Αναζητείται ο Νίκος Ανδρουλάκης…

Οι δημοσκοπήσεις μέχρι τώρα δημιουργούσαν την ερώτηση γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταφέρνει να κερδίσει κάτι σημαντικό, παρά τη φθορά της κυβέρνησης. Η μεγάλη απορία ωστόσο είναι γιατί δεν μεγαλώνει και το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, για την εκλογή του οποίου στις εσωκομματικές του κόμματος πέρυσι τον Δεκέμβριο κινητοποιήθηκαν σχεδόν 300.000 πολίτες. Οσο κι αν ακούγεται παράξενο, ο βασικός λόγος είναι η ιστορία των υποκλοπών. Οποιος την έστησε, έκανε στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ τεράστια ζημιά. Χωρίς μάλιστα να το είχε κατά νου.

Πριν από τις υποκλοπές ο Ανδρουλάκης ήταν ο νέος άφθαρτος παίκτης στο πολιτικό παιχνίδι. Μετά τις εκλογές μοιάζει με θύμα που ψάχνει να βρει το δίκιο του: ο κόσμος τα θύματα τα συμπονεί, αλλά δεν τα ψηφίζει. Ο Ανδρουλάκης έγινε ξαφνικά πιο συμπαθής, αλλά αν η συμπάθεια διαμόρφωνε αποτελέσματα εκλογών, την Ελλάδα θα την είχαν κυβερνήσει ο Λεωνίδας Κύρκος κι ο Κωστής Στεφανόπουλος. Και μετά συνέβη και κάτι άλλο, εξαιρετικά άσχημο για τον Ανδρουλάκη: έπειτα από την υπόθεση των υποκλοπών στα μάτια του κόσμου είναι σαν να τον υιοθέτησε ο Αλέξης Τσίπρας που στη Βουλή υπερασπίστηκε όλα του τα παράπονα. Στρατηγικά ο Τσίπρας έκανε πολύ καλά: την κυβέρνηση θέλει να χτυπήσει. Αλλά για τον Ανδρουλάκη η ταύτιση αυτή αποδείχτηκε πρόβλημα. Διότι πολλοί που έβλεπαν θετικά την περίπτωσή του, και σκέφτονταν να αφήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν βλέπουν τη διαφορά.

Ο Ανδρουλάκης ήταν δύσκολο να μην εγκλωβιστεί. Δεν βρίσκεται καν στη Βουλή ώστε να πάρει κάποιου είδους απόσταση από τον Τσίπρα – αν υποθέσουμε πως αυτό στο συγκεκριμένο θέμα είναι εύκολο. Ωστόσο ο ίδιος ο Τσίπρας τού δίνει δεύτερη ευκαιρία – την ευκαιρία να αφήσει στην άκρη την ιστορία των υποκλοπών και να κάνει το είδος της αντιπολίτευσης που ο Τσίπρας δεν κάνει και που η ίδια η χώρα έχει ανάγκη.

Ο Τσίπρας προσπαθεί να ισορροπήσει σε δύο βάρκες – στον ριζοσπαστισμό και στην παροχολογία. Ο πρώτος τρομάζει τη μεσαία τάξη (ειδικά οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για το μεταναστευτικό, τα ελληνοτουρκικά, την εγκληματικότητα, τα πανεπιστήμια είναι εντελώς απωθητικές για όσους θεωρούν τον εαυτό τους κεντρώο). Αλλά και η παροχολογία του δεν βρίσκει αποδοχή γιατί όλοι θυμούνται την πρόσφατη κυβερνητική θητεία του και το «άλλα λέω, άλλα κάνω κι άλλα εννοώ» με βάση το οποίο κυβέρνησε.

Ευτυχώς για τον Ανδρουλάκη πεδίο αντιπολίτευσης υπάρχει και είναι λαμπρό. Στη χώρα αρχίζει να υπάρχει ένα πρόβλημα κόστους ζωής, τεράστιες κοινωνικές τάξεις, όπως οι αγρότες π.χ., ψάχνουν έκφραση για τα σύνθετα προβλήματά τους. Υπάρχουν αιτήματα φοιτητικά που δεν σχετίζονται με την αστυνόμευση των πανεπιστημίων και υπάρχουν και προβλήματα μεγάλα όπως το δημογραφικό, το μεταναστευτικό, το ενεργειακό, για τα οποία πρέπει να μάθουμε αν υπάρχουν προτάσεις αντιμετώπισης με σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο. Και υπάρχει και κάτι εξίσου σημαντικό: η ανάγκη να αποκτήσουν φωνή και εκπροσώπηση οι ελεύθεροι επαγγελματίες (τουλάχιστον όσοι δηλώνουν δυσαρεστημένοι από την κυβέρνηση), οι νέοι επιστήμονες (που δυσκολεύονται στην αγορά εργασίας), οι άνεργοι που είναι πάνω από 50 χρονών και δεν αισθάνονται «ριζοσπάστες» αλλά προσδοκούν μια δουλειά που θα τους βοηθήσει να συνεχίσουν αυτοί και οι οικογένειές τους να ζουν αξιοπρεπώς. Υπάρχουν, τέλος, πάρα πολλοί που δυσφορούν με την τοξικότητα που υπάρχει στο πολιτικό σκηνικό, που ονειρεύονται κυβερνήσεις συνεργασίας αλλά με προεκλογικές και όχι καιροσκοπικές δεσμεύσεις, και υπάρχουν και χιλιάδες αναποφάσιστοι που δεν νιώθουν καμία ιερή αγανάκτηση για τη δημοκρατία μας, αλλά και καμία λατρεία για τον Μητσοτάκη, τον Αδωνη, τον Πλεύρη κ.τ.λ. Μέρος αυτού του κόσμου ήταν που είδε αρχικά τον Ανδρουλάκη θετικά. Και μετά κάπου τον έχασε. Ο σκοπός του πρέπει να είναι να βρει τώρα αυτός αυτόν τον κόσμο. Γίνεται;