Ακαδημαϊκή ζωή εκτός πραγματικότητος

Και τώρα, μετά την εξάρθρωση της συμμορίας των ένοπλων εμπόρων ναρκωτικών στις παλιές φοιτητικές εστίες του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ), ήρθε η ώρα ο Νίκος Φίλης, ο Πάνος Σκουρλέτης, ο Αλέξης Τσίπρας και τ’ άλλα τα παιδιά που αγωνίζονται για πανεπιστήμια χωρίς αστυνομία να βγάλουν λόγο. Λόγο όλο θυμό και οργή, κατά το μοντέλο της δημόσιας παρουσίας του Φίλη, ή έστω αναστοχαστικά επιθετικό όπως ο λόγος που υιοθετεί ο Αλέξης Τσίπρας στις κοινοβουλευτικές ομιλίες του. Και να προσπαθήσουν να πείσουν τους πολίτες, την ψήφο των οποίων διεκδικούν, γιατί συνεχίζουν να μη θέλουν ούτε την πανεπιστημιακή αστυνομία ούτε καμία άλλη στα ΑΕΙ.

Μπορούν αν θέλουν να εξηγήσουν, μέσω της επαναστατικής ιδιολέκτου, ότι δεν πειράζει που οι πανεπιστημιακές εστίες (φτιαγμένες για να έχουν στέγη και τροφή οι φοιτητές φτωχών οικογενειών από την επαρχία οι οποίοι πασχίζουν να εκπληρώσουν το προσωπικό όραμά τους και, μέσω αυτού, συμβάλλουν στην κοινωνική κινητικότητα) στεγάζουν εγκληματίες. Οτι το κίνημα επικοινωνεί υπογείως με τους εκπροσώπους του οργανωμένου εγκλήματος, αφού κι αυτοί ανήκουν «στης Γης τους κολασμένους» και μαζί με τα κινήματα θα πνίξουν τους αστούς επιβάλλοντας μια δίκαιη κοινωνία.

Τι βρήκε η αστυνομία στις εστίες; Συστηματικούς και οργανωμένους εγκληματίες, που εξειδικεύονται κυρίως στην πώληση ναρκωτικών και στις ληστείες, που τις χρησιμοποιούν ως κρησφύγετα των ιδίων και ως χώρους ασφαλούς αποθήκευσης του εμπορεύματος και των όπλων τους; Ψιλοπράματα. Το έγκλημα, θα μπορούσε να πει η ριζοσπάστρια Αριστερά, είναι στη φύση της κοινωνίας μας, στον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα των σχέσεων που επιβάλλει ο καπιταλισμός, στην αλλοτριωμένη και αλλοτριωτική επικράτεια του δυτικού κόσμου που οφείλει την ύπαρξή του στην αποικιοκρατία και στην αφαίμαξη των αδυνάτων όλης της Γης. Οι άνθρωποι αυτοί στις εστίες ανήκουν σε εκείνους που διεκδικούν εμπράκτως κοινωνική δικαιοσύνη.

Μη γελάτε. Αυτού του τύπου τα επιχειρήματα τα έχουμε ακούσει και διαβάσει σε ανάλογες υποθέσεις – μικρότερου βεληνεκούς ασφαλώς, ώστε να μη σκανδαλίζεται και το μεγάλο ακροατήριο των κεντρώων, στο οποίο ψαρεύει ψήφους και ο ΣΥΡΙΖΑ. Το ότι δεν θα τα ακούσουμε σήμερα, οφείλεται στην ακρότητα των χθεσινών περιστατικών. Στην αποκάλυψη ότι οι συμμορίες που εξαρθρώθηκαν (και άλλες, που συνεχίζουν να δρουν στο πανεπιστήμιο) καταχρώνται δημόσια περιουσία για να κάνουν τη δουλειά τους, στηριγμένοι στη μάχη του ριζοσπαστισμού για το άσυλο και για να μην έχει δικαίωμα η αστυνομία να μπαίνει στο πανεπιστήμιο – ή, εν πάση περιπτώσει, να μην έχει δικαίωμα να μπει αν δεν τη φωνάξουν οι πανεπιστημιακές αρχές.

