Ενας Ντούσαν Μπάγεβιτς από την Ισπανία…

Δεν ξέρω τι θα κάνει ο Μίτσελ στην επιστροφή του στον Ολυμπιακό – για να το ήξερα θα χρειαζόμουν μια μαγική σφαίρα και τέτοιες δεν έχω. Γνωρίζω όμως ότι ο ισπανός προπονητής είναι μια τεράστια μορφή – ένας καταπληκτικός τύπος. Το είδος του ανθρώπου που ασχολείται με το ποδόσφαιρο και που δύσκολα συναντάς στην Ελλάδα.

Υποστήριξη
Λίγοι από τους προπονητές που πέρασαν από εδώ μας κατάλαβε όσο ο Μίτσελ. Ο Ισπανός δεν κατάλαβε μόνο τους έλληνες οπαδούς, αλλά και τους διοικούντες του Ολυμπιακού, και φυσικά τους έλληνες ποδοσφαιριστές. Στο πρώτο του πέρασμα αυτοί ήταν οι πιο φανατικοί υποστηρικτές του. Οχι τυχαία. Ο Μίτσελ βοήθησε τον Κώστα Μανωλά να πάρει μεταγραφή στο Καμπιονάτο και να κάνει καριέρα τεράστια. Καθιέρωσε τον Σάμαρη που χάρη στη δουλειά μαζί του πήρε μεταγραφή στην Μπενφίκα. Εκανε αρχηγό του Ολυμπιακού τον Μανιάτη που έφτασε στην Εθνική. Κυρίως είχε μια εξαιρετική σχέση με αυτόν που έμοιαζε τότε ο πιο δύσκολος από όλους: τον Κώστα Μήτρογλου. Ο Μίτσελ βρήκε το κουμπί του και τον βοήθησε να κάνει στο ξεκίνημα της σεζόν 2013-14 όλη την Ευρώπη να μιλάει για αυτόν.

Κυνηγοί
Στον Μίτσελ άρεσαν πολύ οι κυνηγοί που έπαιρναν πρωτοβουλίες και δεν κρύβονταν. Παιδιά του υπήρξαν και ο Κάμπελ, που αυτός καθιέρωσε, και ο Βάις, που χάρη σε αυτόν πήγε στη Σαουδική Αραβία με ένα συμβόλαιο 5 εκατ. ευρώ (!), και ο Ολαϊτάν, που αν δεν είχε το πρόβλημα με την καρδιά του θα έκανε άλλη καριέρα, ακόμα και ο Πέρεθ, τον οποίο έφερε στον Ολυμπιακό τον Ιανουάριο του 2014, χρησιμοποίησε ως βασικό στα μεγάλα ματς με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τον είδε δυστυχώς να τραυματίζεται σοβαρά λίγο αργότερα. Οταν ο Μίτσελ έπαιρνε πράγματα από μεγάλους δημιουργούς, όπως ήταν ο Τσόρι π.χ., που ο ίδιος έφερε στον Ολυμπιακό, η ομάδα του έκανε πάντα σπουδαία πράγματα. Η σχέση του με όλους αυτούς ήταν σχεδόν πατρική. Τον Τσόρι τον βοηθούσε να αντιμετωπίσει και το χρόνιο πρόβλημα που είχε με την κατάθλιψη. Ενώ στον Ρομπέρτο έβαλε τις φωνές κάποτε γιατί χώρισε! Δεν ανησυχούσε για την όποια συνέπεια του τερματοφύλακα στις προπονήσεις: φοβόταν μη χάσει το μυαλό του ως περιζήτητος εργένης. Είχε δίκιο.

Ικανότητα
Ο Μίτσελ είχε (κι ελπίζω να έχει ακόμα για το καλό του…) μια σπάνια ικανότητα να είναι αγέρωχος και σχεδόν απλησίαστος και την ίδια στιγμή να μη γίνεται αλαζόνας. Δεν ξέρω πώς το έκανε αυτό: ξέρω όμως ότι ήταν το μυστικό της επιτυχίας του. Πιθανότατα ήξερε καλά την ψυχοσύνθεση των ποδοσφαιριστών, διότι τεράστιος ποδοσφαιριστής και αρχηγός της Ρεάλ Μαδρίτης υπήρξε κι ο ίδιος: προφανώς καταλάβαινε ότι οι παίκτες χαίρονται όταν βλέπουν να τους ανοίγει την καρδιά του ένας τύπος σκληρός γιατί πιστεύουν πως κατέκτησαν την εκτίμησή του – πράγμα δύσκολο. Ο Μίτσελ δεν ήταν, στο πρώτο του πέρασμα από τον Ολυμπιακό, ο τύπος που έδινε απλόχερα συμβουλές και που εξηγούσε μανιακά το παιχνίδι, όπως έκανε π.χ. ο Ερνέστο Βαλβέρδε. Δεν προσπαθούσε να είναι ο καλός φίλος όλων όπως ο βοηθός του Βίκτορ, που έγινε κι αυτός προπονητής και είχε ένα άτυχο πέρασμα από τον Ολυμπιακό. Ο Μίτσελ ήθελε να βρίσκεται ένα σκαλί πιο ψηλά από όλους και για να το πω σχηματικά δεν κατέβαινε από αυτό το σκαλί για να σταθεί δίπλα στους παίκτες του, αλλά διάλεγε σε ποιους από αυτούς θα επιτρέψει να ανεβούν το σκαλάκι και να σταθούν δίπλα του. Σε αυτό έμοιαζε πολύ με έναν άλλο μεγάλο: τον Ντούσαν Μπάγεβιτς.

