Τραγωδία

Η χθεσινή τραγωδία στο Αιγαίο, στη Λέσβο και τα Κύθηρα, δεν ήταν δυστυχώς αναπάντεχη.

Οταν φορτώνεις ασκέρια παράνομων μεταναστών, ακόμη και γυναικόπαιδα, σε ανασφαλή πλωτά μέσα για να τους εξαποστείλεις σε άγνωστες θάλασσες, ο θάνατος παραμονεύει. Τη μία ή την άλλη στιγμή.

Η τραγωδία φυσικά δεν προκύπτει από τους διεθνείς κανόνες, ούτε από συμπεριφορές των ελληνικών και ευρωπαϊκών Αρχών, ούτε από τις θάλασσες.

Δευτερευόντως έχει να κάνει με την ασυνειδησία ή την ανοησία διαφόρων διακινητών και ακτιβιστών που θεωρούν ότι βρήκαν μια δραστηριότητα να γεμίζουν την ψυχή και το πορτοφόλι τους.

Κυρίως όμως είναι η εργαλειοποίηση της ανθρώπινης δυστυχίας από ένα αυταρχικό καθεστώς που εμφανίζεται διατεθειμένο να μετέλθει κάθε μέσο για να επιτύχει τους σκοπούς του.

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η Τουρκία (σε αντίθεση με άλλες χώρες διέλευσης όπως το Μαρόκο ή η Λιβύη) χρησιμοποιεί τα τελευταία χρόνια το Μεταναστευτικό για να ασκήσει πίεση στην Ευρώπη.

Συνεπώς η αυστηρή και αποτελεσματική φύλαξη των ελληνικών συνόρων που αναχαιτίζει τις μεταναστευτικές ροές στερεί από την Τουρκία το όπλο που νόμιζε ότι κατείχε.

Διότι το Μεταναστευτικό για την Τουρκία δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα. Είναι και ένα μέσο εκβιασμού.

Μόνο ανόητοι λοιπόν μπορεί να εισηγούνται στην Ελλάδα και την Ευρώπη να μοιραστούν με την Τουρκία το πρόβλημα με τους δικούς της όρους, δηλαδή να υποκύψουν στον εκβιασμό.

Ο Εβρος το 2020 στην ουσιαστική και συμβολική σημασία του ήταν ένας απρόσμενος αφοπλισμός της γειτονικής χώρας. Και από εκεί χρονολογείται η εχθρότητα που φαίνεται να τρέφει προσωπικά ο Ερντογάν για τον Μητσοτάκη.

Υποτίμησε την αντίδραση του έλληνα Πρωθυπουργού και έκτοτε του χρεώνει ότι τον στέρησε από το μέσο της πολιτικής του. Δηλαδή, από τον εκβιασμό.

Από την άλλη, καμία κανονική κυβέρνηση δεν μπορεί να αφήσει αφύλαχτη κι απροστάτευτη τη χώρα που κυβερνά. Δεν είναι μόνο ζήτημα πατριωτισμού αλλά και στοιχειώδους κοινωνικής αυτοπροστασίας.

Γι’ αυτό στην προκειμένη περίπτωση δεν μιλάμε για ανθρωπισμό. Μιλάμε για εθνική ασφάλεια.

Εκεί βρισκόμαστε τώρα. Κανείς δεν έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί ο Ερντογάν να συνετιστεί γύρω από ένα τραπέζι. Αν μπορούσε, θα το είχε κάνει εδώ και καιρό.

Αλλά δεν θέλει να συνετιστεί. Με την πρωτόγονη πολιτική αντίληψη που τον χαρακτηρίζει αρνείται να δεχτεί ό,τι δεν αποτελεί επιβολή της ισχύος του.

Κι αν νομίζει ότι θα το επιτύχει με την Ελλάδα εμπορευόμενος ανθρώπινες τραγωδίες μάλλον έχει διαλέξει και λάθος γήπεδο και λάθος αντίπαλο.