Ολα τα μάτια στη συνάντηση Σι – Πούτιν

Το Καζακστάν ήταν χθες ο πρώτος σταθμός της περιοδείας του Σι Τζινπίνγκ στην Κεντρική Ασία. Σημειώνεται ότι ο πρόεδρος της Κίνας βγήκε από τα σύνορα της χώρας του για πρώτη φορά ύστερα από 971 ημέρες, καθώς βρισκόταν σε ένα ιδιότυπο καθεστώς απομόνωσης, επικαλούμενος την απειλή της πανδημίας, η οποία ξέσπασε στις αρχές του 2020.

Είναι γεγονός ότι η συγκεκριμένη χώρα είναι σημαντική για το Πεκίνο, για πολλούς λόγους: εξαιτίας των σημαντικών κινεζικών επενδύσεων και συμφωνιών για προμήθεια φυσικού αερίου και πετρελαίου, επειδή εκεί εξήγγειλε ο Σι το 2013 την πρωτοβουλία του για τον νέο Δρόμο του Μεταξιού, αλλά και διότι συνορεύει με την επαρχία Σιντζιάνγκ, όπου κατοικεί η μειονότητα των Ουιγούρων. Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι τα βλέμματα ήταν εξαρχής στραμμένα στον δεύτερο σταθμό του κινέζου προέδρου: τη Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν, όπου πραγματοποιείται η διήμερη Σύνοδος Κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, με την παρουσία και του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Στο περιθώριο της Συνόδου, οι πρόεδροι Κίνας και Ρωσίας θα έχουν σήμερα ιδιαίτερη συνάντηση, την πρώτη μετά από εκείνη της 4ης Φεβρουαρίου, όταν, μόλις 20 ημέρες πριν από την εισβολή στην Ουκρανία, είχαν στείλει το μήνυμα ότι η συμμαχία τους «δεν έχει όρια». Παρ’ όλα αυτά, με βάση και τα όσα έχουν συμβεί στο διάστημα που μεσολάβησε και ειδικά μετά το πρόσφατο «στραπάτσο» των ρωσικών δυνάμεων στα μέτωπα του πολέμου, αρκετοί αναρωτιούνται εάν όλα παραμένουν ίδια ή κάτι έχει αλλάξει.

«Η ισχύς των άνευ ορίων δεσμών Κίνας και Ρωσίας θα δοκιμαστεί στη Σύνοδο», σημειώνει χαρακτηριστικά η «Guardian». Επικαλούμενος δε αναλυτές, προσθέτει ότι «καθώς η ισχύς της Ρωσίας υποχωρεί, το Πεκίνο είναι σε θέση να κερδίσει έδαφος σε βασικά ζητήματα». «Το Κρεμλίνο είναι πρόθυμο να οικοδομήσει νέους δεσμούς με τον ανταγωνιστή του κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, όμως ελάχιστη αμφιβολία υπάρχει αναφορικά με το ποιος είναι ο ισχυρός εταίρος», υπογραμμίζει – στην ίδια ουσιαστικά κατεύθυνση – άλλη ανάλυση, που δημοσιεύτηκε στους «Times».

Αξίζει να σημειωθεί ότι από την έναρξη της εισβολής μέχρι σήμερα η Κίνα τηρεί μια σχετικά ισορροπημένη στάση. Αν και δεν έχει σε καμία περίπτωση καταδικάσει ή επικρίνει τις επιλογές του Πούτιν – ο οποίος ανταπέδωσε με την αμέριστη στήριξη που πρόσφερε στην πρόσφατη κρίση της Ταϊβάν -, φροντίζει ώστε να κάνει προσεκτικά βήματα και να μην εμπλέκεται (τουλάχιστον εμφανώς) ούτε στις πολεμικές επιχειρήσεις ούτε και στην παράκαμψη των δυτικών κυρώσεων. Πέρα δε από τον φόβο της επιβολής κυρώσεων εκ μέρους των ΗΠΑ, υπάρχουν και άλλες ερμηνείες για τη συγκεκριμένη στάση. Οπως, για παράδειγμα, η προσπάθεια να μη χαρακτηριστεί διεθνής ταραχοποιός και να μπορεί να επικαλεστεί το διεθνές δίκαιο σε περίπτωση επίθεσης στην Ταϊβάν ή άλλης κρίσης στην περιοχή, αλλά και η διατήρηση των καλών σχέσεων με την Ευρώπη, που μεταφράζεται σε εμπορικές συναλλαγές πολλών εκατοντάδων δισ.

Υπενθυμίζεται, τέλος, ότι στον συγκεκριμένο Οργανισμό συμμετέχουν, εκτός της Κίνας και της Ρωσίας, τέσσερις χώρες της Κεντρικής Ασίας – Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιζία και Τατζικιστάν (μεταξύ των τελευταίων δύο, μάλιστα, σημειώθηκε χθες αιματηρό συνοριακό επεισόδιο) -, το Πακιστάν και η Ινδία. Επίσης, σε αυτή τη Σύνοδο έχουν προσκληθεί οι πρόεδροι του Ιράν και της Τουρκίας, Ιμπραήμ Ραϊσί και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (ο οποίος θα συζητήσει με τον Πούτιν και τη νέα ανάφλεξη στο μέτωπο Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν), καθώς και εκπρόσωποι του καθεστώτος των Ταλιμπάν από το Αφγανιστάν.