Ο Πούτιν δεν πρέπει να νικήσει

Δεν γνωρίζουμε τι θα συμβεί σε αυτόν τον πόλεμο και δεν είμαστε σε θέση να επηρεάσουμε ευθέως την πορεία της ρωσικής εισβολής, αλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο – είναι δική μας απόφαση πώς θα δράσουμε. Θα «εξισορροπήσουμε» αυτό που κάνουν οι Ρώσοι με το επιχείρημα «και οι Ουκρανοί στο κάτω – κάτω δεν είναι άγιοι», όπως έκανε πρόσφατα η Διεθνής Αμνηστία; Ή όπως ο Νόαμ Τσόμσκι, ο οποίος μοιάζει να καταδικάζει την εισβολή, αλλά την ίδια στιγμή παραπέμπει και στο Ιράκ; Δεν έχω αλλάξει γνώμη για την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, πιστεύω ότι ήταν λάθος, αλλά να εξισώνεις το Ιράκ με την Ουκρανία…

Αυτό που επίσης δεν γνωρίζουμε είναι εάν ο Βλαντίμιρ Πούτιν θα επιλέξει τη χρήση πυρηνικών όπλων. Ενα είναι βέβαιο. Θέλει να πετύχει τα ίδια αποτελέσματα με το να τα είχε χρησιμοποιήσει. Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε σε αυτό. Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση, το μόνο που μας απομένει είναι να σηκώσουμε τα χέρια για να παραδοθούμε και να μας μεταφέρουν στα γκούλαγκ.

Δεν ξέρω τι θα συμβεί στη Ρωσία. Ισως κανείς να μην μπορέσει να σταματήσει τον Πούτιν, που είναι ένας παρανοϊκός ψυχοπαθής. Ισως να τον σταματήσουν οι στρατηγοί και οι ολιγάρχες του, επειδή η χρήση πυρηνικών όπλων θα σήμαινε και το δικό τους τέλος. Το χειρότερο όμως είναι να υποκύψει ο υπόλοιπος κόσμος στον εκβιασμό του, επειδή η λογική του είναι ίδια με εκείνη του Χίτλερ: εάν σου επιτρέψουν να κάνεις κάτι, οφείλεται στην αδυναμία τους και έχεις την άδειά τους να συνεχίσεις.

Η Ουκρανία εξέπληξε ολόκληρο τον κόσμο (εμού περιλαμβανομένου) με την αποτελεσματική και ηρωική της άμυνα. Δεν πρέπει να την προδώσουμε. Ο κατευνασμός της Ρωσίας δεν είναι αποδεκτός. Πρέπει να υπερασπιστούμε την Ουκρανία και να τη βοηθήσουμε. Η ρωσική προπαγάνδα προσπαθεί να αναβιώσει τη ρητορική του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, ότι η Ρωσία αμύνεται απέναντι στον φασισμό όπως εμείς αμυνθήκαμε απέναντι στον Χίτλερ. Πρόκειται για κάτι εντελώς λανθασμένο. Τα γεράκια του Κρεμλίνου θέλουν τώρα μια ακόμη σφοδρότερη επίθεση εναντίον της Ουκρανίας. Αυτή είναι η γλώσσα του φασισμού, του μπολσεβικισμού, ενός περίεργου κράματος αυτών των δύο.

Οσο για τη θεωρία που θέλει το καθεστώς που θα διαδεχθεί τον Πούτιν, σε περίπτωση ανατροπής του, να είναι χειρότερο, δεν συμφωνώ. Πιστεύω ότι το πρώτο πράγμα που θα κάνει ο διάδοχος του Πούτιν θα είναι να τερματίσει τον πόλεμο, και με αυτή την έννοια δεν έχει σημασία ποιος θα είναι. Το σύστημα του Πούτιν καταρρέει. Κοιτάξτε τι γίνεται με την επιστράτευση, ένα εκατομμύριο νέοι άνδρες έχουν εγκαταλείψει τη Ρωσία. Δραπετεύουν στο Καζαχστάν!

Δεν συμφωνώ όμως ούτε με τη ρωσοφοβία. Δεν υποστηρίζει ολόκληρη η Ρωσία τον Πούτιν. Και η ήττα του Πούτιν είναι προς το συμφέρον της Ρωσίας. Οι ρώσοι πολίτες που υποστηρίζουν μια τέτοια θέση πρέπει να υποστηριχθούν, όχι να υφίστανται μποϊκοτάζ.

Ναι, ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει. Πρόκειται για μια σύγκρουση με πολύ μεγάλο βάθος, όπως και εκείνη με το Τρίτο Ράιχ. Ο Πούτιν δεν ενδιαφέρεται για διάλογο ή για συμβιβασμό. Σκοτώνει, βιάζει, λεηλατεί. Θέλει να εκμηδενίσει την Ουκρανία. Δεν πρέπει να κάνουμε πίσω.

Ενα είναι βέβαιο: πολιτικά, οικονομικά και με βάση την εικόνα που έχει επικρατήσει, ο Πούτιν έχει ήδη χάσει αυτόν τον πόλεμο. Ομως, είναι αβέβαιο με τι θα μοιάζει η νίκη. Κανείς δεν ξέρει πώς να τη φανταστεί. Ούτε εγώ.

Aπόσπασμα από συνέντευξη του Ανταμ Μίχνικ, ηγετικού στελέχους
της Αλληλεγγύης το 1989 και διευθυντή σήμερα της πολωνικής εφημερίδας «Gazete Wyborcza», στην Ιρένα Γκρουτζίνσκα Γκρος