Πόζες

Στην τρίτη ημέρα της δίκης, ένας μάρτυρας κατέθεσε ότι η κατηγορούμενη, η 32χρονη νοσοκόμα Λούσι Λέτμπι, γελούσε την ώρα που η τραγική μάνα έκανε μπάνιο στο νεκρό κοριτσάκι της. Με βάση το κατηγορητήριο, το είχε σκοτώσει η ίδια ρίχνοντας δηλητήριο στο γάλα του, όπως και έξι ακόμη μωρά στη μονάδα νεογέννητων του νοσοκομείου Countess of Chester. Μετά τους φόνους μάλιστα έστελνε συλλυπητήριες επιστολές στους γονείς.

Θέλω να πω πως η Ελλάδα δεν έχει την αποκλειστικότητα σε ιστορίες φρίκης. Και στη Γερμανία αποκαλύφθηκαν τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον δύο δίκτυα παιδεραστών, με την αστυνομία να αναζητεί κάποια στιγμή 30.000 υπόπτους! Ο άνθρωπος είναι ικανός για τα πάντα. Ο πιο αξιοσέβαστος γείτονας μπορεί να κάνει φρικτά πράγματα πίσω από τις κλειστές πόρτες. Μια μάνα μπορεί να εκπορνεύσει, ακόμη και να σκοτώσει, τα ίδια της τα παιδιά. Το κρίσιμο ζήτημα είναι πόσο επαγγελματική είναι η αστυνομία, πόσο αποτελεσματική είναι η δικαιοσύνη, πόσο λειτουργική είναι η εκπαίδευση. Και πόσο βοηθάει η συζήτηση που γίνεται κάθε φορά γύρω από ένα έγκλημα ώστε να προληφθεί το επόμενο.

Σε ό,τι αφορά το τελευταίο ερώτημα, θα ήταν αρκετό να παρακολουθήσει κάποιος τη χθεσινή τηλεοπτική αντιπαράθεση Σπίρτζη – Γεωργιάδη για την υπόθεση μαστροπείας του Κολωνού ώστε να απαντήσει: καθόλου. Για τον τομεάρχη Προστασίας του Πολίτη του ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση καθυστερεί, άρα συγκαλύπτει, όπως και στην υπόθεση Λιγνάδη. Ο λόγος; Οτι ο 53χρονος ποζάριζε με στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Η απόδειξη; Οτι ο υπουργός δεν έχει δώσει ακόμη στη δημοσιότητα τα ονόματα των 213 ανθρώπων που φέρονται να εμπλέκονται στην υπόθεση. Τα επιχειρήματα είναι αστεία, αλλά η ενδεδειγμένη απάντηση μάλλον δεν είναι οι χαρακτηρισμοί «συκοφάντης», «άθλιος», «βρωμερός» και «τρισάθλιος» που εκτόξευσε εναντίον του Σπίρτζη ο Γεωργιάδης. Οχι επειδή δεν είναι καθωσπρέπει. Αλλά επειδή δεν είναι παραγωγικοί.

Σε άλλες χώρες, οι βιασμοί παιδιών έχουν προκαλέσει έντονο προβληματισμό, με τα μέτρα που λαμβάνονται να κυμαίνονται από τη δημιουργία υπηρεσιών διακριτικής υποδοχής για εθελοντικά προσερχόμενους παιδεραστές μέχρι τη θέσπιση αυστηρών ισοβίων (χωρίς αποφυλάκιση δηλαδή στα 15 χρόνια) για τις πιο ακραίες περιπτώσεις. Εδώ, πάλι, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση τσακώνονται για το αν ο βιασμός ήταν κακούργημα και επί ΣΥΡΙΖΑ (ήταν) ή το για αν ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ ψήφισαν την αυστηροποίηση των ποινών για τον βιασμό ανηλίκων (την ψήφισαν).

Θα ήταν εύκολο βέβαια να περιοριστεί η συζήτηση στην ευθύνη των πολιτικών ή των δικαστών και να βγει από το κάδρο ο ρόλος της κοινωνίας, δηλαδή των γονέων, των δασκάλων, των δημοσιογράφων. Ομως εκεί θα κριθεί η μάχη. Οι παιδεραστές είναι αναμφίβολα επικίνδυνοι, ασφαλώς δεν πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθεροι, στην πλειονότητα των περιπτώσεων όμως είναι κι εκείνοι κακοποιημένοι. Η διαπόμπευσή τους μπορεί να λειτουργεί εκτονωτικά, δεν λύνει όμως και το πρόβλημα.