Η επόμενη μέρα δεν μπορεί να περιμένει

Το κλειστό «Δύο Αοράκια» στο Ηράκλειο της Κρήτης, απέχει 2.680 χιλιόμετρα από τη «Mercedes Benz Arena» του Βερολίνου.  Εκεί στην όμορφη Κρήτη στις 10 Νοεμβρίου θα παιχτεί το επόμενο κεφάλαιο «Εθνική ομάδα» σε ένα κομβικό παιχνίδι με την πρωτοπόρο του ομίλου μας Λετονία για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου που θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό τον επόμενο στόχο του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος που με νίκη θα έχει «αγγίξει» την πρόκριση για το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Ναι, η Εθνική απέτυχε παταγωδώς αλλά δεν έχει χρόνο να «κλάψει» πάνω από το χυμένο γάλα κόντρα στη Γερμανία, παρά το γεγονός ότι το συγκεκριμένο παιχνίδι θα γυρίζει για χρόνια στο μυαλό όσων βρέθηκαν στο παρκέ γνωρίζοντας την ιστορική ευκαιρία που είχε η ελληνική ομάδα να επιστρέψει μετά από 13 ολόκληρα χρόνια (και μάλιστα θα το πετύχαινε Τρίτη και 13!) στη ζώνη των μεταλλίων σε μια μεγάλη διοργάνωση. Κακά τα ψέματα, μια χαρισματική γενιά, από τις καλύτερες που έχει παρουσιάσει στην ιστορία της η εθνική μας ομάδα κινδυνεύει να αποχωρήσει από τη γαλανόλευκη σκηνή σε λίγα χρόνια χωρίς καν μια τετράδα, που είχε κατά κόρον (και τότε μας φαινόταν μικρή επιτυχία) η γενιά των παικτών που διαδέχτηκαν τους θρύλους του 1987. Φραγκίσκος Αλβέρτης, Γιώργος Σιγάλας, Ευθύμης Ρεντζιάς, Νίκος Οικονόμου, Δημήτρης Παπανικολάου ήταν από τους στυλοβάτες των επόμενων εθνικών ομάδων τη δεκαετία του 1990 στη μετάβαση στη μετά 1987 εποχή και ενώ είχαν σαρώσει τα μετάλλια στις «μικρές» εθνικές ομάδες σε αυτή των ανδρών ήταν «αιώνια» 4οι σε Ευρωμπάσκετ και Μουντομπάσκετ χάνοντας πολλές φορές στις λεπτομέρειες ένα μετάλλιο. Πλέον ακόμα και αυτή η… δεδομένη τετράδα σε μεγάλες διοργανώσεις αποτελεί όνειρο απατηλό ακόμα και για μια αρμάδα με τόσα πολλά και ποιοτικά όπως σαν αυτά που είχε στα χέρια του ο Δημήτρης Ιτούδης, αλλά δεν κατάφερε (παρά τις συνεχόμενες αλλαγές) να τα αξιοποιήσει στο πρώτο – πραγματικά δύσκολο – παιχνίδι μας στον δρόμο προς την επιστροφή στο βάθρο.

Το πιο άσχημο ήταν ότι δεν μπόρεσε η εθνική ομάδα (με ευθύνη φυσικά και των παικτών) να έχει την πνευματική ετοιμότητα που απαιτούσε ένα τόσο σπουδαίο παιχνίδι απέναντι σε μια ομάδα που βρισκόταν σε εθνική αποστολή. Ισως αυτό το παιχνίδι χρησιμεύσει ως παράδειγμα προς αποφυγήν για τη συνέχεια.