ΗχοΔύναμα

Boston Symphony Chamber Players: Η πλήρης συλλογή στην RCA, SONY, 10 CD

Ηταν στη «χρυσή εποχή» της Συμφωνικής της Βοστώνης, στα μέσα της δεκαετίας του ’60, όταν ξεκίνησε για πρώτη φορά το σχήμα μουσικής δωματίου της Ορχήστρας, με την ονομασία Boston Symphony Chamber Players. Διευθυντής της Ορχήστρας ήταν ο σπουδαίος Εριχ Λάινστορφ, στον οποίο οφείλεται και αυτή η πρωτοβουλία, όμως η Ορχήστρα ήδη κεφαλαιοποιούσε την ανάπτυξή της και από τις προηγούμενες περιόδους: από τον Σεργκέι Κουσεβίτσκι και τον Πιερ Μοντέ, μέχρι τον Σαρλ Μυνχ, που τη μετέτρεψαν όχι απλώς σε μία από τις «Πέντε μεγάλες» των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά σε αυτό που όλοι την αποκαλούσαν στη χώρα: την «Αριστοκράτη των ορχηστρών». Η Βοστώνη του ’60 πράγματι είχε φτάσει σε ένα επίπεδο ακμής τεχνικής τελειότητας και ταυτόχρονης μουσικής ευαισθησίας, που δύσκολα μπορεί να αγγίξει μία ορχήστρα. Και ο ρόλος των πρώτων οργάνων της Ορχήστρας είναι φυσικά καθοριστικής σημασίας για να επιτευχθεί αυτό. Οταν λοιπόν κάποιοι από τους μουσικούς αυτούς μαζευτούν για να φτιάξουν ένα σχήμα δωματίου, είναι δεδομένο το τι μπορεί να περιμένει κανείς: ένα από τα πιο ενδιαφέροντα του είδους της εποχής του στον κόσμο, με μοναδικό ίσως ισάξιο ανταγωνιστή της εποχής του στις Ηνωμένες Πολιτείες το αντίστοιχο σχήμα της Ορχήστρας της Φιλαδέλφειας, το οποίο μάλιστα το ελληνικό κοινό είχε την ατυχία να μην ακούσει τελικά στο Φεστιβάλ Αθηνών: η έλευσή του είχε προγραμματιστεί για το καλοκαίρι του 1967, αλλά ακυρώθηκε μετά την επιβολή της δικτατορίας, μαζί με άλλες πολύ ενδιαφέρουσες συναυλίες εκείνης της χρονιάς.

Δυστυχώς, εκείνη η μουσικά εξαίρετη περίοδος για τη Συμφωνική της Βοστώνης συνοδεύτηκε από διάφορα προβλήματα που προκάλεσαν αναταράξεις, ανάμεσα στις οποίες και η σχέση της με τις δισκογραφικές εταιρείες. Ετσι, αυτή η συλλογή αφορά μία πενταετία, από το 1964 μέχρι το 1968, παρά το γεγονός ότι οι Boston Symphony Chamber Players συνέχισαν να υπάρχουν ακόμα και σήμερα. Και έχουν έκτοτε πάντοτε προσφέρει σπουδαία μουσική δωματίου και εξακολουθούν να το κάνουν, είτε μέσα από (περιορισμένης πάντως έκτασης) δισκογραφία, είτε ζωντανά παίζοντας κυρίως στο Jordan Hall της Βοστώνης και όχι μόνον: έχουν πραγματοποιήσει εκατοντάδες συναυλίες στη Βοστώνη, στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε πολλές χώρες του κόσμου. Ομως, αυτή η πενταετία ανταμείβει πολύ γερά τον ακροατή αυτής της έκδοσης των δέκα δίσκων που μεγάλο τμήμα της έρχεται για πρώτη φορά στο φως στην εποχή του CD. Και, περιττό να αναφερθεί, είναι συναρπαστικά καλά ηχογραφημένο υλικό, με νέα επεξεργασία που το φέρνει στα ανώτατα ποιοτικά όρια των δυνατοτήτων της ηχητικής αναπαραγωγής.

Το ρεπερτόριο του σχήματος έχει τρεις κύριους πυλώνες: ο ένας είναι οι κλασικοί συνθέτες. Ο δεύτερος είναι οι Γάλλοι. Και ο τρίτος είναι οι Αμερικανοί. Οι δύο τελευταίοι πυλώνες είναι πρακτικά ως επί το πλείστον ως ένα βαθμό σύγχρονη μουσική της εποχής που ηχογραφήθηκε. Ομως, δυστυχώς, και από τις τρεις αυτές κατηγορίες, όσο και από τον ρομαντισμό που σαφώς υποεκπροσωπείται στο ηχογραφημένο ρεπερτόριό τους, λείπουν κεντρικά έργα αναφοράς που είναι προφανές ότι δεν πρόλαβαν να ηχογραφήσουν – γιατί δεν έλειψαν, τουλάχιστον όλα, από το συναυλιακό τους ρεπερτόριο. Το γεγονός αυτό δεν μειώνει την εξαιρετικά σημαντική αξία αυτής της έκδοσης. Αλλά, ασφαλώς, αφήνει τον ακροατή ν’ αναρωτιέται πόσο ενδιαφέρον θα είχε να υπήρχαν εδώ και κάποια ακόμα έργα από τα κύρια του ρεπερτορίου για τέτοιο σύνολο. Αλλωστε, η πρώτη τους συναυλία, που έγινε το 1964 στο Χάρβαρντ, δήλωνε ως ένα βαθμό και τον χαρακτήρα και τις προθέσεις του νέου σχήματος: Μότσαρτ και Μπετόβεν…