Προγνωστικά και εκπλήξεις στην κούρσα των Οσκαρ

Η είσοδος του φθινόπωρου συνάδει με την έναρξη της κούρσας η οποία εδώ και χρόνια αρχίζει την ίδια περίοδο ώστε να αναδειχθούν οι ταινίες οι οποίες θα απασχολήσουν τα βραβεία Οσκαρ που θα δοθούν τη χρονιά που ακολουθεί. Ολα τα μεγάλα φεστιβάλ από τα οποία συνήθως προκύπτουν αρκετές ταινίες που απασχολούν τα Οσκαρ έχουν ήδη διεξαχθεί, με τελευταίο εκείνο του Τορόντο, το οποίο έχει τρομερά δυναμικό χαρακτήρα γιατί εκεί γίνονται προβολές πάρα πολλών ταινιών που καθρεφτίζουν, λίγο ως πολύ, την υπάρχουσα κατάσταση και δημιουργούν κλίμα το οποίο ενδεχομένως να επηρεάζει τα μέλη της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Βεβαίως, στο τρίμηνο που ακολουθεί θα παιχτούν αρκετές ακόμα ταινίες, από τις οποίες αναμένεται να προκύψουν υποψηφιότητες στα Οσκαρ. Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα από τώρα ή να ξέρει τι ακριβώς να περιμένει από τη «Βαβυλώνα» του Ντάμιεν Σαζέλ («La La Land») με τους Μπραντ Πιτ, Μάργκο Ρόμπι ή τις προγραμματισμένες για διανομή μέσα στο 2022 συνέχειες ταινιών με μεγάλη απήχηση και οσκαρική παρουσία: το «Avatar: The Way of Water» του Τζέιμς Κάμερον ακολουθεί το «Avatar» (2009) του ιδίου και το «Black Panther: Wakanda Forever» του Ράιαν Κούγκλερ ακολουθεί το «Black Panther» (2018) επίσης του ιδίου.

Παλαιού τύπου κανονικότητα

Η επιστροφή στην κανονικότητα, πάντως, είναι ένα στοιχείο που φέτος κάνει τη διαφορά σε σχέση με πέρυσι και κυρίως με πρόπερσι όταν ο φόβος που προκαλούσε ο ιός COVID-19 ήταν πολύ μεγαλύτερος σε σχέση με σήμερα και οι ψηφιακές πλατφόρμες είχαν τον πρώτο λόγο απέναντι στη φυσική παρουσία των θεατών στις αίθουσες. Αυτή η επιστροφή προς μια «παλαιού τύπου» κανονικότητα είχε αρχίσει να φαίνεται από πέρυσι· φέτος όμως τη νιώθεις ακόμα πιο κοντά σου: το κοινό αυξήθηκε στις αίθουσες οι οποίες φιλοξενούν μεγαλύτερες κινηματογραφικές παραγωγές, οπότε διαμορφώνεται ένας μεγαλύτερος «οσκαρικός» αγώνας. Δεν θα είναι καθόλου έκπληξη αν δούμε ακόμα και ταινίες όπως το «Top Gun Maverick» να κερδίζουν υποψηφιότητες – η συγκεκριμένη, που σε τεχνικές τουλάχιστον κατηγορίες θα είναι σίγουρα υποψήφια, έχει έναν λόγο παραπάνω: χωρίς να προσβάλλει τη νοημοσύνη κανενός, κατάφερε να ξαναφέρει τον πολύ κόσμο στην αίθουσα, κατακτώντας έτσι μια θέση ανάμεσα στις μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες όλων των εποχών.

Η επιστροφή του Σπίλμπεργκ

Μία από τις ταινίες που φάνηκε να κερδίζει τη συμπάθεια πολλών στο φετινό Φεστιβάλ του Τορόντο είναι το «Fabelmans» που φέρει την υπογραφή του Στίβεν Σπίλμπεργκ, κινηματογραφιστή με τεράστια παράδοση στα Οσκαρ, την ιστορία των οποίων διατρέχει μέσα σε έξι δεκαετίες – από το 1978 που κέρδισε την πρώτη του υποψηφιότητα ως σκηνοθέτης με τις «Στενές επαφές τρίτου τύπου» μέχρι και φέτος με το «West Side Story», για το οποίο προτάθηκε για έβδομη φορά ως σκηνοθέτης. Αυτή τη φορά, ο κάτοχος δύο Οσκαρ σκηνοθεσίας Σπίλμπεργκ («Η λίστα του Σίντλερ» και «Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν») μοιράζεται με το κοινό τη δική του ιστορία αφού το «Fabelmans» βασίζεται σε αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας του: κεντρικό πρόσωπο είναι ένα παιδί που μεγαλώνοντας στην Αριζόνα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ανακαλύπτει ότι η δύναμη του κινηματογράφου είναι τόσο μεγάλη, που μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε την αλήθεια τόσο για τους άλλους όσο και για τον εαυτό μας. Ενας από τους μεγαλύτερους παραμυθάδες του σινεμά, λοιπόν, μιλά για τον εαυτό του και εφόσον το θέμα του είναι το μέσον στο οποίο έχει διαπρέψει, ποιος θα μπορούσε να του αντισταθεί;

