{T16}Οταν μια ομάδα είναι οικογένει{T16}α

Κατάφερε ο Παναθηναϊκός να φύγει νικητής από ένα ντέρμπι που σχεδόν όλα του ήρθαν ανάποδα. Δεν είχε έναν από τους καλύτερους μεσοεπιθετικούς του, τον Παλάσιος, που πέρυσι είχε σκοράρει στην Τούμπα. Εχασε τελευταία στιγμή έναν ακόμα από τα άκρα της μεσοεπιθετικής γραμμής, τον Βέρμπιτς, που ελλείψει του Αργεντινού μάλλον θα τον βλέπαμε στην αρχική ενδεκάδα. Δέχτηκε ένα γκολ νωρίς, πριν συμπληρωθούν είκοσι λεπτά, κάτι στο οποίο δεν ήταν συνηθισμένος. Οπως δεν είναι συνηθισμένος, τουλάχιστον σε αυτές τις πρώτες αγωνιστικές, να είναι εκείνος που δεν έχει τον έλεγχο ενός αγώνα. Και δεν τον είχε στο πρώτο μέρος του ντέρμπι της Τούμπας. Ισορρόπησε από το 30′ και μετά, αλλά ο ΠΑΟΚ ήταν εκείνος που έδειχνε να ελέγχει το ματς, είχε πάρει ψυχολογία από το γκολ, είχε και 1-2 ακόμα μικροευκαιρίες στο πρώτο μέρος. Κι όμως, ο Παναθηναϊκός έφυγε νικητής από το γήπεδο.

Τα κατάφερε γιατί ως ομάδα που δουλεύει εδώ και 14-15 μήνες έχει μάθει πώς να λειτουργεί σε κάθε συνθήκη. Επαψε να πανικοβάλλεται, παραμένει ψύχραιμη όταν της τυχαίνουν οι… στραβές (το είδαμε και στην Ευρώπη και ας αποκλείστηκε τελικά) και μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα ενός αγώνα διατηρώντας το ίδιο στυλ παιχνιδιού. Το κατάφερε όμως και γιατί τα αποδυτήριά του βγάζουν υγεία. Ενα οικογενειακό κλίμα που είναι εκεί για να συσπειρώνει την ομάδα απέναντι σε οτιδήποτε τύχει. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς πρώτα κατάφερε να φτιάξει αυτή την κατάσταση στα αποδυτήρια. Αποδυτήρια που θυμίζω πως μύριζαν… μπαρούτι επί εποχής Μπόλονι. Και στη συνέχεια να το μεταφέρει όλο αυτό στο γήπεδο.

Ο Παναθηναϊκός κάποια στιγμή θα χάσει, είναι αδύνατον να πάρει το πρωτάθλημα μόνο με νίκες. Κάποια στιγμή δεν θα παίξει καλά, κάποια στιγμή θα βρεθεί σε άσχημη μέρα, κάποια στιγμή θα αντιμετωπίσει αγωνιστική κρίση. Συμβαίνει σε όλες τις ομάδες του κόσμου. Αν, όμως, καταφέρει να παραμείνει μια γροθιά στα δύσκολα, τότε θα έχει κάνει το πιο αποφασιστικό βήμα απ’ όλα για να διεκδικήσει τον τίτλο.