Ο σκορπιός, η Μαρία κι ο Ερντογάν

Επιστρέφοντας στη δουλειά έπειτα από τρεις εβδομάδες, και με το θέμα των υποκλοπών σε αποδρομή, αφού η αξιωματική αντιπολίτευση από μεγάλος κατήγορος κατάφερε να γίνει συνισταμένη ενός προβλήματος της δημοκρατίας, το μόνο άλλο αξιοπρόσεκτο στην εγχώρια πολιτική αντιπαράθεση είναι ότι το μεγάλο θέμα του Δεκαπενταύγουστου, με το οποίο πιέστηκε συναισθηματικά η χώρα, αποδείχτηκε επινόηση, κατασκευή, ψέμα.

Τότε είχαμε μάθει από επιτηδευματίες του προσφυγικού/μεταναστευτικού ότι η μικρή Μαρία, κόρη προσφύγων από τη Συρία που είχαν εγκλωβιστεί στον Εβρο στην προσπάθεια να περάσουν από την Τουρκία στην Ελλάδα, πέθανε από δάγκωμα σκορπιού και η οικογένειά της την έθαψε στη νησίδα. Η πληροφορία αυτή παρουσιάστηκε ως τελεσίδικη, πασπαλίστηκε με δακρύβρεκτες λεπτομέρειες και συνοδεύτηκε από έναν οργίλο λυρισμό, μάλιστα όσοι την αμφισβήτησαν κατηγορήθηκαν ως ανάλγητοι, ως άνθρωποι που δεν κατανοούν τον ανθρώπινο πόνο ή ως τυφλοί υποστηρικτές μιας πολιτικής που δεν νοιάζεται για πρόσωπα που έχουν ανάγκη. Ωσπου, τελικά, μάθαμε ότι τίποτα απ’ αυτά δεν συνέβη – κι ότι κανένα παιδί δεν πέθανε από δάγκωμα σκορπιού, αφού η οικογένεια της υποτιθέμενης νεκρής Μαρίας (που δεν τη λένε Μαρία, αλλά δεν θα γιόρταζε εκείνη τη μέρα, άρα δεν θα ήταν τόσο πολύ το δράμα) έχει μαζί της και τα τέσσερα παιδιά που είχε δηλώσει, ενώ καμία μαρτυρία δεν υπάρχει που να στοιχειοθετεί θάνατο και ενταφιασμό παιδιού σε νησίδα του ποταμού.

Στο μεταξύ όμως, χάρη στις φήμες, τα «ρεπορτάζ» και τις ανυπόστατες ακόμα μια φορά πληροφορίες, η χώρα βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο. Στον ξένο Τύπο γράφτηκαν επικριτικά άρθρα, τα οποία προστέθηκαν σε άλλα επικριτικά άρθρα που ισχυρίζονται ότι στην Ελλάδα διώκεται η ελευθερία του λόγου και η ανεξάρτητη δημοσιογραφία και, ως αποκορύφωμα, ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, που έχει επιλέξει την ένταση προσβάλλοντας με αναθεωρητική διάθεση τα συστατικά της ισορροπίας ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία, εμφανίστηκε στον ΟΗΕ κατηγορώντας τη χώρα μας ότι πνίγει πρόσφυγες στο Αιγαίο, έδειξε μάλιστα και φωτογραφία με πνιγμένα παιδιά τα οποία απέδωσε στη δραστηριότητα των ελληνικών δυνάμεων που φυλάνε τα σύνορα.

Διαβάζω ότι ο έλληνας Πρωθυπουργός θα απαντήσει επίσης από τον ΟΗΕ συντριπτικά στον τούρκο πρόεδρο Ερντογάν. Μακάρι να το κάνει. Υπάρχει όμως ένα ζήτημα που δεν είναι υπόθεση του ΟΗΕ αλλά εσωτερική υπόθεση της χώρας μας: το θέμα της συκοφάντησής της για υποθέσεις ελευθεριών ή δικαιωμάτων και για ζητήματα ανθρωπισμού, με σοβαρό διεθνή συμβολισμό.

Τα χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, έγινε προσπάθεια να ελεγχθεί το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο και, ακόμα χειρότερα, να υποταγούν εφημερίδες που κινδύνευαν να κλείσουν αν δεν άλλαζαν γραμμή. Ηταν τα χρόνια της εισβολής μεταναστευτικών ρευμάτων για τα οποία δεν υπήρχε καμία πρόνοια: οι μετανάστες είτε «εξαφανίζονταν» παράνομα προς την Ευρώπη είτε «χάνονταν» στην ανυπαρξία των γκέτο στο κέντρο της πρωτεύουσας, είτε «αποθηκεύονταν» στην Ειδομένη, στη Μόρια ή σε συναφή στρατόπεδα.

Οι συνειδήσεις μας, όμως, τότε, ήταν επαναπαυμένες. Αντίθετα, εξεγέρθηκαν μετά την πτώση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Με φήμες, ανεπιβεβαίωτα ρεπορτάζ, καταγγελίες και το κατάλληλο κλίμα, ο αυτοαποκαλούμενος ελληνικός προοδευτισμός κήρυξε πανστρατιά για τις ελευθερίες και τα δικαιώματα στην Ελλάδα, πασχίζοντας να τις διορθώσει μαζί με τον τούρκο πρόεδρο Ερντογάν – που γνωρίζουμε καλά πόσο σέβεται στη χώρα του και τους θεσμούς και τις ελευθερίες και την πολιτική διαφωνία.

Η αξία της πολιτικής σταθερότητας

Στην υπέροχη συνέντευξη του ομότιμου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, Ρόμπερτ Κόνορ, στον Δημήτρη Δουλγερίδη και στα «ΝΕΑ» του περασμένου Σαββατοκύριακου, ο εξειδικευμένος στην ερμηνεία του Θουκυδίδη ιστορικός σχολιάζει τη μετά τον Περικλή Αθήνα. Η θέση του, απροσδόκητα επίκαιρη, αξίζει τον τονισμό:
«Ο Θουκυδίδης βοηθά τους αναγνώστες να εντοπίσουν […] τι συμβαίνει όταν υπάρχει κενό ηγεσίας. Αυτό που επήλθε, δηλαδή, μετά τον θάνατο του Περικλή. […] Σ’ εκείνο το κενό ανήλθαν οι δημαγωγοί, με σημαντικότερο τον Κλέωνα. Οι δημαγωγοί αγαπούν το πολιτικό και ηθικό κενό. Το ζήσαμε όλοι στις ΗΠΑ με τον Τραμπ. Ορισμένοι μάλιστα προτίμησαν να το καμουφλάρουν με τον όρο “λαϊκιστής”. Ο όρος είναι πολύ ήπιος για έναν τόσο μοχθηρό πολιτικό. Ας τους αποκαλούμε με την αρχαιοελληνική ονομασία: είναι δημαγωγοί! Στον Θουκυδίδη βλέπουμε τι σημαίνει αυτό, καθώς περιγράφει τη δράση του αρχετυπικού Κλέωνα. Είναι έξυπνος (όχι τόσο όσο νομίζει), εκδικητικός και φαύλος».
Ο καθηγητής Κόνορ μιλάει για την αξία της πολιτικής σταθερότητας και, ενόψει εκλογών, προειδοποιεί κι εμάς. Το ζήτημα της πολιτικής σταθερότητας είναι καίριο σε μια δημοκρατία, λέει, επειδή όταν δεν υπάρχει, στο ηθικό και πολιτικό κενό που ανοίγει, έρχονται οι δημαγωγοί. Που στην Ελλάδα τους γνωρίζουμε καλά.