«Μόνο στην τζαζ νιώθω ελεύθερος»

Τα δάχτυλά του άρχισαν να τρέχουν στα πλήκτρα του πιάνου από έξι ετών. Και από τότε δεν έχει περάσει μέρα που να μη μελετήσει. Μιάμιση ώρα εξάσκηση είναι για εκείνον απαραίτητη για να κρατήσει ζωντανή τη σχέση με τη μουσική. Τους πολύτιμους σταθμούς των 50 ετών ο Γιώργος Χατζηνάσιος θα παρουσιάσει απόψε στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού και θα μοιραστεί τη σκηνή με την Ελενα Παπαρίζου, τον Μάριο Φραγκούλη, τον Μιχάλη Χατζηγιάννη και τον Μανώλη Μητσιά, ο οποίος έχει σφραγίσει με την ερμηνεία του το πιο αγαπημένο τραγούδι του συνθέτη «Με λένε Γιώργο». «Το αγαπώ γιατί λέει το όνομά μου» λέει γελώντας δυνατά. «Το αυθεντικό είναι από τον Μανώλη Μητσιά, αλλά μου άρεσε όπως το είπε και ο Γιώργος Μαζωνάκης. Το έκανε μοντέρνο. Οταν μου το έστειλε για να το ακούσω τού έδωσα συγχαρητήρια». Πρόκειται για ένα από τα τραγούδια που τον σύστησαν στο ευρύ κοινό και του χάρισαν επιτυχία. Φυσικά δεν ήταν το μοναδικό: «Τα γαλάζια σου γράμματα» με τη Δήμητρα Γαλάνη, «Σήμερα», «Κρίμα το μπόι σου» με τη Μαρινέλλα, «Συγγνώμη που σ’ αγάπησα» με τον Γιάννη Πάριο, «Αφιλότιμη» με τον Στράτο Διονυσίου, «Ανθρωπάκος» με την Τάνια Τσανακλίδου, «Να ‘χα τα χρόνια σου» με τον Σταμάτη Κόκκοτα, η «Ενδεκάτη εντολή» με τη Νάνα Μούσχουρη (στίχοι Νίκος Γκάτσος) ή ο κύκλος τραγουδιών «Τα συναξάρια» με τον Δημήτρη Μητροπάνο.  Αυτά είναι μερικά από τα τραγούδια που έχουν εγγραφεί στη συλλογική μας μνήμη. Το μουσικό ιδίωμα του Γιώργου Χατζηνάσιου όμως έχει αποτυπωθεί και στη μεγάλη οθόνη, σε 35 ταινίες, όπως για παράδειγμα οι υπέροχες συνθέσεις που έγραψε για την εμβληματική ταινία του Νίκου Νικολαΐδη «Γλυκιά συμμορία» ή «Shirley Valentine» της Paramount, σε είκοσι πέντε θεατρικά έργα, αλλά και πολλές τηλεοπτικές σειρές.

