Μια οικογενειακή ιστορία

Το θέμα της ιστορίας είναι τόσο απλό όσο και διαχρονικό, παλιό και καινούργιο μαζί, συνηθισμένο, οικείο αλλά και δύσκολο, σκληρό: οι σχέσεις ενός ζευγαριού μέσα στον γάμο, σε έναν γάμο με διάρκεια και παιδιά, έναν γάμο που κουβαλά μαζί του αυτή την αμείλικτη καθημερινότητα, τη συνήθεια και τη ρουτίνα. Ενας άντρας και μια γυναίκα αντιμέτωποι με τις αλήθειες τους και τα ψέματά τους, σε μια στιγμή της κοινής τους πορείας. Και ποιος δεν έχει γράψει γι’ αυτές τις «σκηνές από έναν γάμο», που συνδυάζουν τον ρομαντισμό με τη σκληρότητα, την αγάπη με μια διάθεση εκδίκησης ακόμα και μίσους, τον έρωτα με τη διάψευση και την απογοήτευση, με την προδοσία, την απιστία, με τη φιλία – και ποιος δεν θα ξαναγράψει…

Στην περίπτωση του «Θέλω να σου κρατάω το χέρι» το υλικό μιας «ρεαλιστικής» προσωπικής σχέσης γίνεται το έναυσμα και η αφορμή, το όχημα και το ίδιο το μέσο για να ειπωθούν από σκηνής όλα όσα ενώνουν και χωρίζουν ένα ζευγάρι.

Ενα (σχετικά) φτηνό δωμάτιο ξενοδοχείου «ημιδιαμονής» φιλοξενεί την ιστορία των δύο ηρώων. Εκείνος μένει εκεί, έπειτα από μια κρίση στον γάμο με τη γυναίκα του. Εκείνη, που κουβαλά επίσης έναν προβληματικό γάμο, τον επισκέπτεται. Οι συναντήσεις τους, δέκα συνολικά, είναι το κοινό τους πεδίο. Η συμφωνία που έχουν κάνει μεταξύ τους, περιλαμβάνει τη μη αναφορά στα οικογενειακά του καθενός. Δύο παράνομοι (;) εραστές – και γονείς, με το δικό τους παρόν και παρελθόν προσπαθούν να το ξεπεράσουν μέσα απ’ αυτές τις συναντήσεις. Με όρο να μην αναφέρονται στα προσωπικά τους, ν’ αφήνουν πίσω τα προβλήματά τους, η κάθε τους συνάντηση είναι σαν να θέλει να τους φέρει πιο κοντά – με μικρότερη ή μεγαλύτερη επιτυχία (ή μήπως να τους χωρίσει τελικά;).

Δέκα συναντήσεις

Το τραγούδι των Beatles «Ι want to hold your hand» δανείζει τον τίτλο στο πρώτο θεατρικό του Τάσου Ιορδανίδη ο οποίος επιχειρεί, αντλώντας από το προσωπικό, να αποτυπώσει το γενικό. Οι δέκα συναντήσεις, αυτές οι δέκα σκηνές, έχουν ως στόχο τους να σκιαγραφήσουν τον άντρα και τη γυναίκα, τη «μάχη» ανάμεσα στα δύο φύλα, την αγωνία για τη συνύπαρξη και μαζί την πλήξη της. Το κείμενο απλό, καθημερινό, προσαρμοσμένο εν πολλοίς στους ίδιους τους ηθοποιούς – αφού γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από το ζευγάρι, δεν διαθέτει ιδιαίτερες απαιτήσεις.

Το έργο και η παράσταση που φλερτάρουν – και ως κείμενο και ως σκηνοθεσία – ανάμεσα στον ρεαλισμό και τη ρομαντική κομεντί δεν καταλήγουν σε μια ισορροπία. Το εύρημα της τελευταίας σκηνής, που επιχειρεί να ανατρέψει τα δεδομένα, δεν αρκεί για να αποκτήσει το κείμενο μια ισχυρή δύναμη και να ξεφύγει από τα όρια της προσωπικής ιστορίας των δύο συντελεστών. Γιατί εκεί κυρίως εστιάζεται η όποια δύναμη του όλου εγχειρήματος. Σε μια ανάγνωση για τον τρόπο που συμβιώνουν δύο άνθρωποι μέσα από τη συμβίωση της κοινής ζωής, δύο άνθρωποι που είναι ζευγάρι και πάνω και κάτω από το σανίδι.

