«Η τέχνη βρίσκεται σε μια σκιά φωτερή»

Είκοσι νέα έργα περιλαμβάνει η ατομική έκθεση του Κωνσταντίνου Παπαργύρη με τίτλο «Ζωγραφική. Ρετσιτατίβο για τη φύση και την επιείκεια» στη Δημοτική Πινακοθήκη Δήμου Πειραιά (έως την ερχόμενη Κυριακή). Eργα μέσα από τα οποία ο ζωγράφος προτρέπει σε μια επανάγνωση της φύσης, καλώντας σε έναν διάλογο αναζήτησης της σύγχρονης σχέσης του ανθρώπου με το φυσικό του περιβάλλον.

Πώς συνδέεται ο τίτλος της έκθεσης με τα έργα που παρουσιάζετε; Επιλέξατε έναν μουσικό όρο για να μιλήσετε για τη ζωγραφική. Γιατί;

«Ο πλανήτης γη να αποτελεί ένα από τα καλύτερα μέρη για να ζει ένας ποιητής, ένας ζωγράφος, ένας εργάτης, ένας γεωργός, ένας ναυτικός, ένας εραστής, ένα παιδί». Δεν έχει σημασία ποιος πιστεύει τα παραπάνω γιατί το μόνο που υπάρχει είναι αυτό που καταχρηστικά ονομάζουμε: «εμείς». Τα υπόλοιπα, συνωμοσίες και ακροβασίες όπως το ρετσιτατίβο, αυτή η απαιτητική μονωδία που δοκιμάζει και ασκεί ταυτόχρονα τον τραγουδιστή-άνθρωπο.

Υπάρχει έντονο στο έργο σας το στοιχείο της ανησυχίας για οικολογικά θέματα. Ποια ήταν η πηγή αυτού του προβληματισμού;

Στα 45 μου κατάλαβα ότι η ανθρωποκεντρική ζωγραφική είναι περισσότερο εγωκεντρική παρά οτιδήποτε άλλο. Ας είναι. Τώρα δειλά-δειλά ζωγραφίζω ξανά ανθρώπους. Δεν νομίζω όμως ότι μέσα της η τέχνη μπορεί να συγχωρέσει την κακία μας και την καταστροφική μας μανία. Ούτε η φύση. Μήτε ο ουρανός.

Για ποιον λόγο από τα έργα σας απουσιάζει η ανθρώπινη παρουσία, ενώ στο κέντρο του προβληματισμού σας βρίσκεται ο άνθρωπος και η σχέση του με τη φύση;

Ο άνθρωπος ως αφετηρία από κάποιο προσωπικό ή ιστορικό αφήγημα είναι αλήθεια ότι απουσιάζει σε αυτήν την τελευταία ζωγραφική εργασία. Θέλει χρόνο μέχρι ν’ αγαπήσεις τον εχθρό σου. Μολαταύτα τα πάντα υπόκεινται σ’ ένα σχήμα.

Μπορεί η τέχνη να συμβάλει στην ευαισθητοποίηση του κοινού για την επίλυση των προβλημάτων του περιβάλλοντος;

Είναι δουλειά, προσίδιον και προνόμιο του πολιτισμού και όχι της τέχνης να επιλύει προβλήματα ή να δημιουργεί ή να αρχειοθετεί. Η τέχνη, αυτόφωτη και μοναχική, αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος αλλά ταυτόχρονα βρίσκεται σε μια θρεπτική θα λέγαμε σκιά – μια σκιά όχι σκοτεινή μα φωτερή. Μια σκιά για την οποία αξίζει κανείς να θυσιαστεί.