Οι γερμανοί ηγεμόνες εξοργίζουν την Ευρώπη

Ανάμεσα στις τεκτονικές μεταβολές που επέφερε ο πόλεμος στην Ουκρανία, έδωσε και την ευκαιρία στο Βερολίνο (που την άρπαξε αμέσως) να σταματήσει το κρυφτούλι για την πραγματική ταυτότητα της πολιτικής του. Ενα κρυφτούλι που κρατάει εδώ και τριάντα χρόνια, από τότε που η Γερμανία επανενώθηκε, για να εξελιχθεί σταδιακά στην ηγεμονική δύναμη της Ευρώπης.

Στην αρχή, μετά την επανένωση («προσάρτηση» την αποκαλούσαν οι Ανατολικογερμανοί), έγινε ηγέτιδα οικονομική δύναμη. Για να στηρίξει αυτή την πορεία, η Γερμανία επιτάχυνε εκπληκτικά τους σχεδιασμούς για το κοινό νόμισμα, που έγιναν πράξη ακριβώς ένα χρόνο μετά την επανένωσή της! Το ευρώ είναι η άλλη όψη του… νομίσματος της γερμανικής επανένωσης. Και, παραδόξως, οι Ευρωπαίοι ακόμα δεν έχουν μέχρι σήμερα συνειδητοποιήσει την εξόφθαλμη, άμεση και αποδεδειγμένη άλλωστε ιστορική σχέση ανάμεσα στις δύο κολοσσιαίες αυτές διεργασίες. Δεν πειράζει, πάντα υπάρχει καιρός. Εστω και κρύος…

Το επόμενο βήμα ήταν η μετατροπή της Γερμανίας σε ηγεμονεύουσα πολιτική δύναμη. Ξεκίνησε με τη μεταφορά της πρωτεύουσας από τη Βόννη στο Βερολίνο, την οποία η κυβέρνηση Κολ είχε ρητά και κατηγορηματικά πολλάκις διαβεβαιώσει τους συμμάχους ότι δεν θα συνέβαινε. Συνέβη τελικά ως κεραυνός εν αιθρία ένα καλοκαίρι, με τον Σόιμπλε να έχει ετοιμάσει μυστικά όλο τον σχετικό σχεδιασμό.

Ασφαλώς, η μεταφορά της πρωτεύουσας δεν ήταν αρκετή. Το Βερολίνο επέβαλε σταδιακά διευρύνσεις στην ΕΕ με χώρες της άμεσης και πάγιας επιρροής του. Διαμόρφωσε έτσι τον ζωτικό χώρο του στις Βρυξέλλες. Παγιοποίησε όχι μόνον την οικονομική του υπεροχή αλλά και τη θεσμική και αριθμητική του επικράτηση σε κάθε επίπεδο και είδος ψηφοφορίας, περίπου για κάθε θέμα. Με λίγα λόγια, τελικά, οι Βρυξέλλες έγιναν οργανωμένα το δυτικό παράρτημα του Βερολίνου. Και έτσι λειτουργούν έκτοτε. Γι’ αυτό άλλωστε ήταν που έφυγαν και οι Αγγλοι, που δήθεν θα διαλύονταν εξ αυτού του λόγου… Ας τους ρωτήσει κανείς σήμερα αν θα επέστρεφαν…

Η τελική πράξη πολιτικής επικράτησης ήρθε με την κρίση χρέους. Αυτήν εργαλειοποίησαν οι Γερμανοί και απέκτησαν τον απόλυτο έλεγχο κυριολεκτικά στα πάντα, όσον αφορά τα δημοσιονομικά της ΕΕ και όχι μόνον αυτά. Τότε ήταν που ολοκληρώθηκε και η αναβάθμισή τους στο καθεστώς της επικυρίαρχης πολιτικής δύναμης. Που πήραν επισήμως στα χέρια τους την εξουσία στην Ευρώπη. Που η ΕΕ πέρασε στο στάδιο μιας γερμανικής Ευρώπης με κέντρο αποφάσεων το Βερολίνο και με μοχλό εκτέλεσής τους την ΕΕ.

Φυσικά, την εποχή εκείνη, όταν κάποιος μιλούσε γι’ αυτά, τον περίμενε στο πυρ το εξώτερο. Σήμερα, τα λένε πλέον όλοι. Κι όσοι δεν τα λένε, έχουν τους λόγους τους – ειδικούς λόγους οι πιο πολλοί… Γιατί σήμερα, με τον πόλεμο στην Ουκρανία, περάσαμε ήδη στο τελευταίο και ολοκληρωτικό στάδιο της οικοδόμησης της ευρωπαϊκής ηγεμονίας της Γερμανίας: στη στρατιωτική ηγεμονία του Βερολίνου στην Ευρώπη.

Η ειρωνεία της Ιστορίας είναι όμως άλλη: ότι ενώ αυτό συνέβη αμέσως σχεδόν μετά την εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία, ενώ ο γερμανός καγκελάριος Σολτς δεν έχασε χρόνο για να ανακοινώσει επισήμως τη μετατροπή της Γερμανίας στη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη της Ευρώπης δεσμεύοντας άμεσα ένα τερατώδες «πακέτο» γι’ αυτόν τον σκοπό, ενώ είπε ρητά και καθαρά τι θα κάνει με τη γερμανική Βουλή να τον χειροκροτά σύσσωμη όρθια επί πεντάλεπτο, όλα αυτά, και πάλι, δεν ευαισθητοποίησαν τους Ευρωπαίους που φαίνεται ότι έχουν παραδοθεί οριστικά στη μοίρα τους. Τι τους έκανε εν μία νυκτί όλους, μα όλους, έξαλλους; Οτι προχθές η Γερμανία αρνήθηκε το πλαφόν στην ενέργεια και για τον εαυτό της δέσμευσε 200 δισ. ευρώ γι’ αυτόν τον σκοπό. Και ο ηγεμόνας της Ευρώπης, ο Σολτς, είπε πολύ απλά την αλήθεια: «το κάνουμε επειδή μπορούμε»… Είναι θλιβερό που κατάλαβαν από αυτό τι τους συμβαίνει οι λοιποί Ευρωπαίοι. Ομως, τουλάχιστον, επιτέλους κατάλαβαν…