Ο «Τραμπ της Λατινικής Αμερικής»

«Σήμερα, είναι οι γυναίκες αυτές που παίρνουν τη σκυτάλη και ηγούνται του αγώνα των ιθαγενών της Βραζιλίας» δηλώνει η Σόνια Γκουαχαχάρα, επικεφαλής της οργάνωσης-ομπρέλας APIB και υποψήφια στις εκλογές της 2ας Οκτωβρίου για το νέο Κογκρέσο. Είναι μία από τις 31 γυναίκες από τις τάξεις των ιθαγενών που διεκδικούν την παρουσία τους στα δύο σώματα, αριθμός που αποτελεί ρεκόρ στην ιστορία της Βραζιλίας – και, σε μεγάλο βαθμό, είναι αποτέλεσμα της εχθρικής πολιτικής που ακολούθησε ο απερχόμενος πρόεδρος, Ζαΐρ Μπολσονάρο, απέναντι τόσο στις γυναίκες όσο και τους ιθαγενείς.

Η συστηματική καταστροφή του τροπικού δάσους του Αμαζονίου, οι διαρκείς εισβολές στα εδάφη των ιθαγενών και οι αλλεπάλληλες δολοφονικές επιθέσεις εναντίον αγωνιστών που προέρχονταν από τις τάξεις τους είναι άλλωστε από τα στοιχεία που σφράγισαν την τετραετία του Μπολσονάρο. Με αποτέλεσμα η ήττα του να έχει αναγορευθεί σε πρώτη προτεραιότητα – πρακτικά σε ζήτημα ζωής ή θανάτου – για τα μέλη της συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας.

Κάτι ανάλογο ισχύει βεβαίως για τις γυναίκες της Βραζιλίας, καθώς ο Μπολσονάρο έχει αποδείξει πως τις θεωρεί παιδιά ενός κατώτερου Θεού – αν όχι αποβράσματα και λάθη της φύσης. «Εχω πέντε παιδιά. Τα τέσσερα από αυτά είναι αγόρια, αλλά στο πέμπτο είχα μια στιγμή αδυναμίας και μου βγήκε κορίτσι» είχε δηλώσει τον Απρίλιο του 2017, σχεδόν ενάμιση χρόνο πριν από την εκλογή του στην προεδρία. Τρία χρόνια νωρίτερα δε, απευθυνόμενος προς τη Μαρία ντο Ροσάριο, στέλεχος στην κυβέρνηση της προκατόχου του, Ντίλμα Ρούσεφ, είχε χρησιμοποιήσει την εξής φράση: «Είπα ότι δεν θα σε βίαζα, διότι δεν το αξίζεις».

Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την έλλειψη κάθε σεβασμού προς τις υπόλοιπες μειονότητες, τα πιο αδύναμα στρώματα της κοινωνίας και τις αρχές της δημοκρατίας έκαναν πολλούς να τον χαρακτηρίσουν ως τον «Ντόναλντ Τραμπ της Λατινικής Αμερικής». Ο ίδιος φρόντισε δε να τους επιβεβαιώσει, εκφράζοντας επανειλημμένως τον θαυμασμό του για τον τέως πρόεδρο των ΗΠΑ – ο οποίος, με τη σειρά του, ανταπέδωσε εκφράζοντας δημοσίως την υποστήριξή του προς την υποψηφιότητα του Μπολσονάρο, τόσο το 2018 όσο και εν όψει των επικείμενων εκλογών.

Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια αναμέτρηση στην οποία ο Μπολσονάρο μοιάζει να είναι χαμένος από χέρι, σύμφωνα τουλάχιστον με τις δημοσκοπήσεις. Και αυτό διότι μεσολάβησαν πολλά που αποκάλυψαν το πραγματικό (και αποκρουστικό για τους πολλούς) πρόσωπό του. Με κορυφαία την κρίση της πανδημίας, καθώς σχεδόν 700.000 Βραζιλιάνοι πλήρωσαν με τη ζωή τους τις σκοταδιστικές αντιλήψεις του προέδρου τους – ο οποίος αρνούνταν να φορέσει μάσκα και να εμβολιαστεί – και τη διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας της χώρας.

Πλέον, το ερώτημα που τίθεται από πολλούς είναι εάν ο Μπολσονάρο θα αποδεχθεί την ήττα του (εφόσον ηττηθεί) ή, αντιθέτως, επιλέξει να μιμηθεί τον «ήρωά» του και να αντιγράψει όσα δραματικά συνέβησαν στην Ουάσιγκτον στις 6 Ιανουαρίου 2020, με την εισβολή του μαινόμενου όχλου των οπαδών του Τραμπ στο Καπιτώλιο. Ο πρώην αλεξιπτωτιστής άλλωστε μοιάζει να ποντάρει πολλά στη στήριξη των ενόπλων δυνάμεων, της αστυνομίας και του παρακράτους. «Δεν θα αλλάξει ποτέ και απολύτως τίποτα σε αυτή τη χώρα με την ψήφο. Δυστυχώς, τα πράγματα θα αλλάξουν μόνο όταν ξεκινήσει ένας εμφύλιος πόλεμος» είχε δηλώσει το 1999…