Ο «Καίσαρας» δεν είναι πια εδώ…

Φεύγουν τα καλύτερά μας χρόνια… Ποδοσφαιριστές που άφησαν το στίγμα τους στον ελληνικό αθλητισμό και διέγραψαν πορεία ξεχωριστή στον χώρο. Τέτοιος ήταν ο τεράστιος Σταύρος Σαράφης. Ο μέγιστος. Ενας από τους λίγους που φόρεσαν τη φανέλα μιας και μόνης ομάδας. Του ΠΑΟΚ. Από το 1968 έως το ’81 και έγινε πρώτος στην επίτευξη γκολ με τον Δικέφαλο – 136 πέτυχε ο Σαράφης κι ας ήταν μέσος! Αλλά αυτός ήταν ο αξέχαστος «Καίσαρας»

που… αναχώρησε χθες, ύστερα από μάχη μετά ένα εγκεφαλικό επεισόδιο.

«Πώς να είμαι; Καλύτερα να μη ρωτάς εμένα, αλλά τους αντιπάλους. Τον Λάκη Νικολάου. Τον Δομάζο. Τον Μίμη Παπαϊωάννου. Γιατί ο Σταύρος ήταν αγαπητός σε όλους», τονίζει στις πρώτες του κουβέντες στην ΟΜΑΔΑ ο Γιώργος Κούδας. Συνεχίζει δε χειμαρρώδης, όπως τότε που «κατάπινε» ο Μεγαλέξαντρος τους πάντες με τον καλπασμό του στο χορτάρι. «Ημασταν αδέλφια! Ετσι νιώθω, πως έχασα έναν αδελφό μου. Ο Σαράφης ήταν παικταράς και με αίσθηση του χιούμορ ασύλληπτη. Του έκαναν σκληρό φάουλ και γυρνούσε και έλεγε με χαμόγελο “συγγνώμη που μπήκα μπροστά σας”! Αν δεν ήταν ο Σαράφης και ο Τερζανίδης, εγώ δεν θα γινόμουν αυτός που έγινα. Είναι αλήθεια αυτό. Μου έλεγε “πήγαινε μπροστά, τρέχω εγώ”, γιατί ήθελα να ακολουθώ τις οδηγίες του προπονητή. Σε όλες τις δύσκολες στιγμές του ήμουν κοντά του, δίπλα του. Τον πειράζαμε δε γι’ αυτή την… επανομίτικη τοπολαλιά που είχε. Ετσι τη λέγαμε. Μια φορά σε ξενοδοχείο στο πρωινό λέει στο γκαρσόνι “φέρε ένα μηλάκι”. Και του έφεραν ένα μήλο. Τι απάντησε; “Μηλάκι, μέλι εννοώ ότι θέλω”! Ενα μέλος της οικογένειάς μας, τον λάτρευα τον Σταύρο»!

Δομάζο, είπε ο Κούδας; Ιδού ο Στρατηγός: «Τι μου λέτε; Χάσαμε τον Σταύρο; Τι να πω… Ηταν μεγάλος παίκτης και καταπληκτικός άνθρωπος. Οταν φεύγουν τέτοιοι ποδοσφαιριστές το ελληνικό ποδόσφαιρο γίνεται φτωχότερο. Οσες φορές παίζαμε αντίπαλοι, τα ματς με τον ΠΑΟΚ ήταν σπουδαία. Θυμάμαι δύο φορές μέσα σε ελάχιστες ημέρες, Τετάρτη – Κυριακή για Κύπελλο και πρωτάθλημα, ο ΠΑΟΚ έκανε το 2-0 που προηγηθήκαμε, νίκη υπέρ του 3-2. Εποχή Πούσκας ήταν. Και στην Εθνική ήμουν μαζί με τον Σαράφη, ενώ θυμάμαι καλά πως μπήκαμε μαζί στον αγωνιστικό χώρο με το κύπελλο στον τελευταίο τελικό του Κυπέλλου στο Ολυμπιακό Στάδιο».

