Στη συνέλευση

Σε μερικούς θα φανεί τραβηγμένο, αλλά είμαι βέβαιος ότι ανάμεσά μας υπάρχουν πολλοί που συμφωνούν: αυτό το πράσινο μάρμαρο στο βήμα του ΟΗΕ, δεν σας θυμίζει επένδυση μπάνιου από τα 90s; Μεγάλο λουτρό σε σπίτι νεόπλουτου, πολυτελές χαμάμ ή τουαλέτα σε σουίτα ακριβού ξενοδοχείου.

Ασφαλώς και πρόκειται για εξαιρετική επιλογή και μάλιστα την εποχή που τοποθετήθηκε, το 1952. Είναι χρώμα φιλικό προς το μάτι, εκπέμπει κύρος, ενώ φαίνεται ουδέτερο πίσω από κάθε ηγέτη που ανεβαίνει στο βήμα.

Λογικά πρέπει να είναι το πιο αναγνωρίσιμο backround στον πλανήτη, ενδεχομένως μετά το παράθυρο που βρίσκεται πίσω από το γραφείο του αμερικανού προέδρου. Το δε αναλόγιο, με το σήμα του Οργανισμού, είναι, θεωρητικά, το υψηλότερο βήμα από το οποίο μπορεί να απευθυνθεί ένας ηγέτης. Κατά μία παραδοξότητα, το ακροατήριό του είναι μικρό, αλλά όταν μιλάς εκεί, δεν έχει σημασία πόσοι σε ακούν, αλλά ποιοι. Ναι, από το βήμα των Ηνωμένων Εθνών το μήνυμα φτάνει πάντα στον παραλήπτη του. Περιμένοντας να αρχίσει η ομιλία του Μητσοτάκη, παρακολουθούσα, από τον υπολογιστή, τους προηγούμενους ομιλητές. Πριν από μας ήταν η Τόνγκα και ο Μαυρίκιος. Ο πρωθυποργός της Τόνγκα έλεγε για την ανάγκη επενδύσεων που θα βοηθήσουν τη χώρα να αντιμετωπίσει την πείνα και την τρομοκρατία.

Ο άλλος από τον Μαυρίκιο, για να γεμίσει τον χρόνο του, έλεγε για τους Παλαιστινίους. Και μετά ανέβηκε ο Μητσοτάκης, ο οποίος, ως γνωστόν, είναι καλός σε αυτά. Για λίγο μπήκα στον πειρασμό να σκεφτώ ότι η Γενική Συνέλευση θα ήταν συναρπαστική αν γινόταν με όρους ελληνικής Βουλής. Να ζητήσει τον λόγο ο Ερντογάν επί προσωπικού, να ανταπαντήσει ο Μητσοτάκης και να πεταχτεί ο Αναστασιάδης απαιτώντας να παρέμβει από τη θέση του. Αν μη τι άλλο θα ήταν μία συνέλευση που αντιστοιχεί στον πραγματικό κόσμο.

Ο σκηνοθέτης μάς έδειχνε τα έδρανα της Τουρκίας και της Ρωσίας, όσο μιλούσε ο Μητσοτάκης. Ηθελα να μας δείξει και της Τόνγκα. Για να δω πώς τα ακούει αυτά ο ηγέτης μιας χώρας που με μισό Rafale και άλλο μισό F-16 θα έτρωγε για έναν χρόνο.