Θερμοσίφωνας

Η κατάσταση παραπέμπει στο ενεργειακό αντίστοιχο της πανδημίας. Το «Μένουμε Σπίτι» αντικαθίσταται από προτροπές για εξοικονόμηση ρεύματος. Η καραντίνα από ενδεχόμενες διακοπές. Και η μάσκα από τις κάλτσες και τη ζακέτα που μπορεί να φοράς στον καναπέ σου. Δεν θα κοιτάζεις τη δισκέτα του τεστ, αλλά το θερμόμετρο ή τον θερμοστάτη. Ναι, οι δύο συνθήκες μοιάζουν αρκετά. Και το πιο εμβληματικό σημείο επαφής τους είναι η ανάγκη για συνεργασία από το μεγαλύτερο κομμάτι του κοινωνικού σώματος. Λογικά θα υπάρξουν και εδώ «αρνητές» αν και όταν πρέπει να μετρηθούν ευρώ στο τραπέζι όλα τα υπόλοιπα μπαίνουν στην άκρη. Το θέμα δεν έχει να κάνει μόνο με την ενεργειακή κρίση, αγγίζει και την κλιματική αλλαγή, την ανάγκη για ένα νέο τρόπο ζωής που θα κοστίζει λιγότερο και δεν θα διακρίνεται από έντονο περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Κοινώς ο μέσος Ευρωπαίος πρέπει να μάθει να κλείνει το ζεστό νερό όταν ξυρίζεται ή πλένει τα δόντια του. Να χρησιμοποιεί λιγότερο το αυτοκίνητό του και να προτιμά το τρένο αντί του αεροπλάνου.

Κάποιες από αυτές τις επιλογές επιβάλλονται λόγω ανάγκης και οικονομικής στενότητας. Είναι όμως μία ολόκληρη κουλτούρα που πρέπει να αλλάξει και να υπερβεί τα αναχώματα του λαϊκισμού. Αυτόν τον χειμώνα έχουμε να ακούσουμε πολλά για τα παιδιά μας που κρυώνουν επειδή δεν επιτρέπουμε στον Πούτιν να τακτοποιήσει εύκολα και αναίμακτα τις δουλειές του στην Ουκρανία. Και ο κόμπος σφίγγει περισσότερο όταν βλέπεις κυβερνήσεις, όπως η ελληνική, να προκρίνουν τις επιδοτήσεις έναντι μακροπρόθεσμων και πιο ουσιαστικών λύσεων. Από τη μία, λοιπόν, έχεις ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που αρνείται ή αδυνατεί να μειώσει τις ενεργειακές του ανάγκες και από την άλλη κυβερνήσεις που δρουν καταπραϋντικά, αλλά όχι θεραπευτικά. Είδατε να τρέχει στα μέρη μας καμιά καμπάνια για τη λειτουργία του θερμοσίφωνα; Οχι. Γιατί μόλις βγει το πρώτο σποτ κάποιοι θα πουν ότι η κυβέρνηση θέλει να πλένουμε με κρύο νερό τα παιδιά μας. Και έτσι η ψυχρολουσία θα έρθει αργότερα.