Παρ’ όλα αυτά, χθες, το κίνημα διαδήλωσε κατά της πανεπιστημιακής αστυνομίας – διότι δεν θέλουν αστυνομικούς μέσα στα πανεπιστήμια. Γιατί όχι; Το κίνημα πάντα ήταν εκτός πραγματικότητος. Οπως εκτός πραγματικότητος είναι ο πρύτανης και οι πανεπιστημιακές αρχές του ΕΜΠ, που δεν είναι ρητώς υπέρ της πανεπιστημιακής αστυνομίας. Οπως εκτός πραγματικότητος είναι οι φοιτητές που αδυνατούν να καταλάβουν ότι τα πανεπιστήμια ετοιμάζουν στελέχη της παραγωγής, όπως εκτός πραγματικότητος είναι τα αριστερά κόμματα που θέλουν τα πανεπιστήμια να βγάζουν αδιόριστους υποψήφιους δημόσιους υπαλλήλους και, έξτρα μπόνους, κομματικά στελέχη. Οπως εκτός πραγματικότητος είναι ο εξαρτημένος από τα κόμματα συνδικαλισμός, όσων εμπλέκονται με την ακαδημαϊκή γνώση ή των αστυνομικών υπαλλήλων.

Αλλά την αστυνομία στα πανεπιστήμια την απαιτεί η πραγματικότητα. Μετά τα μνημόνια, το πολιτικό προσωπικό θα όφειλε να ζει και να κινείται εντός της, όσο σκληρά κι αν δοκιμάζει τις ψευδαισθήσεις του.

Η κλιμάκωση των επιθέσεων κατά της Ελλάδας από τον Ερντογάν ηχεί ανησυχητικά στα αφτιά ενός φιλειρηνικού λαού όπως οι Ελληνες. Οι αναθεωρητικές απειλές της Τουρκίας του Ερντογάν στην πράξη καταργούν οποιαδήποτε στρατηγική προσέγγισης των δύο χωρών, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Δυστυχώς, η καλή γειτονία δεν είναι πια εύκολη υπόθεση. Ευτυχώς, η Ελλάδα είναι ξεκάθαρα με τη Δύση στην Ουκρανία – και η Αλεξανδρούπολη, ως στρατηγική βάση της Αμερικής, αναβαθμίζει τον ρόλο της χώρας και τη στρατηγική σημασία της.

Πώς απαξιώνονται οι συγκοινωνίες

Αναμένοντας την επέκταση της πρώτης γραμμής του μετρό ως τον Πειραιά, χρησιμοποίησα χθες το δημοφιλές μαζικό μέσο σε ώρα αιχμής, για να διαπιστώσω τοις πράγμασι ότι τις ώρες αιχμής ο συνωστισμός είναι απόλυτος – και όσο ανοίγουν νέοι σταθμοί (ευπρόσδεκτο) ο συνωστισμός θα γίνεται ακόμα μεγαλύτερος, διότι το μετρό χρειάζεται νέους συρμούς, ώστε να επιταχύνεται η κίνηση και να αποσυμφορούνται γρηγορότερα οι αποβάθρες.
Αλλά πώς να αγοραστούν νέοι συρμοί όταν, όπως εύκολα διαπιστώνει κανείς, μεγάλο ποσοστό των επιβατών υλοποιεί το σύνθημα του κινήματος «Δεν πληρώνω». Το ίδιο, σε μεγαλύτερο βαθμό, γίνεται στα γερασμένα λεωφορεία. Αδυνατώ να κατανοήσω πώς κυριάρχησε αυτή η αντίληψη, είμαι όμως σίγουρος ότι αν συνεχιστεί οι συγκοινωνίες θα γίνονται όλο και χειρότερες, αφού όταν δεν εισπράττεται το κόμιστρο δεν θα υπάρχουν ανταποδοτικοί πόροι και οι συγκοινωνίες θα ρημάζουν. Αυτό άλλωστε ήταν το μεγάλο μάθημα της περιόδου των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που δεν βλέπω να εμπεδώθηκε ιδιαίτερα.
Α, και κάτι άλλο: μέσα στους συρμούς, σε τέσσερις γλώσσες μάλιστα, εκφωνείται ότι η μάσκα είναι υποχρεωτική. Δεν φοράει ούτε το ένα τρίτο – χωρίς κανένα πρόβλημα.