«Αδέλφια νιώθαμε ο ένας τον άλλον»

Ο Χρήστος Τερζανίδης υπήρξε μέλος της… αγίας τριάδας των μέσων του ΠΑΟΚ κατά τη δεκαετία του ’70, μαζί με Σαράφη και Κούδα. Τι ανέφερε ο σπουδαίος παλαίμαχος μέσος; «Ημασταν εκείνη η φουρνιά που μείναμε χρόνια μαζί. Ηταν η οκταετία τότε και δεν γινόταν κάποιος να πάρει μεταγραφή. Εννιά χρόνια περάσαμε στον ΠΑΟΚ. Ολοι παραδέχονταν πως τότε ήμασταν οι καλύτεροι στην Ελλάδα, η κορυφαία ομάδα. Το έλεγαν και όταν κατέβηκα στην Αθήνα για τον Παναθηναϊκό. Είχαμε κοινά βιώματα, αδέλφια νιώθαμε ο ένας τον άλλον. Μαζί στις χαρές και στις λύπες. Ο ένας νοιαζόταν για τον συμπαίκτη του. Ο Σαράφης ήταν ένα θηρίο. Σκέψου ότι παρακαλούσαμε από τη σέντρα η μπάλα να μην πάει στο πόδι του αλλά στο κεφάλι! Επιανε κεφαλιές – δυναμίτη! Εβγαινε από πίσω πολύ γρήγορα. Θα μπορούσαμε παραπάνω τίτλους να είχαμε, αλλά μας σταμάτησε η διαιτησία».

Για τον Μλάντεν Φούρτουλα, τον φύλακα – άγγελο της εστίας του ΠΑΟΚ, τα λόγια περιττεύουν. Τι θυμάται ο «άσος» από τον Σαράφη; «Καλός άνθρωπος, υπέροχος ποδοσφαιριστής. Αυτός που έδειχνε, αυτός ήταν και έχει μεγάλη σημασία το συγκεκριμένο. Εξαιρετικός φίλος. Η τριπλέτα Κούδα – Τερζανίδη – Σαράφη ήταν η καλύτερη και θα μπορούσε να παίζει με επιτυχία, στην κορυφή θα ήταν και στη σημερινή εποχή. Ενας ειλικρινής χαρακτήρας ο Σταύρος, ίσως όμως άτυχος γιατί του έτυχαν αναποδιές. Απίστευτος κεφαλοσφαιριστής, σύχρονος παίκτης, μπροστά από την εποχή του».

«Απολάμβανε όλων την εκτίμηση»

Ανθρωπος που γνωρίζει «πρόσωπα και πράγματα» στην Τούμπα και τον Δικέφαλο είναι ο Γιώργος Λυσσαρίδης, ο πρώην γενικός γραμματέας Αθλητισμού και συγγραφέας δύο βιβλίων. Εξιστορεί στην ΟΜΑΔΑ για τον αξεπέραστο Σταύρο Σαράφη: «Ενα διαμάντι. Δεν το λέω επειδή έτσι συνηθίζεται, ούτε επειδή ο νεκρός δικαιώνεται. Από τα καλύτερα παιδιά που πέρασαν από τον ΠΑΟΚ τα τελευταία 50 χρόνια. Ενα από τα τρία καλύτερα και ιδιαίτερα αγαπητός. Απολάμβανε όλων την εκτίμηση. Τότε έγινε μάχη για να τον πάρει ο ΠΑΟΚ από την Επανομή, γιατί οι ομάδες κυνηγούσαν ώστε να αποκτήσουν τα ταλέντα και τους ερασιτέχνες. Μεγάλη η συμβολή του Βαγγέλη Μυλωνά, τότε αντιπροέδρου της διοίκησης Παντελάκη. Ηταν ο ποδοσφαιρικός του πατέρας. Καθιερώθηκε αμέσως στην ομάδα και πρόσφερε πάρα πολλά. Δεν ήταν φαντεζί όπως ο Κούδας, αλλά ένα πολύ δυνατό 8άρι, ένας ξεχωριστός κεντρικός χαφ. Εχασε το παιδί του σε τροχαίο, σκληρό χτύπημα. Είχε πηγαίο χιούμορ ο Σαράφης, μια λέξη αρκούσε για να γελάσουν οι πάντες και να προκληθεί χαμός! Αξέχαστος θα είναι στο ελληνικό ποδόσφαιρο».