Χαστούκια

Tην περασμένη άνοιξη, ορισμένοι αμερικανοί αναλυτές κήρυξαν τον θάνατο του κινήματος #MeToo σε ηλικία 55 μηνών. Ο λόγος ήταν η απόφαση του δικαστηρίου για τη μακρά διαμάχη μεταξύ Τζόνι Ντεπ και Αμπερ Χερντ, που δικαίωσε εν πολλοίς τον πρώτο. Αλλά το πιστοποιητικό θανάτου εκδόθηκε μάλλον πρόωρα. Γιατί στη Γαλλία, όπου θέριεψε αυτό το κίνημα μετά την εμφάνισή του στην Αμερική, ο πρόεδρος Μακρόν παίρνει σήμερα μια βαθιά ανάσα από τα πολλά του προβλήματα χάρις στον τρόπο με τον οποίο η Αριστερά αντιμετωπίζει ένα χαστούκι.

Η Ανυπότακτη Αριστερά έχει αναγάγει την καταπολέμηση του σεξισμού σε πολιτική αποστολή. Πολλά στελέχη της, μεταξύ των οποίων και ένας βουλευτής ονόματι Αντριέν Κατνάνς, έχουν ζητήσει να δίνεται περισσότερη βαρύτητα στις καταγγελίες των γυναικών και έχουν καλέσει την αστυνομία να πάρει πιο σοβαρά την ενδοοικογενειακή βία. Προφανώς όμως εννοούν τη βία που δεν ασκούν οι ίδιοι. Γιατί όταν αποκαλύφθηκε ότι ο ίδιος ο Κατνάνς χαστούκισε τη γυναίκα του, έσπευσαν να τον υπερασπιστούν. Ο αρχηγός του κόμματος, ο περιώνυμος Ζαν-Λικ Μελανσόν, εξήρε «την αξιοπρέπειά του και το θάρρος του». Και ένας άλλος βουλευτής, ο Μανουέλ Μπομπάρ, είπε το αμίμητο: «Ενα χαστούκι δεν είναι το ίδιο με το να δέρνεις τη γυναίκα σου κάθε μέρα κι ένα χαστούκι δεν είναι το ίδιο με το να βιάζεις μια γυναίκα αφού προηγουμένως την έχεις ναρκώσει».

Ασφαλώς δεν είναι το ίδιο. Αλλά η καταδίκη μιας κακοποίησης δεν εξαρτάται ούτε από την έκτασή της ούτε από την ιδεολογία του δράστη – είναι καθολική. Οι πολίτες το γνωρίζουν: η δημοτικότητα του Μελανσόν υποχώρησε τον τελευταίο μήνα κατά 8 μονάδες μεταξύ των οπαδών της Αριστεράς και κατά 6 μονάδες στον γενικότερο πληθυσμό. «Είναι απίστευτο πόσα στελέχη της Αριστεράς έχουν καταστραφεί από αυτή την ιστορία», λέει στους Financial Times ο Γκαέλ Σλιμάν, επικεφαλής του ινστιτούτου δημοσκοπήσεων Odoxa. «Ο Μακρόν βλέπει να δυσφημούνται οι πιο φωνακλάδες αντίπαλοί του». Και να σκεφτεί κανείς ότι έχει κατηγορηθεί και ο ίδιος στο παρελθόν για ανοχή τέτοιων φαινομένων…

Στη γνωστή επιφύλαξη μήπως, μαζί με τους ενόχους, το #MeToo σαρώνει και αθώους, υπάρχουν δύο απαντήσεις. Πρώτον, ο Κατνάνς παραδέχθηκε το χαστούκι. Δεύτερον, η βουλευτής των Πρασίνων Σαντρίν Ρουσό, που κατηγόρησε χωρίς αδιάσειστα στοιχεία τον αρχηγό του δικού της κόμματος ότι ασκούσε ψυχολογική βία στη σύντροφό του, είδε κι εκείνη τη δημοτικότητά της να καταρρέει.

Οσοι βιάστηκαν λοιπόν να απαξιώσουν αυτό το κίνημα, ας το ξανασκεφτούν. Οσοι προσπάθησαν να το εκμεταλλευθούν για να αποκομίσουν κομματικά οφέλη, ας κάνουν την αυτοκριτική τους. Οσοι θεωρούν την ενδοοικογενειακή βία «ιδιωτικό ζήτημα» (όπως ο αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ολιβιέ Φορ), ας καταλάβουν ότι οι εποχές άλλαξαν. Κι όσοι πιστεύουν ότι τα αριστερά χαστούκια είναι γλυκά, ας ρωτήσουν τα θύματά τους.