Θέατρο με τους αντιήρωες της μεταπολίτευσης

Την άνοιξη του 1972 παρουσιάζεται στο θέατρο «Στοά» το μονόπρακτο «Η πανοραμική θέα μιας νυχτερινής εργασίας» δημιουργώντας αίσθηση. Εκεί ο Μάριος Ποντίκας παρουσίαζε δύο άνδρες σε ένα υπόγειο της Αθήνας που συζητούσαν υπαινικτικά για την Ελλάδα της χούντας. Ακολούθησε, τη θεατρική σεζόν 1972-1973, «Ο λάκκος και η φάβα», σε σκηνοθεσία της Ελένης Καρπέτα: το πρώτο από τα συνολικά έξι έργα του θεατρικού συγγραφέα που θα ανέβαιναν στη «Στοά» έως το 2004 μαζί με τα: «Θεατές», «Εσωτερικαί ειδήσεις», «Η γυναίκα του Λωτ», «Κοίτα τους», «Ο δολοφόνος του Λάιου και τα κοράκια». Ειδικά η «Γυναίκα του Λωτ» είχε παρουσιαστεί από τη σκηνή του Αντώνη Αντωνίου με τον τίτλο «Εστω» και ο Κώστας Γεωργουσόπουλος έγραφε σε μεταγενέστερη κριτική του: «Με το “Εστω” είχε τινάξει τα φτερά του για πολύ ψηλά. Είχε κατορθώσει να αρθρώσει ένα λόγο ουσίας και να ανιχνεύσει ένα υπαρξιακό φρέαρ θεοσκότεινο» («ΤΑ ΝΕΑ», 1/3/1988).

Ο Μάριος Ποντίκας, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών, συμπεριλαμβάνεται στους σημαντικούς εκπροσώπους του θεάτρου της Μεταπολίτευσης – το λεγόμενο «ρεαλιστικό νεοελληνικό θέατρο» – με ήρωες, οι οποίοι ζουν στο περιθώριο και σε μικροκλίμακα τη μεγάλη «κίνηση» της Ιστoρίας. Γράφει η Μαριαλένη Σολδάτου για το έργο «Εσωτερικαί ειδήσεις» του 1980: «Χαρακτηριστικά παραδείγματα σκιαγράφησης της ελληνικής καθημερινότητας… αποτελούν η δυσλειτουργική σχέση του δημόσιου υπαλλήλου και του πολίτη-πελάτη… η σοβαροφάνεια σε συνδυασμό με την ψευδο-επιστημονικότητα και τη λογιοσύνη εσωτερικής κατανάλωσης, το εθνοκεντρικό ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, η παράλογη παρέμβαση της εκκλησίας στον καθημερινό βίο, η προσκόλληση των Ελλήνων σε παρελθοντικά επιτεύγματα, που στην εν λόγω περίοδο ονομάζεται “Πολυτεχνείο”, η παραγωγή και παρακολούθηση χαμηλού επιπέδου τηλεοπτικών εκπομπών».

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1942. Ηταν απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών της Αθήνας, ενώ για μεγάλο διάστημα ασχολήθηκε ως κειμενογράφος στον χώρο της διαφήμισης. Εκτός από το «Στοά» έργα του είχαν παρουσιαστεί στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν («Ο γάμος»), στο Εθνικό Θέατρο («Τρομπόνι», «Ορθός λόγος», «Θεατές», το τελευταίο το 2013, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου), στο Θεσσαλικό Θέατρο («Η διαθήκη», εμπενυσμένο από το διήγημα του Δημήτρη Χατζή «Η διαθήκη του καθηγητή», «Εθνική γιορτή»), στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος («Η γυναίκα του Λωτ», «Τρομπόνι») και άλλες ερασιτεχνικές σκηνές. Το 2004 ο «Δολοφόνος του Λάιου και τα Κοράκια», απόπειρα επανα-ανάγνωσης του μύθου του Οιδίποδα, συμμετείχε στην ΧΙΙ Διεθνή Συνάντηση Αρχαίου Δράματος στους Δελφούς – Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών. Παρουσιάστηκε επίσης από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου, σε σκηνοθεσία Λέας Μαλένη. Το δραματικό κείμενό του «Η Κασσάνδρα απευθύνεται στους νεκρούς» παρουσιάστηκε στη 2η Διεθνή Συνάντηση Αρχαίου Δράματος στη Σικυώνα (2006) σε ανάγνωση Θόδωρου Τερζοπουλου και το 2007 σε παράσταση στο θέατρο Αττις, σε σκηνοθεσία του ίδιου.