Τα δύο «γκρουπ» της Εθνικής

Από βαθμολογικής άποψης τα δύο τελευταία ματς στο Nations League δεν έχουν σημασία για την εθνική ομάδα. Φρόντισε με αυτό το τέσσερα στα τέσσερα απέναντι σε Κόσοβο (δύο φορές), Βόρεια Ιρλανδία και Κύπρο να εξασφαλίσει την πρωτιά στον δεύτερο όμιλο της τρίτης κατηγορίας της διοργάνωσης. Εχοντας επτά γκολ στο ενεργητικό της και χωρίς να έχει δεχτεί ούτε ένα έως σήμερα. Το ξεκίνημα του Γκουστάβο Πογέτ στον πάγκο της Εθνικής είναι άκρως ενθαρρυντικό, η πρώτη θέση ωστόσο δεν σημαίνει πως θα κάνει… τουρισμό στα δύο τελευταία παιχνίδια. Απόψε το πρώτο, εκτός έδρας με την Κύπρο στις 21.45. Και την ερχόμενη Τρίτη το τελευταίο του ομίλου, εντός έδρας με τη Βόρεια Ιρλανδία την ίδια ώρα. Σε μια ευκαιρία και για το κοινό να δει και να αποθεώσει μια ομάδα που του δίνει και πάλι ελπίδα και προοπτική για καλύτερες μέρες.

Ευκαιρία για πρόβα
Μια ευκαιρία και για τον Γκουστάβο Πογέτ σε αυτά τα παιχνίδια να διαπιστώσει και πράγματα που πιθανόν να μην μπορεί σε άλλα, κρισιμότερα παιχνίδια. 26 κλήσεις έκανε ο ουρουγουανός προπονητής. Και αν θέλουμε να τις χωρίσουμε με κάποιον τρόπο; 18 + 8. Από τους 26 ποδοσφαιριστές που έχει καλέσει για τα ματς με Κύπρο και Βόρεια Ιρλανδία, οι 18 αγωνίζονται μακριά από τα μέρη μας. Ρότα, Κουλιεράκης, Μπουχαλάκης, Κουρμπέλης, Μάνταλος, Ιωαννίδης, Μασούρας και Πασχαλάκης είναι εκείνοι που δεν βρίσκονται σε κάποιο ξένο πρωτάθλημα.

Πάμε να δούμε όσους βρίσκονται; Τέσσερις στην Ολλανδία. Ο Μπάρκας και ο Δουβίκας στην Ουτρέχτη, ο Χατζηδιάκος στην Αλκμάαρ, ο Τζόλης στην Τβέντε. Ακόμα τέσσερις στην Τουρκία. Οι Μπακασέτας και Σιώπης στην Τραμπζονσπόρ, ο Γούτας στη Σιβασπόρ, ο Χατζηγιοβάνης στην Ανκαραγκουστού. Τρεις στην Αγγλία. Ο Τσιμίκας στη Λίβερπουλ, ο Μπάλντοκ στη Σέφιλντ, ο Πέλκας στη Χαλ. Δύο στην Πορτογαλία, ο Βλαχοδήμος στην Μπενφίκα και ο Αλεξανδρόπουλος στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Ο Κυριακόπουλος είναι στην ιταλική Σασουόλο, ο Μαυροπάνος αγωνίζεται στη Γερμανία με τη Στουτγάρδη, ο Παπανικολάου στην Πολωνία με τη Ράκοβ, ο Γιακουμάκης στη Σκωτία με τη Σέλτικ και ο Φούντας στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Στο MLS της Αμερικής με τη DC United.

Διαπρέπουν
Η Ελλάδα «παράγει». Εκτός απ’ αυτούς τους 18 υπάρχουν πολλοί ακόμα που παίζουν στο εξωτερικό και που πρωταγωνιστούν στις ομάδες τους. Υπάρχουν άλλοι που έχουν κληθεί στην εθνική ομάδα και άλλοι που θα κληθούν. Το σίγουρο είναι πως τα τελευταία χρόνια όχι μόνο όλο και περισσότεροι φεύγουν για το εξωτερικό, αλλά πρωταγωνιστούν κιόλας εκεί. Κατακτούν τίτλους, κερδίζουν χρήμα και δόξα, κάποιοι είναι οι κορυφαίοι στους συλλόγους τους, άλλοι είδαν τη χρηματιστηριακή τους αξία να εκτοξεύεται. Ολο αυτό οφείλει σιγά σιγά να αποτυπωθεί και στο χορτάρι. Αυτή η φουρνιά, με τους τόσο πολλούς «λεγεωνάριους», οφείλει να οδηγήσει την εθνική ομάδα σε μια επιτυχία σαν εκείνες που είχαμε συνηθίσει έως τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Σε μια μεγάλη διοργάνωση. Οι συνθήκες ανταγωνισμού κάτω από τις οποίες αγωνίζονται είναι τεράστιες, οι παραστάσεις από ευρωπαϊκά παιχνίδια υψηλού επιπέδου είναι πια πολλές. Στους συλλόγους τους μοιάζουν να έχουν αλλάξει επίπεδο, να έχουν ξεπεράσει το status των στενών ορίων που έχει η Ελλάδα. Μένει να το κάνουν και σε επίπεδο εθνικής ομάδας.

Η άλλη όψη του νομίσματος
Από τη μία οι παίκτες, ως μονάδες, που μέσα στην παγκοσμιοποίηση του ποδοσφαίρου βρίσκουν την ευκαιρία να φύγουν και να ξεχωρίσουν σε άλλα πρωταθλήματα. Και από την άλλη; Ενα πρόβλημα στο οποίο σιγά σιγά οι ομάδες θα πρέπει να σκέφτονται τη λύση του. Πώς το ελληνικό πρωτάθλημα θα στηριχτεί περισσότερο στον έλληνα ποδοσφαιριστή. Είναι πολλά τα παραδείγματα που ομάδες της Super League στηρίζονται ακόμα και εξ ολοκλήρου σε ξένους. Και σίγουρα δεν περιποιεί τιμή για το πρωτάθλημά μας σε μια αποστολή 26 ποδοσφαιριστών να μην προέρχεται ούτε το 1/3 από το ελληνικό πρωτάθλημα.