Μουσικές σπουδές. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, γιος της Αννας και του σπουδαίου σαξοφωνίστα Αγάπιου Χατζηνάσιου. Ο πατέρας του ήταν η αιτία που η μουσική μπήκε και έγινε η ζωή του. Σε αυτό το σημείο μάλιστα δίνει και μια απλή εξήγηση: «Εκείνη την εποχή είθισται τα παιδιά να ακολουθούν το επάγγελμα των γονιών τους. Δεν είχαν περιθώρια επιλογής. Ετσι κι εγώ αλλά και τ’ αδέλφια μου, αρχίσαμε μουσικές σπουδές. Από τα έξι μου έδειξα τις δυνατότητές μου. Είχα πάντα αγάπη στην τζαζ και μεγαλώνοντας επεδίωξα να κατέβω στην Αθήνα. Ο μόνος τρόπος ήταν να κατέβω με το συγκρότημα του Πάνου Γαβαλά όπου έπαιζα πιάνο». Αν και η πρώτη του δουλειά ήταν σε λαϊκό μαγαζί, ο Γιώργος Χατζηνάσιος κατάφερε να βρει τους διαδρόμους που θα τον οδηγούσαν πιο κοντά σε αυτό που αγαπούσε. Η ένταξή του στην ορχήστρα του Μουζάκη ήταν το επόμενο ιδανικό, για εκείνον, βήμα. «Σιγά σιγά προχωρούσα και την εποχή που η Αθήνα ανθούσε με κέντρα τα οποία είχαν πολύ καλή ποιότητα, κατάφερα να δημιουργήσω τη δική μου ορχήστρα». Παράλληλα δεν σταμάτησε να συνθέτει τραγούδια διευκρινίζοντας: «Τραγούδια μπορεί να γράψει ο καθένας, ακόμη και εκείνοι που δεν γνωρίζουν μουσική. Για να μπορείς να αντέξεις στον χρόνο πρέπει να έχεις ένα στιβαρό υπόβαθρο μουσικού. Δεν φτάνει να έχεις την ευκολία να συνθέτεις. Ακόμη και εκείνοι που δεν γνωρίζουν μουσική μπορούν να γράψουν υπέροχα τραγούδια. Αυτό διαπιστώνεται στα παραδοσιακά μας τραγούδια τα οποία είναι εκπληκτικά. Στην Ελλάδα γίνεσαι γνωστός μόνο αν γράψεις τραγούδια, όμως η πορεία που επιθυμούσα εγώ ήταν να έχω παρουσία και σε άλλους τομείς. Ηθελα να γνωρίζω ενορχήστρωση, να γράψω μουσική για τον κινηματογράφο και έργα που έχουν μια ανησυχία. Αυτό χρειάζεται προετοιμασία από πολύ μικρός. Δεν μπορείς να φτάσεις μακριά χωρίς μελέτη. Και λέω αυτή τη λέξη γιατί ακόμη και σήμερα μελετώ κάθε μέρα μιάμιση ώρα πιάνο. Μόνο έτσι μπορείς να διατηρηθείς και να γιορτάσεις 50 χρόνια».

Συμφωνική μουσική. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία ήρθε για τον Γιώργο Χατζηνάσιο με το τραγούδι που ερμήνευσε η Μαρινέλλα «Κρίμα το μπόι σου», το οποίο βρίσκεται μελωδικά μακριά από όσα έδωσε αργότερα. «Επρεπε να βρω κάτι για να κολακέψω την εταιρεία και να με προσέξει. Δεν ήθελαν όλοι οι συνθέτες να γράψουν πολιτικά τραγούδια. Οπως εγώ που ήμουν πιο ρομαντικός». Η συνθετική γραφή του πέρασε στην ποπ, στα λαϊκά, τα έντεχνα, την τζαζ, αλλά και στη συμφωνική μουσική: «Εχω γράψει το ορατόριο “Το χρονικό της αλώσεως”, την όπερα “El Greco”, τη συμφωνική καντάτα “Ωδή στον Μέγα Αλέξανδρο” και πολλές συνθέσεις τζαζ. Και για να είμαι ειλικρινής στην τζαζ βρίσκω περισσότερο τον εαυτό μου. Το είδος που δεν έχει πολλούς ακροατές και τη μισούν οι γυναίκες. Η Μαρία η γυναίκα μου δεν μπορεί ν’ ακούσει τζαζ περισσότερο από 20 δευτερόλεπτα. Ομως εγώ μόνο στην τζαζ νιώθω ελεύθερος».

Από αυτές τις πέντε πυκνές δεκαετίες στη μουσική έχει πολλές στιγμές να θυμάται. Ξεχωρίζει όμως πέντε: «Η ιδέα που είχα και υλοποιήθηκε – δύο συνθέτες δύο πιάνα – μου έδωσε χαρά. Εζησα συγκινητικές στιγμές όταν εμφανιστήκαμε μαζί με τον Γιάννη Σπανό στο “Michel” που ήταν στη Φιλελλήνων, με τον Στέφανο Κορκολή στο “Taboo”, με τον Μάριο Τόκα, με τον Μίμη Πλέσσα και το 2016 με τον Γιώργο Θεοφάνους».