Ποινές

Δεν ξέρω ποιος ψήφισε ή δεν ψήφισε τον Νοέμβριο του 2019 την ποινή των ισοβίων για βιαστές παιδιών – μεταξύ μας το βρίσκω και άχαρη συζήτηση…

Μου αρκεί ότι τα ισόβια ψηφίστηκαν από όποιους κι αν ψηφίστηκαν.

Υπάρχει όμως μια γενικότερη διάσταση την οποία έθεσε ο επί ΣΥΡΙΖΑ υπουργός Δικαιοσύνης Στ. Κοντονής για τις αλλαγές στον ποινικό κώδικα που είχε προωθήσει η προηγούμενη κυβέρνηση.

Τι είπε ο Κοντονής; Οτι «οι ποινές οι οποίες αναφέρονται στα αδικήματα τα οποία έχουν να κάνουν με ανηλίκους ήταν πάρα πολύ χαμηλές».

Κι ότι παρά τις ενστάσεις του «ψηφίστηκε ο κώδικας κανονικότατα (σ.σ. από την τότε κοινοβουλευτική πλειοψηφία…) δεν άλλαξε τίποτα όσον αφορά τον βιασμό, είχαμε κάτι ποινές για γέλια» κι «ευτυχώς επήλθε η νομοθετική τροποποίηση τον Νοέμβριο του 2019 και έχουμε ένα αυστηρό πλαίσιο ποινών».

Γιατί συνέβη αυτό; Ο πρώην υπουργός εξήγησε ότι υπήρχε «μια αντίληψη ότι οι ποινές γενικώς πρέπει να μειωθούν» κι ότι «έγιναν και λάθη» (Status 107,7, 12/10).

Η εξήγηση φαίνεται πειστική. Και είναι ίσως χρησιμότερη από μια κομματική αντιδικία για να καταλάβουμε τι συνέβη.

Διότι η απλή λογική λέει πως όταν αντιμετωπίζεις στην κοινωνία έξαρση φαινομένων βίας και αδικοπραξίας κυρίως κατά ανηλίκων δεν απαντάς μειώνοντας τις ποινές.

Κι αυτό δεν είναι πολιτικό, ούτε νομικό, ούτε επιστημονικό ζήτημα. Είναι στοιχειώδες ανακλαστικό κοινωνικής προστασίας.

Το οποίο όμως έφτασε να αμφισβητείται στο όνομα της… κοινωνίας!

Διότι δυστυχώς υπάρχει στην κοινωνία μια αντίληψη ότι το έγκλημα δεν είναι η απεχθής πράξη (ενός ή περισσότερων) συγκεκριμένων δραστών αλλά αποτελεί περίπου αναπόφευκτο κοινωνικό φαινόμενο.

Το οποίο κάπου οφείλεται γενικώς, χρήζει ημερίδας στο ΑΠΘ και αντιμετωπίζεται κυρίως με αγάπη, στοργή και επιείκεια. Ατιμη κοινωνία που έχεις χαλάσει τα καλύτερα παιδιά.

Από την άλλη πλευρά βεβαίως η κρατούσα αντίληψη υποστηρίζει ότι μια δημοκρατική πολιτεία δεν εκδικείται ακόμη και τους χειρότερους εγκληματίες.

Αλλά τους τιμωρεί και μάλιστα όσο πιο αυστηρά χρειάζεται για λόγους σωφρονισμού (αν γίνεται…) και επίσης προστασίας του κοινωνικού συνόλου.

Δεν θέλω λοιπόν να στενοχωρήσω τους «δικαιωματιστές» (που λέει και ο Κοντονής…) αλλά πολύ φοβούμαι ότι το ματσάκι το έχασαν. Και μάλιστα το έχασαν μαρς από την ίδια την πραγματικότητα.

Η οποία παρελαύνει στα πρωτοσέλιδα και στα δελτία ειδήσεων δείχνοντας καθημερινά την εικόνα της κοινωνίας.

Και η οποία παρεμπιπτόντως δεν θα ζητήσει την άδεια κανενός «Τμήματος Δικαιωμάτων», ούτε καμίας επιστημονικής ημερίδας, για να μεταφέρει τη φρίκη του εγκλήματος στα σπίτια μας.