Γιατί η νίκη στο Αγρίνιο ήταν αναγκαία

Μετά την ήττα στη Λεωφόρο η ΑΕΚ πήγε στο Αγρίνιο με την πλάτη στον τοίχο. Η Ενωση είχε χάσει έδαφος και είχε βρεθεί, παρότι είμαστε στο ξεκίνημα της σεζόν, με την πλάτη στον τοίχο. Η ήττα στο ντέρμπι είχε δώσει αφορμή να ξεκινήσουν κουβέντες ακόμα και για τη θέση του Ματίας Αλμέιδα, έστω κι αν αυτές δεν είχαν κάποια σοβαρή βάση.

Η ΑΕΚ κέρδισε και μαζί με τους βαθμούς ανέκτησε την ηρεμία της. Εκανε μια απόλυτα πειστική εμφάνιση και έβγαλε σε ικανοποιητικό βαθμό όσα δουλεύει ο προπονητής της. Η ΑΕΚ στο Αγρίνιο ήταν μία γεμάτη ομάδα, μία ομάδα που σε έπειθε ότι… αργά ή γρήγορα «θα γίνει» αυτό που πρέπει. Η κατοχή μπάλας, η πίεση στον αντίπαλο, η ταχύτητα ανάπτυξης και οι απειλές που έφτιαχνε έδιναν αυτοπεποίθηση στην ΑΕΚ και έφερναν τον αντίπαλο κλεισμένο στην περιοχή του από το α’ ημίχρονο. Αν ήταν πιο αποτελεσματική σε κάποια σουτ, θα μιλάγαμε για μεγάλο σκορ και η νίκη θα είχε έρθει από το πρώτο 45λεπτο.

Η ουσία είναι πως αυτό που έδειξε η ΑΕΚ στο ματς με τον Παναιτωλικό, ήταν πως η δουλειά που κάνει στις προπονήσεις, μπορεί να βγάλει καλά πράγματα μέσα στο γήπεδο. Μπορεί να δώσει μια ποδοσφαιρικά πειστική εικόνα. Σαν αυτή που η ΑΕΚ έδειξε συνολικά στο παιχνίδι στο Αγρίνιο και κυρίως στο πρώτο ημίχρονο.

Προφανώς και έπαιξε ρόλο ο σχηματισμός για την εικόνα και την εμφάνιση της ΑΕΚ. Αλλά πιθανότατα ήρθε να λειτουργήσει προσθετικά στη δουλειά που γίνεται στα Σπάτα όλο αυτό το διάστημα. Και είναι δουλειά πάνω σε συγκεκριμένη αγωνιστική φιλοσοφία, που είναι ανεξάρτητη με τους σχηματισμούς, ασχέτως αν φάνηκε να λειτουργεί αποτελεσματικότερα μ’ αυτόν που επέλεξε ο προπονητής στο ματς με τον Παναιτωλικό.