Αντίθετοι

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς γνωρίζουν τι είναι ο «ενδοσχολικός συντονιστής» και ο «παιδαγωγικός σύμβουλος μέντορας», αν τα λέω σωστά.

Προσωπικά ούτε που τα είχα ξανακούσει.

Τώρα που τα άκουσα κατάλαβα ότι είναι κάποιοι έμπειροι εκπαιδευτικοί που μέσα στο σχολείο θα συμβουλεύουν και θα υποστηρίζουν τους νεότερους και πιο άπειρους συναδέλφους τους.

Ωραίο ακούγεται αλλά δεν νομίζω ότι είναι και το σοβαρότερο ζήτημα της εκπαίδευσης. Ούτε ότι δικαιολογεί καβγά μεταξύ όσων το αποφάσισαν και όσων καλούνται να το εφαρμόσουν.

Μιλάμε για έναν νέο θεσμό που εισήγαγε το υπουργείο Παιδείας.

Και ο οποίος (όπως όλοι οι θεσμοί) θα πρέπει να κριθεί στην πράξη, να δούμε αν βοηθάει, να διορθωθεί όπου χρειάζεται, ακόμη και να καταργηθεί αν αποδειχθεί άχρηστος.

Κανένα πρόβλημα. Ετσι λειτουργούν κι έτσι προχωρούν οι σύγχρονες κοινωνίες.

Πλην της Ελλάδας. Οπου κάποιοι συνδικαλιστές εκπαιδευτικοί κήρυξαν απεργία για κάτι που ακόμη δεν υπάρχει. Η απεργία κρίθηκε παράνομη από τη δικαιοσύνη. Και τώρα άλλοι συνδικαλιστές της ΑΔΕΔΥ αρχίζουν νέα μανούρα για να καλύψουν τους προηγούμενους συνδικαλιστές.

Για ποιον λόγο; Αγνωστο. Γενικά διατηρώ την εντύπωση ότι μερικοί έχουν μια έφεση στις περιττές απεργίες. Ξαφνικά τους ενόχλησε ο μέντορας που ούτε ξέρουμε τι είναι!

Κανονικά θα κλείναμε εδώ την κουβέντα και θα λέγαμε ότι οι άνθρωποι είναι ανοικονόμητοι.

Δεν θα την κλείσουμε. Διότι μπορεί οι συγκεκριμένοι συνδικαλιστές να μη θέλουν τον μέντορα, ούτε την αξιολόγηση, ούτε την PISA, ούτε τις εξετάσεις στα πρότυπα και πειραματικά σχολεία. Γενικά να μη θέλουν τίποτα.

Αλλά ο συνδικαλισμός (θα έλεγε κι ο Κλεμανσό) είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους συνδικαλιστές.

Κι είναι κρίμα μια τεράστια κατάκτηση του κοινωνικού πολιτισμού μας όπως είναι ο συνδικαλισμός να αποδυναμώνεται από εκείνους που πρέπει να τον υπηρετούν.

Από ανθρώπους δηλαδή που δεν εστιάζουν στην ουσία των πραγμάτων στον χώρο τους αλλά είναι εξ ορισμού αντίθετοι σε κάθε αλλαγή που τους ξεβολεύει. Πριν καν τη γνωρίσουν και την υπηρετήσουν.

Δεν θα κλείσουμε όμως ούτε εδώ την κουβέντα. Διότι υπάρχει κάτι σοβαρότερο.

Κάποιοι συνδικαλιστές διεκδικούν το δικαίωμα να λειτουργεί η πολιτεία υπό τον έλεγχο και με τη συμφωνία τους.

Προσοχή. Δεν θέλουν απλώς να μετέχουν στον κοινωνικό διάλογο, όπως είναι φυσιολογικό, θεμιτό και αναγκαίο. Ζητούν το αποτέλεσμα να υπόκειται στην έγκρισή τους.

Θέλω να ελπίζω πως είναι απλώς μια στρεβλή αντίληψη συντεχνιασμού. Διότι δεν τολμώ να σκεφτώ ότι είναι το χειρότερο στο οποίο πάει το μυαλό μου.