Τρία ποιήματα

MAURICE

Το τέλος θα έρθει, σε μια στιγμή·

αβέβαιη, απροσδόκητη και αξέχαστη,

στο σκοτάδι, στους αρωματισμένους θάμνους του Μαΐου.

Μα λίγα είναι που θα ειπωθούν

σαν να φοβάσαι μην ξυπνήσεις την Άνοιξη·

οι καρδιές θα πάψουν να χτυπούν

η μία για την άλλη.

Και τι τέλος! Χωρίς αποχαιρετισμό

χωρίς λογοδοσίες και εξομολόγηση

χωρίς λυκόφως

χωρίς συμβιβασμό

στα σκαλοπάτια της αυγής.

[ ΕΣΒΗΣΕ ΤΟ ΦΩΣ ]

Έσβησε το φως

σαν να έπεσε ένα αστέρι.

Μη μου πεις για αύριο

απόψε είναι το τέλειο

μέσα στον χαμό μου.

Θα λάμψει κι αύριο το φως

δεν αμφιβάλλω

αλλά σαν μια φιγούρα πια

στην οθόνη του σύμπαντος.

[ ΑΝΑΠΑΨΟΥ, ΨΥΧΗ ΜΟΥ ]

Αναπάψου, ψυχή μου

στου Καββαδία τον ωκεανό

και μη σε ταράζουν οι φουρτούνες που θα ‘ρθουν

από την κίτρινη θάλασσα.

Σαν μιλούν για κίτρινες θάλασσες

η καρδιά σου πληγώνεται.

Καλύτερα να σιγοτραγουδάς. Ας είναι

των αλλονών τα τραγούδια. Ας μην τα καταλαβαίνει

η φτωχή σου μάνα.

Θα ξέρει από όμορφα δειλινά σαν αυτό

κι ας μην είναι το ίδιο που θα έβλεπε στα όνειρα.

Καλύτερα να ακούσεις· του εσπερινού είναι η ώρα

δεν έχεις για τίποτα να μιλήσεις

δεν έχεις μήτε εικόνα, και οι σκέψεις,

φοβάσαι, θα σε βασανίσουν.

Αναπάψου, ψυχή μου

με το τελευταίο φως της ημέρας

μαζί με τα λόγια που τελειώνουν.