Ενα επεισόδιο στον πόλεμο που συνεχίζεται

Στην αρχή αντέδρασαν ενστικτωδώς, εκδηλώνοντας αμέσως την προστατευτικότητά τους για τους παραβατικούς και την αντιπαλότητά τους με την Αστυνομία: Γιατί έπεσαν πέντε σφαίρες και όχι μία; Γιατί η αστυνομικός είχε πιστόλι, ενώ ο κακοποιός μόνο ένα κατσαβίδι; Γιατί ενόχλησαν με τους κρότους και τη φασαρία τους φοιτητές (που δήθεν έδιναν εξετάσεις στις 6.30 το πρωί…), ενώ θα μπορούσαν λ.χ. να έχουν ανακοινώσει την επιδρομή μέσω των ΜΜΕ, ώστε να μην αιφνιδιαστεί κανείς; Γιατί έσπαζαν τις πόρτες που έβρισκαν κλειδωμένες αντί να χτυπούν ευγενικά και να παρακαλούν τους κακοποιούς να τους ανοίξουν; Γιατί έπρεπε να προκαλέσουν τόσες φθορές στις κατά τα άλλα κουκλίστικες εγκαταστάσεις της φοιτητικής εστίας; Και άλλα παρόμοια και εξίσου φαιδρά.

Επρεπε να περάσουν τουλάχιστον δύο εικοσιτετράωρα για να καταλάβουν ότι παρόμοιες ηλιθιότητες δεν στέκονται απέναντι στη μορφή και την ένταση της εγκληματικότητας που αποκάλυψε η επιχείρηση της Αστυνομίας. (Μη σαν προξενεί εντύπωση η βραδύτητα αντίληψης. Πολλοί από αυτούς χρειάστηκαν δεκαετίες για να καταλάβουν ότι ο κομμουνισμός κατέρρευσε, ενώ ορισμένοι, π.χ., ο λατρεμένος μου Παναγιώτης Λαφαζάνης, ακόμη δεν το έχουν καταλάβει…) Αφού με τα πολλά συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορείς να κατηγορείς την Αστυνομία όταν επεμβαίνει και μάλιστα με πλήρη επιτυχία εναντίον μιας συμμορίας αγρίων εγκληματιών, έπιασαν νέο τροπάριο: Γιατί η επέμβαση έγινε τώρα και όχι χθες ή προχθές; Και γιατί τόσα χρόνια είχε επιτραπεί να αναπτυχθεί μια τέτοια κατάσταση;

Τέτοια ερωτήματα είναι περιττά και ο ΣΥΡΙΖΑ τα θέτει για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από την ουσία της υπόθεσης, αυτήν που αποκαλύφθηκε χάρη στην πολυσυζητημένη επέμβαση της Αστυνομίας στη φοιτητική εστία στου Ζωγράφου. Ως και ο τελευταίος κρετίνος σε τούτη τη χώρα γνωρίζει ότι ο Εσκο και η συμμορία του όφειλαν την ύπαρξή τους (την επαγγελματική, ασφαλώς, ως εγκληματίες) στο περιώνυμο πανεπιστημιακό άσυλο και στην κουλτούρα της ασυδοσίας, που αναπτύχθηκε γύρω από την υποτιθέμενη ιερότητά του. Οι πάντες γνωρίζουν ότι αυτή τη διεθνή πρωτοτυπία την επέβαλε στα πανεπιστήμια η Αριστερά μετά τη Μεταπολίτευση και η Δεξιά την ανέχθηκε κυρίως από φόβο, αλλά και αισθήματα ενοχής για το παρελθόν της. Η ευθύνη είναι συλλογική, όσο και αν αυτό μπορεί να δυσαρεστεί ορισμένους.

Η πρώτη φορά που μία κυβέρνηση, από την κορυφή της μάλιστα, έχει θέσει ως στόχο την εξάλειψη της συγκεκριμένης μορφής εγκληματικότητας είναι τούτη εδώ. Η κατάργηση του ασύλου, που ήταν από τα πρώτα μέτρα που έφερε η κυβέρνηση στη Βουλή, δεν ήταν το τέλος του άτυπου πολέμου μεταξύ νομιμότητας και ασύλου, που βλέπαμε να σοβεί επί δεκαετίες. Ηταν η επίσημη αρχή του. Η επιχείρηση της περασμένης Τρίτης στην πανεπιστημιούπολη στου Ζωγράφου ήταν μία μάχη σε αυτό τον πόλεμο, που ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια και ο οποίος προβλέπεται να διαρκέσει. Και ήταν ένας θρίαμβος για την πλευρά της νομιμότητας, διότι τα ευρήματα της εφόδου και οι αποκαλύψεις που ακολούθησαν για τη δράση των πειρατών της φοιτητικής εστίας έχουν σοκάρει και τους πλέον κυνικούς.

Συνεπώς, οι ενστάσεις των δήθεν τελειομανών (γιατί τώρα κ.λπ.) είναι από αστείες έως εκνευριστικές και, πάντως, είναι περιττό χασομέρι. Ιδίως μάλιστα όταν προέρχονται από την πολιτική παράταξη, η οποία ως κυβέρνηση δεν αναγνώριζε καν την ύπαρξη του προβλήματος. Ξεχάσαμε κιόλας τον ανεπανάληπτο Νίκο Τόσκα;

ΜΑΛΛΟΝ ΤΟΥ ΞΕΦΕΥΓΟΥΝ

Αν εκείνος είχε να μοιράσει 50 δισ. θα εκλεγόταν πρωθυπουργός μέχρι να βαρεθεί (sic), μας είπε ο Αλέξης Τσίπρας με τη γνωστή χάρη που τον διακρίνει όταν ξεχνιέται για λίγο και μιλάει από καρδιάς. Μας αποκάλυψε, έτσι, ενδεχομένως χωρίς να το αντελήφθη ο ίδιος, τη βαθύτερη, την πραγματική γνώμη του για τον έλληνα ψηφοφόρο. Ενδεχομένως δεν είναι ιδιαιτέρως κολακευτική, οφείλω να παραδεχθώ όμως ότι είναι ρεαλιστική. Δεν παύει, εν τούτοις, να είναι παράδοξο από πλευράς ενός πολιτικού ο οποίος εξυμνεί συστηματικά τον λαό ως συλλογικότητα.

ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΟΞΟ

Για τον Αλέξη Τσίπρα είναι απόδειξη της πλαστότητας των δημοσκοπήσεων, για όλους τους άλλους όμως είναι ένα από τα αξιοσημείωτα που καταγράφουν οι μετρήσεις ότι η αποδοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη εξακολουθεί να μένει υψηλή, παρά τις αντιξοότητες και τη δυσαρέσκεια που προκαλούν στον κόσμο. Πώς εξηγείται; Το οφείλει στην ατυχία του. Οι αλλεπάλληλες κρίσεις, που έτυχαν στην κυβέρνησή του, είχαν και τη θετική πλευρά τους, καθώς, λόγω των πολιτικών με τις οποίες τις αντιμετώπισε, εμπεδώθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης η φυσιογνωμία του Μητσοτάκη ως κεντρώου πολιτικού. Δεν ήταν, λοιπόν, μόνο το ηγετικό κύρος που ενισχύθηκε αλλά και η πολιτική του ταυτότητα. Αυτό καταγράφουν οι μετρήσεις, εξ ου η ενόχληση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ…