Πιο ανώριμοι και από τους μαθητές τους

Οι συνδικαλιστές της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΔΟΕ) δεν θέλουν τον θεσμό του μέντορα (εκπαιδευτικού συμβούλου) στα σχολεία. Δεν θέλουν, δηλαδή, να υπάρχει σε κάθε σχολείο ένας πεπειραμένος συνάδελφός τους, ο οποίος θα έχει τον ρόλο του συμβούλου στους καινούργιους και τους άπειρους για τις απορίες και τα προβλήματά τους. Τι κάνουν λοιπόν οι κύριοι της ΔΟΕ για να εμποδίσουν την εισαγωγή του θεσμού; Απεργία, ως συνήθως, η οποία όμως κηρύσσεται παράνομη από το δικαστήριο, διότι η Νίκη Κεραμέως προσέφυγε τάχιστα στη Δικαιοσύνη.

Η ΔΟΕ, όπως όλα τα κακομαθημένα, δεν καταλαβαίνει από κανόνες και νομιμότητα, κλαίει και οδύρεται που δεν γίνεται το δικό της και τρέχει στη μαμά της, την ΑΔΕΔΥ. Της ζητάει να κηρύξει εκείνη την απεργία – την ίδια απεργία, αυτήν που το δικαστήριο είχε προηγουμένως κρίνει παράνομη! Μη μας εκπλήσσει ότι η ΑΔΕΔΥ έκανε τη χάρη της ΔΟΕ και κήρυξε νέα απεργία. Οι περισσότεροι γονείς στην Ελλάδα φοβάμαι ότι το ίδιο θα έκαναν: το δικό μου το παιδί έχει πάντα δίκιο!  Η Κεραμέως, βέβαια, έκανε νέα αγωγή και η απόφαση του δικαστηρίου, που δεν αναμένεται να διαφέρει από την προηγούμενη, θα εκδοθεί σήμερα. Μιλούμε, δηλαδή, ότι η ανωριμότητά τους, για να το θέσω κομψά, υπερβαίνει και αυτή των μαθητών τους.

Γιατί όμως οι συνδικαλιστές φθάνουν σε αυτό το σημείο αυτοεξευτελισμού; Απορώ, επειδή για να καταφεύγουν σε τόσο ακραία μέσα, σημαίνει ότι, εξαιτίας των μεντόρων, κινδυνεύει σοβαρά κάποιο συμφέρον τους. Σημαίνει, δηλαδή, ότι κάτι χάνουν οι ίδιοι, επειδή ένα κενό που υπήρχε στο σύστημα καλύπτεται με τη θέση του μέντορα. Χάνουν, νομίζω, τη δυνατότητα επιρροής και εξάρτησης των νέων συναδέλφων τους, διότι το κενό που υπήρχε το εκμεταλλεύονταν οι ίδιοι, όπως ακριβώς οι κομματικές οργανώσεις με τους φοιτητές στα πανεπιστήμια. Ο μέντορας τους αφαιρεί πεδίο επαγγελματικής (δηλαδή, κομματικής) δράσης. Τους στερεί ένα πεδίο εργασίας, από το οποίο «τρώγανε ψωμάκι»! Υπάρχει κάτι σημαντικότερο από αυτό; Μη μου λέτε λοιπόν για εκπαίδευση και μαθητές. Ο συνδικαλισμός έχει κάνει τη δημόσια εκπαίδευση να υφίσταται κατ’ αρχάς προς όφελος των διδασκόντων…

ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

Είναι κρίμα ότι πέρασε μάλλον απαρατήρητη μια τόσο ασυνήθιστη αθλητική εκδήλωση! Ισως επειδή ήταν το προϊόν αυτοσχεδιασμού. Αναφέρομαι στον σύντομο αγώνα πυγμαχίας μεταξύ συνηγόρων στο Ειδικό Δικαστήριο, που τον προκάλεσε η αστοχία ενός εκ των αθλητών. Συγκεκριμένα, ένας εκ των συνηγόρων του Δ. Παπαγγελόπουλου, στην προσπάθειά του να διατυπώσει μία ερώτηση, αποκάλυψε ότι η συγκατηγορούμενη του πελάτη του είχε μονογράψει τον φάκελο της υπόθεσης Κουρουμπλή και, άρα, γνώριζε την ύπαρξή του. Με απλά λόγια, η απροσεξία του συνηγόρου προκάλεσε την κατάρρευση της υπερασπιστικής γραμμής της Ελένης Τουλουπάκη, η οποία ισχυρίζεται εξαρχής ότι δεν γνώριζε την ύπαρξη φακέλου για τον Π. Κουρουμπλή.

Η αποκάλυψη προκάλεσε κατάπληξη, διότι ούτε η έδρα γνώριζε την ύπαρξη του στοιχείου που είχε μόλις αποκαλυφθεί. Σημειώθηκε κάποια πολύ σύντομη λεκτική αψιμαχία μεταξύ των συνηγόρων και όλοι πίστεψαν ότι το θέμα είχε τελειώσει εκεί. Αποχωρώντας όμως, μετά τη διακοπή της συνεδρίασης, είδαν δύο συνηγόρους, που είχαν μείνει πίσω τελευταίοι, να έχουν αρπαχτεί μεταξύ τους. Εκεί πάνω, λοιπόν, που ξεκινούσε ο «αγώνας» με τους αθλητές φορμαρισμένους, μπαίνει στη μέση ένας τρίτος συνήγορος (τον οποίον καταγγέλλω για το αντιαθλητικό πνεύμα του) και τους χώρισε. Γιατί το έκανε; Δεν βλέπω τον λόγο, εφόσον οι αγωνιζόμενοι τηρούσαν τους διεθνώς αναγνωρισμένους κανόνες, που εισήγαγε στο άθλημα ο μαρκήσιος Κουίνσμπερι και το εξευγένισε.

Χρειάζεται, πιστεύω, να βλέπουμε τον αθλητισμό με περισσότερο ανοικτό πνεύμα, να τον καλοδεχόμαστε δηλαδή στην καθημερινότητα, έστω και απρόκλητο, ακόμη και στα δικαστήρια, όχι να τον περιορίζουμε στα όρια του στίβου, του ρινγκ και του γηπέδου. Γι’ αυτό και κλείνω με την παράκληση προς τους αθλουμένους συνηγόρους, αν προγραμματίζουν επανάληψη του αγώνα, ας το ανακοινώσουν εγκαίρως προς χάρη του φιλάθλου κοινού…

ΜΙΚΡΟ ΚΑΛΑΘΙ

Για το θέμα της επανένωσης των Μαρμάρων του Παρθενώνα, φοβάμαι ότι δεν μπορούμε να ελπίζουμε στη νέα πρωθυπουργό της Βρετανίας. Από τη συνέντευξή της, στο πλαίσιο των συνεδριακών εκδηλώσεων του κόμματός της, καταλάβαμε ότι η Λιζ Τρας δεν έχει ιδέα για το ζήτημα. Επιπλέον, δεν είναι ο τύπος του ανθρώπου με τέτοια ενδιαφέροντα. Μιλάμε για μία οπορτουνίστρια ολκής, με σοβαρές ενδείξεις αμοραλισμού στο παρελθόν της, η οποία ενδιαφέρεται αποδεδειγμένα μόνο για το πολιτικό συμφέρον της. Είναι φτιαγμένη από υλικά πολύ δεύτερης ποιότητας, για να περιμένουμε πρόοδο…