Υφος και ήθος

Οι περισσότεροι αναλυτές των εξελίξεων στην Ιταλία θεωρούν ότι μια κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι δεν θα τα βάλει, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, με την Ευρώπη: η χώρα έχει να εισπράξει πολλά δισεκατομμύρια ακόμη από το Ταμείο Ανάκαμψης και δεν θα ρισκάρει μια σύγκρουση ανάλογη με αυτή που αρχίζει να στοιχίζει στον Ορμπαν. Αν επαληθευτούν λοιπόν τα προγνωστικά και εγκατασταθεί στο Palazzo Chigi μια πολιτικός με νεοφασιστικές ρίζες, η έμφαση θα δοθεί κυρίως στην ενίσχυση της ασφάλειας, στην πάταξη της μετανάστευσης και στην ανατροπή των κοινωνικών κατακτήσεων.

Ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει ότι δεν μπορεί να καλύψει τη διαφορά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη παίζοντας στο γήπεδο της οικονομίας: όπως θα έλεγε κι ο ίδιος, «το δείχνουν οι μετρήσεις, τις οποίες δεν εμπιστεύομαι». Δεν τον βοήθησε ούτε η πανδημία (όπου ο κυβερνητικός απολογισμός είναι σε γενικές γραμμές ικανοποιητικός) ούτε ο πόλεμος (όπου οι γενναίες κυβερνητικές επιδοτήσεις αποτρέπουν προς το παρόν μια έκρηξη των τιμών). Είναι αναγκασμένος λοιπόν να στραφεί σε πεδία που θα του επιτρέψουν να κατηγορήσει τον Μητσοτάκη για «καθεστωτικές» αντιλήψεις και να τον παρουσιάσει ως μια αρσενική εκδοχή της Μελόνι.

Τα κοινωνικά δεν του βγαίνουν, ο Πρωθυπουργός έχει ήδη δεσμευτεί ότι θα νομιμοποιήσει τον γάμο των ομοφύλων, ενώ στην Ελλάδα το δικαίωμα στην άμβλωση δεν απειλείται. Το μεταναστευτικό δεν του βγαίνει, οι πολίτες προκειμένου να έχουν την ησυχία τους είναι έτοιμοι να πιστέψουν ακόμη και τους αστείους κυβερνητικούς ισχυρισμούς ότι δεν γίνονται επαναπροωθήσεις. Τι μένει; Η ασφάλεια. Οι παρακολουθήσεις και η πανεπιστημιακή αστυνομία.

Οσον αφορά το τελευταίο, μπορεί τα επεισόδια στους πανεπιστημιακούς χώρους να προκαλούνται από μια ελάχιστη μειοψηφία, η εντύπωση που μένει όμως είναι οι διαπομπεύσεις, οι καταστροφές και οι απειλές, μαζί με την απόλυτη αδυναμία τόσο των πανεπιστημιακών αρχών όσο και των πέραν της Δεξιάς κομμάτων να δώσουν λύσεις. Οι ΟΠΠΙ είναι μια πρόχειρη και κακοστημένη σύλληψη, που απειλείται με γελοιοποίηση. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αποκομίσει κέρδη από αυτό.

Kάπως έτσι εξηγείται γιατί η πολιτική αντιπαράθεση των τελευταίων εβδομάδων μονοπωλείται από τις παρακολουθήσεις. Ο Πρωθυπουργός στριμώχτηκε από την υπόθεση Ανδρουλάκη, δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Ερχεται να τον σώσει όμως ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, με τον τρόπο που απαντά στις καταγγελίες για την παρακολούθηση του Στέργιου Πιτσιόρλα. «Ναι, το ήξερα», είπε χθες στη Θεσσαλονίκη. «Οχι, δεν θα δώσω εξηγήσεις σε κανέναν», πρόσθεσε. Και αναφερόταν όχι σε κάποιον εχθρό της πατρίδας, ή έστω σε έναν ιδεολογικό του αντίπαλο, αλλά σε έναν παλιό του φίλο και στενό συνεργάτη, με τον οποίο, στα έξι χρόνια που ακολούθησαν τη διακοπή της παρακολούθησής του, δεν σκέφτηκε ποτέ να κάνει μια κουβέντα.

Το ύφος και το ήθος: εκεί ηττήθηκε κατά κράτος ο Τσίπρας στις τελευταίες εκλογές, αλλά φαίνεται ότι ακόμη δεν το έχει καταλάβει.