Το όλο εγχείρημα ωστόσο κινείται σε ένα απλό επίπεδο, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις ούτε στο κείμενο ούτε στη σκηνοθεσία. Υπό τους ήχους κάποιων τραγουδιών, ο Τάσος Ιορδανίδης αντεπεξέρχεται στον ρόλο του άνδρα – εραστή – συζύγου, ενώ η Θάλεια Ματίκα χειρίζεται κάπως αψυχολόγητα τις εξάρσεις και τις συναισθηματικές εναλλαγές της. Οι δυο τους μοιράζονται τη δική τους (συνηθισμένη;) ιστορία που ρέει χωρίς βαθιά νοήματα, χωρίς ιδιαίτερη φαντασία, χωρίς έμφαση στο μελό, αλλά και με αρκετά κλισέ.

INFO

Σκηνοθεσία & μουσική επιμέλεια: Θάλεια Ματίκα

Σκηνικά & κοστούμια: Ηλένια Δουλαδήρη

Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά – Φαμέλη

Σχεδιασμός ήχου: Στέφανος Κεραμίδας

Παίζουν: Τάσος Ιορδανίδης και Θάλεια Ματίκα

Παραστάσεις: Θέατρο Αλφα Ληναίος – Φωτίου, Παρασκευή & Σάββατο (21.00), Κυριακή (19.00)

Η «παγίδα» του τζάμπα

Μια ασήμαντη αφορμή, ένα project που αναζητά ηθοποιούς χωρίς αμοιβή, κοινώς τζάμπα, ήρθε να θυμίσει το κορυφαίο ζήτημα, διαχρονικά, θα έλεγα στον χώρο του θεάτρου. Μισθοί, ποσοστά, αμοιβές παραμένουν για τους καλλιτέχνες το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα. Και μαζί επαναφέρουν στην επιφάνεια το ερώτημα αν «κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας» και τελικά εναντίον της τσέπης και του εαυτού μας.

Από τη μια είναι η ανάγκη του ηθοποιού να παίξει, να φανεί, να ξεχωρίσει, μήπως κάποιος -παραγωγός, θιασάρχης, πρωταγωνιστής, σκηνοθέτης – τον δει και τον καλέσει στη δουλειά. Κι έτσι μήπως καταφέρει να σπάσει το φράγμα της ανωνυμίας, αποκτήσει υπόσταση, ονοματεπώνυμο, άρα δόξα και κυρίως χρήμα. Από την άλλη είναι η εκμετάλλευση αυτής ακριβώς της ανάγκης. Εκεί πατούν οι έχοντες και κατέχοντες, στο γνωστό και χιλιοειπωμένο «ψώνιο» του καλλιτέχνη για να εκφραστεί.

Αποτελεί κοινό μυστικό ότι οι απολαβές στην ελεύθερη ελληνική θεατρική πραγματικότητα δεν έχουν κανόνες. Οι επώνυμοι διεκδικούν μισθούς και ποσοστά με βάση αυτό που είναι: Πουλάνε λιγότερο ή περισσότερο ακριβά τον εαυτό τους και πολύ καλά κάνουν. Οι άλλοι όμως; Εκείνοι που για ένα πέρασμα, ένα ρολάκι, δύο ατάκες είναι έτοιμοι να αποδεχθούν οποιονδήποτε οικονομικό εξευτελισμό – ακόμα και το τζάμπα, πώς μπορούν να προστατευτούν; Σίγουρα η απάντηση έχει να κάνει με την αυτοεκτίμηση, με την αξία που δίνει κάθε καλλιτέχνης στον εαυτό του, και κυρίως με την αξιοπρέπειά του. Αλλά κι αυτή εύκολα ποδοπατείται όταν δεν έχεις να φας ή δεν έχεις να ταΐσεις τα παιδιά σου. Αρα, κάποιος πρέπει να βάλει τους όρους και τους κανόνες, κάποιος πρέπει να φτιάξει την πυραμίδα – το ΣΕΗ ίσως;

Πολλά ακούγονται για αμοιβές που δεν ξεπερνούν τα τριάντα, σαράντα, πενήντα ευρώ, για μια συμμετοχή σε τηλεοπτική σειρά – ακόμα και για αμοιβή που μεταφράζεται σε ένα σάντουιτς για το θέατρο. Η παγίδα του (σχεδόν) τζάμπα είναι υπαρκτή και όσο η αγωνία για δουλειά μεγαλώνει, τόσο οι νέοι αλλά και οι λιγότερο νέοι, πέφτουν μέσα. Γιατί υπάρχει πάντα κάποιος άλλος που περιμένει στην ουρά και η ουρά όλο και μεγαλώνει. Δυστυχώς…