Οι γιατροί και οι γεροντοκόρες

Ο τίτλος είναι παρμένος από το μυθιστόρημα του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου «Αστροφεγγιά» – παρακάτω παραθέτω το σχετικό απόσπασμα, όχι από λόγους φιλαναγνωσίας. Μα ούτε και ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος έγραφε την «Αστροφεγγιά» μέσα στην καρδιά της Κατοχής για λόγους ιστοριογραφικούς, τοποθετώντας τους νεαρούς του ήρωες στο απατηλό ξέφωτο του Μεσοπολέμου, το οποίον δεν ήταν και τόσο γλεντζέδικο όσο νομίζουμε. Η απελπισία συχνά πυκνά κάνει τον άνθρωπο να το ρίχνει έξω για να ξεχάσει ότι χορεύει επί πτωμάτων. Σήμερα κάτι τέτοιο το λέμε «απώθηση». Και χαρά στον που την έχει, θα πρόσθετα – φέρνοντας στο νου μου τον υπουργό Υγείας κ. Πλεύρη. Ας πέσει όμως πρώτα το βίντεο από την «Αστροφεγγιά» και μετά τα λέμε. Ν’ αρχίσουν οι χαβάγιες παρακαλώ.

«Οι μεγάλες πλατείες στέναζαν από τη χαρούμενη ανθρωποσύναξη.

Η γρίπη; (σ.σ.: Ισπανική). Και ποιος να τη συλλογιστεί; Βέβαια, πολλά σπίτια είχανε άσκημα χτυπηθεί από την επιδημία. Στα θέατρα και στους κινηματογράφους ανάμεσα στους δυο θεατές έμενε ένα κάθισμα άδειο, που μάταια προσπαθούσαν να το γεφυρώσουν τ’ ανυπόμονα ζευγαράκια μες στο σκοτάδι. Επιτέλους, εκείνες τις μέρες είχε δημοσιευτεί και τούτη η είδηση στις εφημερίδες: “Εις το ινστιτούτον Παστέρ παρεσκευάσθη εκ μικροβίων Πφάιφερ, στρεπτοκόκκων και πνευμονιοκόκκων, εμβόλιον προφυλακτικόν κατά των επιπλοκών της γρίπης”. Μα τέτοια πράγματα τα διαβάζανε μονάχα οι συνοικιακές επιτροπές, οι γιατροί, οι γεροντοκόρες κι όσοι είχανε περάσει τα εξήντα, μ’ ένα λόγο όλοι οι φρόνιμοι άνθρωποι, που καρτερούσαν τη σωτηρία τους από τούτο το μικροβιακό κοκτέιλ. Τα νιάτα μήτε γρίπες λογαριάζανε μήτε τίποτε». Σας θυμίζει κάτι;

Αν εξαιρέσεις τις «γεροντοκόρες», τίποτα στο μυθιστόρημα δεν μαρτυράει ότι γραφόταν από το 1943 μέχρι το 1945. Θα έλεγα μάλιστα ότι η σημερινή «Αστροφεγγιά» δεν έχει γραφτεί ακόμη γιατί το τραύμα είναι ακόμη λογοτεχνικά νωπό και η Covid-19 κάνει ακόμη πάρτι με τα ποτά όλα πληρωμένα από τον υπουργό Υγείας, ο οποίος περιμένει υπομονετικά να σουρώσουμε ώστε να μην καταλάβουμε πότε, αχ πότε, θα μπάσει από την πίσω πόρτα τούς Υγειονομικούς – Αρνητές του εμβολιασμού που έχουν αρχίσει να σπρώχνουν την προεκλογική κερκόπορτα. Στη θέση του θα έπινα κι εγώ κάνα ποτηράκι. Πίνω για να ξεχνώ τον πόνο. Δεν είναι μικρό πράγμα να έχεις ιδρώσει για να φτιάξεις φιλελεύθερο προφίλ και να σηκώνεται σαν τη Μις Χάβισαμ από τα βάθη της αραχνιασμένης κάμαράς του ο ίδιος σου πατέρας για να σου τα τινάξει όλα στον αέρα με την εντός δικαστηρίου ναζιστική του χαιρετούρα. Προς τιμήν του ο Υπουργός χαρακτήρισε το πατρικό γεροντικό γινάτι «αποκτήνωση». Εμείς που καταλάβαμε τον ψυχικό κόπο που χρειάζεται για μια τέτοια αποκήρυξη, το εκτιμάμε. Τους υπόλοιπους, θα τους ειδοποιήσουμε… Στο κάτω κάτω η οικογενειακή συνευθύνη στα φιλελεύθερα κράτη θεωρείται και είναι αναχρονιστική. Ο φιλελευθερισμός όμως είναι ορθολογιστικός και τσεκουράτος. Δεν χαμπαριάζει από απωθήσεις. Διότι όταν ξεθυμάνει το αποκαλόκαιρο και ξαναβρεθούμε αγκαλιά στην πολυθρόνα, δεν θα ακούμε χαβάγιες στο γραμμόφωνο. Ο νέος εμβολιασμός που μετράει τώρα δυο βδομάδες δεν φαίνεται να έχει μεγάλο σουξέ και τα μίντια δείχνουν μεγάλη ανορεξία να τον προμοτάρουν. Μα τέτοια πράγματα τα διαβάζουνε μονάχα οι συνοικιακές επιτροπές, οι γιατροί και οι γεροντοκόρες. Συμφωνώ…