Ανδρες έτοιμοι για όλα

Στις ανδρικές ερμηνείες, δύο που ενθουσίασαν κοινό και κριτικούς στο τελευταίο Φεστιβάλ της Βενετίας και που πολύ δύσκολα δεν θα ληφθούν υπόψη στα προσεχή Οσκαρ είναι του Μπρένταν Φρέιζερ για τη «Φάλαινα» («The Whale») και του Κόλιν Φάρελ για τα «Πνεύματα του Ινισέριν» («The Banshees of Inisherin»). Στην ακραία αλλά πολύ συγκινητική τελευταία δημιουργία του Ντάρεν Αρονόφσκι, που αγνοήθηκε ωστόσο στα βραβεία της Βενετίας, ο (ούτως ή άλλως υπέρβαρος πλέον) Φρέιζερ είναι σχεδόν αγνώριστος εξωτερικά μέσω του προσθετικού μακιγιάζ και των οπτικών εφέ. Θυμίζει μια τεράστια μάζα κρέατος καρφωμένη σε έναν καναπέ, όμως το συναίσθημα που βγάζει παίζοντας έναν τραγικό ομοφυλόφιλο πατέρα είναι πέρα για πέρα δικό του. Από την πλευρά του, χωρίς μακιγιάζ αλλά με μια συναρπαστική εσωτερική δύναμη, ο Φάρελ γίνεται η ψυχή της ταινίας του Μάρτιν ΜακΝτόνα (σκηνοθέτης και σεναριογράφος της οσκαρικής ταινίας «Τρεις πινακίδες έξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι»). Τα «Πνεύματα του Ινισέριν» που θα παιχτούν εδώ μέσα στον Οκτώβριο  αναφέρονται στον «μικρό εμφύλιο» δύο ιρλανδών φίλων στο νησί Ινισέριν της Ιρλανδίας, την ώρα που απέναντί τους μαίνεται ο πραγματικός εμφύλιος. Ο άλλος βασικός χαρακτήρας είναι ο Μπρένταν Φρέιζερ που μπορεί να «χτυπήσει» το Οσκαρ β’ ρόλου, την ώρα που η ταινία είναι μάλλον βέβαιο ότι θα κερδίσει υποψηφιότητα για το σενάριό της, γραμμένο από τον ΜακΝτόνα, που βραβεύτηκε στη Βενετία.

Η μάχη των γυναικών

Σε ό,τι αφορά τις γυναίκες, ένα πρόσωπο που αμέσως ξεχωρίζει είναι η Αυστραλή Κέιτ Μπλάνσετ, που έχει μεγάλη παράδοση στα Οσκαρ με δύο βραβεία στην κατοχή της (β’ ρόλου για το «Αviator» και α’ ρόλου για τη «Θλιμμένη Τζασμίν»). Για την ασυναγώνιστη δουλειά της στο «Tarr» του Τοντ Φιλντ, όπου υποδύεται μια διευθύντρια συμφωνικής ορχήστρας, βραβεύτηκε στη Βενετία και οι οσκαρικοί ψίθυροι ξεκίνησαν αμέσως. Κατά τα άλλα, στις γυναίκες είναι λίγο νωρίς για προβλέψεις. Πολλά ακούγονται για τη Βαϊόλα Ντέιβις στην ταινία «The Woman King» που θα προβληθεί σε λίγο καιρό και στην Ελλάδα, ενώ μια ερμηνεία που φαίνεται ότι συζητιέται για τα Οσκαρ είναι της Μαλαισιανής Μισέλ Γέο για την ανεξάρτητη ταινία «Τα πάντα όλα» που παίχτηκε το καλοκαίρι στη χώρα μας.

Σε κάθε περίπτωση ο δρόμος μέχρι το τέλος της χρονιάς είναι ακόμα μεγάλος και πολλά αναμένεται να «πεταχτούν» μπροστά μας σε όλες τις κατηγορίες.