«Η βασίλισσα πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς», {LF}φωνάζουν υψώνοντας τα ποτήρια τους

Οταν τον περασμένο Αύγουστο έκλεινα εισιτήρια για Λονδίνο, δεν περίμενα ποτέ πως εκτός από τη βάφτιση της Ανίτας, της Ελενας και της Σοφίας θα γινόμουν μάρτυρας στην κηδεία της βασίλισσας Ελισάβετ. Η προσγείωση στο αεροδρόμιο του Χίθροου ανάμεσα σε μαύρες οθόνες με το προφίλ της βασίλισσας με έβαλε κατευθείαν στο κλίμα του θρήνου ενός ολόκληρου έθνους, το οποίο πολλαπλασιάστηκε με τις σχετικές επιμνημόσυνες επιγραφές στον σταθμό των τρένων, στις βιτρίνες των καταστημάτων (από fast food έως γραφεία στοιχημάτων), τα δεκάδες μπουκέτα με τα σημειώματα στο Χάιντ Παρκ, τις ειδικές προσευχές στους ναούς, τα βιβλία συλλυπητηρίων στα δημόσια κτίρια και τις κεντημένες κορόνες επάνω στα γραμματοκιβώτια. Κυρίως, όμως, το έζησα στις κουβέντες με φίλους και στις παρέες που μας άφησαν για να ξενυχτήσουν στην ουρά μπροστά στο Γουέστμινστερ ώστε να αποτίσουν φόρο τιμής στη μοναδική βασίλισσα που γνώρισαν στη ζωή τους.

Η γενική αργία και το καθολικό κλείσιμο των καταστημάτων συνέβαλαν χθες στο να κορυφωθεί το δεκαήμερο πένθος και να περιστρέφεται πλέον όλη η ζωή της πρωτεύουσας γύρω από τον θάνατο της μονάρχου της. Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που έφτασαν από όλη τη χώρα πλημμύρισαν τους δρόμους του Λονδίνου για να αποτίσουν φόρο τιμής στη γυναίκα που υπηρέτησε για επτά δεκαετίες τη χώρα τους. Πρώην στρατιωτικοί με τα παράσημά τους στο πέτο, οικογένειες με ισχυρό το φιλοβασιλικό αίσθημα, δημόσιοι λειτουργοί με το πένθος στο μπράτσο, μετανάστες από τις αποικίες αλλά και τουρίστες που βρέθηκαν περισσότερο ή λιγότερο τυχαία στην πόλη στήθηκαν από πολύ νωρίς το πρωί περιμετρικά του αβαείου του Γουέστμινστερ, των ανακτόρων του Μπάκιγχαμ και της Βουλής ώστε να έχουν καλή θέα στην πομπή. Κρατώντας ή φορώντας βρετανικές σημαίες, αφήνοντας λουλούδια (χωρίς το πλαστικό περιτύλιγμα γιατί υπάρχει και η οικολογική συνείδηση), χειροκροτώντας και φωνάζοντας συνθήματα όπως «Thank you ma’am», συμμετείχαν στη νεκρώσιμη διαδικασία. Υπό το βλέμμα πάντα των 10.000 αστυνομικών που είχαν απλωθεί σε όλη την πόλη αλλά και των μικροπωλητών που άδραξαν την ευκαιρία για να ξεπουλήσουν σουβενίρ, λουλούδια και σημαιάκια.

Ο συννεφιασμένος, μουντός καιρός ταίριαζε με το αίσθημα της θλίψης που φαινόταν να διακατέχει όσους έπαιρναν μέρος στο τελετουργικό της κηδείας, απλώς και μόνο με την παρουσία τους στους δρόμους του Λονδίνου. Για εκείνους που δεν ήθελαν να κατέβουν στο κέντρο, οθόνες για την προβολή της κηδείας στήθηκαν σε πάρκα, πλατείες, δημαρχεία, γήπεδα και κινηματογράφους ώστε να μοιραστούν το πένθος (και τον κορωνοϊό μάλλον αφού οι μάσκες ήταν άγνωστο μέτρο προστασίας). Παρακολουθώντας βουβοί την ακολουθία, συναισθηματικά φορτισμένοι, κάποιοι κλαμένοι, αντιδρούσαν σαν να είχαν χάσει ένα πραγματικά δικό τους πρόσωπο (κάτι παράδοξο για μας που έχουμε απαλλαγεί από τη βασιλεία εδώ και πέντε δεκαετίες). Αλλοι, πιο ρεαλιστές, αποτύπωναν τις στιγμές με τα κινητά τους τηλέφωνα και τις αναδημοσίευαν στα σόσιαλ μίντια. Δεν έλειπαν βέβαια κι εκείνοι που επέλεξαν να κρατήσουν αποστάσεις από το βασιλικό δράμα, κουρασμένοι από την παρατεταμένη περίοδο εκδηλώσεων πένθους και τα δισεκατομμύρια που ξοδεύτηκαν εν μέσω της μεγαλύτερης κρίσης που αντιμετωπίζει η Βρετανία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα, στα πηγαδάκια, στις λιγοστές παμπ που λειτούργησαν χθες, η αγάπη για τη βασίλισσα που τους ένωσε στις τελευταίες της στιγμές αναδυόταν μαζί με μια αμφιβολία, για το κατά πόσο ο γιος της Κάρολος θα καταφέρει να βαδίσει στο ίδιο μονοπάτι. Σ’ αυτό αντεύχονταν υψώνοντας τα παραγεμισμένα με μπίρα ποτήρια τους, μπροστά στις τηλεοπτικές οθόνες που αναμετέδιδαν ζωντανά το τελευταίο ταξίδι της Ελισάβετ στο κάστρο του Ουίνδσορ. The queen is dead, long live the king!