Προσέγγιση
Για τον Ισπανό η επιτυχία είχε να κάνει πάντα με την προσέγγιση του παιχνιδιού από τη μεριά των ποδοσφαιριστών του. Κάποτε τον είχα ρωτήσει τι κατά τη γνώμη του το εξαιρετικό είχε συμβεί όταν ο Ολυμπιακός κέρδισε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 2-0 στον δεύτερο γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ. Ενας άλλος προπονητής θα μιλούσε για κάποιο σκάρφισμά του, για την ικανότητά του να μπλοκάρει τακτικά τη Γιουνάιτεντ ή για τη γνώση του παιχνιδιού του αντιπάλου. Ο Μίτσελ μού είπε πως απλά εκείνο το παιχνίδι ήταν η συνέχεια μιας σειράς σπουδαίων παιχνιδιών στη διοργάνωση. «Ηταν νομίζω η αυτοπεποίθηση που είχαν αποκτήσει οι παίκτες από τα παιχνίδια του ομίλου, εκείνη που τους επέτρεψε να φτάσουν σε τέτοια επίπεδα απόδοσης. Ξέχασαν το όνομα του αντιπάλου που είχαν απέναντί τους και έκαναν τη δουλειά τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο» μου είχε πει. Χρόνια αργότερα ξαναρωτήθηκε για το ίδιο παιχνίδι: έδωσε την ίδια ακριβώς απάντηση! Γιατί αυτή ήταν η ανάλυσή του. Και ήταν στέρεη διότι έτσι βλέπει το ποδόσφαιρο.

Καλεσμένος
Ο Μίτσελ είναι ένας καταπληκτικός συνομιλητής. Κάποτε τον είχα καλεσμένο σε μια κλήρωση ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Ολυμπιακός είχε βρεθεί στον ίδιο όμιλο με την Ατλέτικο Μαδρίτης και τη Γιουβέντους. Το πρώτο του σχόλιο ήταν ότι η πρωταθλήτρια Ιταλίας και η Ατλέτικο ήταν πάρα πολύ άτυχες – το είπε πολύ σοβαρά και μετά γέλασε! Στη συνέχεια πρόσθεσε πως η υποδοχή του από τους οπαδούς της Ατλέτικο θα είναι καταπληκτική: θα μπορούν να τον βρίσουν χωρίς να φοράει τη φανέλα της Ρεάλ. Πάντα απορούσα πώς στην Ισπανία δεν έγινε τηλεοπτικός αστέρας: προφανώς δεν τον ενδιέφεραν οι κρίσεις των παιχνιδιών γιατί ανάμεσα στα παιχνίδια και στους ανθρώπους προτιμά τους δεύτερους. Φυσικά κάποιος που ποντάρει τόσο πολύ στη διαχείριση των παικτών του δεν μπορεί παρά να έχει κατά καιρούς και προβλήματα με κάποιους: η μέθοδός του δεν πιάνει απόλυτα. Κάποιοι που δεν ήξεραν την ιστορία του, δεν τον καταλάβαιναν. Μη νομίζετε ότι οι ποδοσφαιριστές γνωρίζουν την ιστορία του ποδοσφαίρου – ίσα ίσα. Πιστεύω βέβαια πως ειδικά ο Μίτσελ θα ήθελε αυτή η γνώση να είναι υποχρεωτική, αλλά τι να κάνουμε…

Τσαλάκωμα
Ο Μίτσελ είναι επίσης ένας άνθρωπος με χιούμορ. Οπως όλοι όσοι έχουν χτίσει προσεκτικά τη δημόσια εικόνα τους ξέρει και να αυτοσαρκάζεται. Από το πρώτο του πέρασμα από τον Ολυμπιακό η μόνη φωτογραφία του που έχει στη βιβλιοθήκη του είναι αυτή στην οποία πανηγυρίζει ένα γκολ του Μήτρογλου στη Λισαβόνα. Είχε πέσει τόση βροχή σε εκείνο το ματς που το κοστούμι του έσταζε. Οταν τον ρώτησαν γιατί την κράτησε, απάντησε γιατί είναι μια από τις σπάνιες φορές που δημοσίως μπορούσε να τον δει κανείς σε τέτοια χάλια! Εκείνο το βράδυ, εκείνο του το τσαλάκωμα, είχε γίνει ο λόγος που οι παίκτες του τον αγάπησαν. Οχι πως τον ενδιέφερε και πολύ. Αλλά δεν κάνει κακό…