Η μουσική που αρέσει στον Ντίλαν

Ο Μπομπ Ντίλαν διαλογίζεται και γράφει δοκίμια για τραγούδια που ο ίδιος ξεχωρίζει στο νέο βιβλίο του «The Philosophy of Modern Song» που αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αρχές Νοεμβρίου. Το νέο βιβλίο «Η φιλοσοφία του μοντέρνου τραγουδιού» είναι η πρώτη έκδοση με νέο υλικό που κυκλοφορεί ο Ντίλαν μετά τη δημοσίευση των διάσημων απομνημονευμάτων του «Chronicles, Volume One» το 2004 (στα ελληνικά «Η ζωή μου», εκδ. Μεταίχμιο, μτφ. Νίκη Προδρομίδου, Χίλντα Παπαδημητρίου).

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του εκδότη του Simon & Schuster, ο Ντίλαν αναλύει αυτό που αποκαλεί παγίδα των εύκολων ομοιοκαταληξιών, το πώς η προσθήκη μιας συλλαβής μπορεί να μειώσει ένα τραγούδι και εξηγεί ακόμη και πώς το bluegrass σχετίζεται με το heavy metal. Σε όλο το βιβλίο υπάρχουν σχεδόν 150 προσεκτικά επιμελημένες φωτογραφίες, ενώ τα δοκίμια είναι μυστηριώδη και ευμετάβλητα, οδυνηρά και βαθιά, και συχνά ξεκαρδιστικά αστεία. Ηδη έχει διαδοθεί στο Διαδίκτυο και μία σελίδα από τον πίνακα περιεχομένων του πολυαναμενόμενου βιβλίου αποκαλύπτοντας τα 66 τραγούδια για τα οποία γράφει ο Ντίλαν στο «Philosophy of Modern Song».

Τα τραγούδια

Το Variety.com αναφέρεται στη λίστα με τις επιλογές του Ντίλαν που συνθέτουν τη φιλοσοφία του σύγχρονου τραγουδιού, επισημαίνοντας πως δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι θα εξεταστούν κλασικά τραγούδια που έχουν γράψει ή και ηχογραφήσει μεγάλοι Αμερικανοί, όπως οι Jimmy Reed, Ray Charles, Willie Nelson, Little Richard, Townes Van Zandt. Λιγότερο αναμενόμενη θα είναι η στροφή του Ντίλαν για να αναλύσει τραγούδια όπως το «Gypsies, Tramps and Thieves» της Cher, το «Witchy Woman» των Eagles, το «CIA Man» των Fugs και το «Come On – Α My House» της Rosemary Clooney. Στον κατάλογό του εμφανίζονται μερικές αγαπημένες του ηχογραφήσεις που δεν εκτελούνται απαραίτητα από τους ίδιους τους δημιουργούς τους. Υπάρχουν τρία τραγούδια που συνδέονται με τον Elvis Presley («Money Honey», «Blue Moon», «Viva Las Vegas»), τρία που έγιναν δημοφιλή από τον Ray Charles («Come Rain or Come Shine», «Ι Got a Woman», «You Don’t Know Me») και δύο από τον κατάλογο του Frank Sinatra («Strangers in the Night», «Without a Song»).

Το πιο παλιό τραγούδι στη λίστα των δοκιμίων του Ντίλαν είναι το «Nelly Was a Lady» του Stephen Foster, γραμμένο το 1849. Ακολουθεί το «Whiffenpoof Song» από τις αρχές του 1900. Τα μπλουζ, τα R&Β και τα hillbilly τραγούδια από το πρώτο μισό του 20ού αιώνα παίρνουν τη μεγαλύτερη έκταση. Αλλά η πλειονότητα των τραγουδιών που έχει ξεχωρίσει προέρχονται από τη δεκαετία του ’50 έως τη δεκαετία του ’70, μια χρυσή εποχή για τη ροκ, την ποπ, τη σόουλ και την κάντρι μουσική. Ο Ντίλαν βουτάει στην εποχή του πανκ/νέου κύματος για το «Pump It Up» του Elvis Costello και το «London Calling» των Clash. Τα δύο πιο πρόσφατα τραγούδια στην επιλογή του είναι το «It Doesn’t Hurt Anymore», που ηχογραφήθηκε από τη Regina Belle το 1989, και το «Dirty Life and Times» του Warren Zevon, από το αποχαιρετιστήριο άλμπουμ του 2003 «The Wind». Ωστόσο, το κεφάλαιο για το «Pump It Up» θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρον, καθώς ο Costello έχει παραδεχτεί ότι το εμπνεύστηκε εν μέρει από το «Subterranean Homesick Blues» του Ντίλαν. Οπότε θα έχει ενδιαφέρον να δούμε αν του το ανταποδίδει μέσα από το κείμενό του.