Δυστυχώς είμαστε «πολιτισμένοι»

Στο ΑΠΘ φέρεται ότι δίδασκε αυτός που έλιωσε με το πόδι του το άτυχο μικρό γατάκι που βρέθηκε στον δρόμο του στη Θεσσαλονίκη πριν από έναν μήνα. Ο ίδιος αρνείται ότι είναι ο δράστης. Αν πάντως όντως πρόκειται για το πρόσωπο που έχει ταυτοποιήσει η αστυνομία, είναι κάποιος που έχει… έχει διδάξει φοιτητές! Είναι ή δεν είναι ο εν λόγω το κτήνος που έλιωσε με αδιανόητο μίσος ένα μικρό πλάσμα που δεν του έκανε το παραμικρό, στη μέση του δρόμου; Αν είναι, φουντώνει κανείς ακόμα περισσότερο στην ιδέα ότι μπορεί να το πράξει αυτό κάποιος που πέρασε από ακαδημαϊκή εκπαίδευση και που, επιπλέον, κρίθηκε επαρκής για να την αναλάβει και ο ίδιος σε άλλους. Είναι τρομακτικό το επίπεδο αυτής της συστημικής αστοχίας. Αλλά, ακόμα και έτσι, δεν είναι τίποτα μπροστά στην ίδια την πράξη, που εδώ είναι ο φρικτός πρωταγωνιστής.

Είτε έτσι είτε αλλιώς πάντως, η ουσία είναι ότι εκείνος που έκανε αυτή την πράξη, πολύ περισσότερο όπως την έκανε, είναι ένα κτήνος που δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποκαλείται άνθρωπος. Που δεν μπορεί να μετέχει σε ανθρώπινη κοινωνία, που δεν μπορεί να απολαμβάνει τίποτα από όσα αυτή έχει να του προσφέρει, που δεν δικαιούται με κανέναν τρόπο καμία δεύτερη ευκαιρία, ούτε καμία προοπτική επανένταξης, ούτε τίποτα από όλες αυτές τις μπούρδες. Το μόνο που δικαιούται, δυστυχώς και αυτό, είναι να κάνει χρήση της εύνοιας που τυγχάνουν τέτοιου είδους καθάρματα στις ευρωπαϊκές και άλλες χώρες λόγω κοινωνικής προόδου και δεν τους παίρνουν επιτόπου το κεφάλι, όπως και θα ήταν το ορθό με συνοπτικές διαδικασίες να συμβαίνει όταν πιστοποιηθεί το έγκλημά τους… Τι; Οχι; Σοβαρά τώρα; Αλήθεια; Μπα; Γιατί;

Λοιπόν, εντάξει. Κατανοητό. Είμαστε πολιτισμένοι. Εντάξει. Δεν θα γίνουμε σαν αυτόν κ.λπ. κ.λπ. Ολα αυτά τα γελοία «επιχειρήματα» που βλέπουμε στις αστυνομικές ταινίες όταν κάποιος είναι έτοιμος να καθαρίσει ένα κάθαρμα να ξεβρωμίσει ο τόπος και δυστυχώς εκείνη την ώρα φτάνει το ιππικό και σώζει το κάθαρμα υποσχόμενο όμως ότι θα αποδοθεί… δικαιοσύνη.

Είναι η στιγμή που εύχεσαι να ήταν εκεί ο «Βρώμικος Χάρι» και η ακλόνητη ηθική του απέναντι στα καθάρματα που δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Είπαμε όμως: είμαστε πολιτισμένοι και δεν μιλάμε έτσι. Αν τα πιστεύουμε για κάποιον που παίρνει αδίστακτα, χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς ίχνος αμφιβολίας, μια ζωή ενός ανυπεράσπιστου, ανύποπτου πλάσματος έτσι επειδή του κάθισε, είναι άλλο θέμα…

Αλλά επειδή ακριβώς είμαστε πολιτισμένοι πρέπει να αναρωτηθούμε τώρα και κάτι ακόμα: ποια ποινή αξίζει σε κτήνη που κάνουν πράξεις σαν αυτή; Βέβαια, έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης. Λ.χ., θα πει κάποιος, για μία ανθρωποκτονία, επιβάλλονται ισόβια – που δεν είναι και σίγουρο. Αλλά ας πούμε ότι επιβάλλονται. Τι σημαίνει αυτό; Οτι το πολύ σε 15 χρόνια ο δολοφόνος θα είναι σπίτι του. Και, είναι εξαιρετικά πιθανό, αρκετά νωρίτερα. Επίσης πιθανό είναι να περάσει μέρος της ποινής αυτής σε φυλακές που θα μοιάζουν με αγρόκτημα… Οπότε, με αυτό ως δεδομένο αναφοράς, καταλαβαίνει κανείς τι θα συμβεί εδώ.

Λοιπόν: όλο αυτό είναι λάθος. Βαθιά λάθος. Ευτελίζει και απαξιώνει κάθε ύπαρξη και κάθε αξία που μπορεί να κρατήσει μια κοινωνία στη θέση της. Η ιδέα ότι οι δολοφόνοι μπορούν να φεύγουν στα δεκαπέντε χρόνια, είναι κυτταρικά λάθος. Σε πολλές κοινωνίες αν την πεις θα σε περάσουν για τρελό. Οσο γι’ αυτόν που έλιωσε εκείνο το πλασματάκι, μακάρι να υπήρχε μια ποινή σχεδιασμένη και εκτελεσμένη ακριβώς με το δικό του αίσθημα δικαίου. Αλλά δυστυχώς, είμαστε «πολιτισμένοι». Μακάρι να μην ήμασταν. Ούτε γι’ αυτόν, ούτε για το άλλο πρόσφατο «ευυπόληπτο» κτήνος που βίαζε και εξέδιδε ένα κορίτσι δώδεκα ετών, ούτε για τους πελάτες του.