Η διπλωματία της Πελόζι και οι «σφήνες» σε Πεκίνο και Μόσχα

Η Νάνσι Πελόζι εκπροσωπεί τον τρίτο κατά σειρά προτεραιότητας και σημασίας θεσμό των Ηνωμένων Πολιτειών, την προεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων. Διαθέτει δε συνταγματικά κατοχυρωμένες αρμοδιότητες σε όλα τα επίπεδα οι οποίες, αν και κατώτερες σε σύγκριση με εκείνες του προέδρου και του αντιπροέδρου, είναι αναμφίβολα σημαντικές.

Η αλήθεια είναι, βεβαίως, ότι η 82χρονη Πελόζι – αν και δεν δίσταζε να πάρει θέση ανοιχτά – απέφευγε να εμπλακεί ενεργά και από την πρώτη γραμμή σε κάποιους τομείς, ένας από τους οποίους ήταν η εξωτερική πολιτική. Αυτό, όμως, άλλαξε μέσα σε περίπου ενάμιση μήνα, με τις επισκέψεις που πραγματοποίησε στην «αυλή» των δύο μεγάλων αντιπάλων των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας. Με τον τρόπο αυτό, πρόσφερε σημαντική υπηρεσία στον Λευκό Οίκο, ανοίγοντας νέους δρόμους ή «καθαρίζοντας» τους ήδη υπάρχοντες, αναδεικνύοντας με περισσότερη σαφήνεια τις προτεραιότητες και τους στόχους της αμερικανικής διπλωματίας.

Στην πρώτη περίπτωση, στις αρχές Αυγούστου, έβαλε κυριολεκτικά «φωτιά» στις σχέσεις της Ουάσιγκτον με το Πεκίνο, πατώντας το πόδι της στην Ταϊβάν. Το νησί, δηλαδή, του οποίου τον πλήρη έλεγχο έχει ανάγει ουσιαστικά σε ζήτημα τιμής ο Σι Τζινπίνγκ και η ηγετική ελίτ της Κίνας, διαμηνύοντας σε κάθε τόνο και προς κάθε κατεύθυνση ότι θα επέμβει στρατιωτικά εάν εκδηλωθεί κίνηση προς την κατεύθυνση της ανεξαρτησίας.

Πλέον, τα δεδομένα μοιάζουν να έχουν αλλάξει. Η νέα, ρητή και κατηγορηματική, δήλωση που έκανε ο Τζο Μπάιντεν δημοσίως, δεσμευόμενος ότι οι ΗΠΑ θα στηρίξουν ενεργά την Ταϊβάν σε περίπτωση κινεζικής επίθεσης, μοιάζει να ενταφιάζει τα δόγματα της «Μίας Κίνας» και της «αμφίσημης πολιτικής» που ακολουθούσαν όλοι σχεδόν οι προκάτοχοί του, εδώ και μισό περίπου αιώνα. Κι αυτό, σε μεγάλο βαθμό, είναι αποτέλεσμα και της επίσκεψης της Πελόζι στην Ταϊπέι, παρά τις απειλές των Κινέζων για στρατιωτικά αντίποινα.

Νέος «προστάτης»

Οσο για τη δεύτερη παρέμβαση της Πελόζι, που εκδηλώθηκε με τη – μάλλον ξαφνική – μετάβασή της στην Αρμενία και τη στήριξη που της πρόσφερε κατά του Αζερμπαϊτζάν, δεν χωράει αμφιβολία ότι συνιστά μια «σφήνα» στα πλευρά της ήδη πληγωμένης Ρωσίας. Οπως και προσωπικά του Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος πλήρωσε τόσο την τακτική των ίσων αποστάσεων που τήρησε απέναντι στο Ερεβάν και το Μπακού και σε αυτόν τον γύρο των συγκρούσεων όσο και την αδυναμία της χώρας του να παρέμβει αποφασιστικά, καθώς μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί στον «βούρκο» της Ουκρανίας.

Πρακτικά, όπως σημειώνει το Politico, οι αμερικανικές σημαίες με τις οποίες χιλιάδες άνθρωποι υποδέχθηκαν την πρόεδρο της Βουλής των ΗΠΑ – μέσα στην απόγνωσή τους απέναντι στους υπέρτερους στρατιωτικά Αζέρους, που έχουν τη στήριξη της Τουρκίας, προς την οποία επίσης εστάλη ένα (ακόμη) μήνυμα – «περιείχαν ένα σημαντικό πολιτικό μήνυμα για τις πολιτικές συγκλίσεις της χώρας». Κι αυτό, όπως εξηγεί, διότι «επί χρόνια η Αρμενία είχε επιλέξει να είναι ένας στρατηγικός σύμμαχος του Κρεμλίνου, όμως πολλοί σήμερα αμφισβητούν ανοιχτά το κατά πόσο η Μόσχα είναι σε θέση να λειτουργήσει ως εγγυήτρια της ασφάλειάς της απέναντι στο Αζερμπαϊτζάν».