτη και μπορεί να λάβει οποιοδήποτε μέτρο» αυτό είναι το αστυνομικό κράτος, που αντιπαραβάλλεται με το κράτος δικαίου. Αυτά λέει ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Απόστολος Γεωργιάδης, στο πολύτιμο σύγγραμμα (για εμάς τους άσχετους με τη νομική επιστήμη) «Τι είναι δίκαιο; Η νομική επιστήμη για όλους», των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης.

ΥΓ. Και μη μου πείτε, σας παρακαλώ, ότι αυτά τα ξέρουν όλοι! Είναι φανερό ότι δεν τα ξέρει ο Κικίλιας…

ΠΡΟΣΕΧΩΣ
Με πληροφορούν από τη θαλασσοφίλητη, το χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος, ότι κατά πάσα πιθανότητα επίκειται εκλογή νέου Αρχιεπισκόπου, λόγω επιδείνωσης της υγείας του νυν Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου. Αυτό σημαίνει ότι αναμένουμε τη Μόσχα να αποδυθεί σε αγώνα για την εκλογή του υποψηφίου της προτίμησής της στον αρχιεπισκοπικό θρόνο (ο οποίος στην Κύπρο έχει και πολιτικό κύρος). Λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι η αρχιεπισκοπική εκλογή λίγο ή πολύ συμπίπτει με την προεδρική, προεξοφλείται ότι η υπόθεση θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Η Κύπρος είναι μία ανοιχτή πληγή στην ευρύτερη συμμαχία της Δύσης και η Μόσχα έχει κάθε λόγο να τη συντηρεί όπως είναι. Το πρόβλημα για τους Ρώσους, βέβαια, είναι ότι, τώρα με τον πόλεμο που ξεκίνησαν στην Ουκρανία, τις ευρωπαϊκές κυρώσεις και τα συμπαρομαρτούντα, δεν έχουν πια τη δυνατότητα να εξαγοράζουν με το δέλεαρ του χρήματος την πολιτική ελίτ της Κύπρου. Το πρόβλημα ισχύει αντιστοίχως και για την κυπριακή πλευρά: η σύμπλευση με τη Ρωσία δεν έχει πλέον νόημα, εφόσον δεν υφίσταται οικονομικό αντίκρισμα. Εξού η βαθιά αμηχανία στην οποία έχει περιέλθει ο πολιτικός κόσμος της Μεγαλονήσου…