Η Νταϊάνα της αθωότητας {CR}

Εκείνο το βράδυ της 31ης Αυγούστου 1997, οι κάμερες ασφαλείας του ξενοδοχείου Ritz στο Παρίσι, κατέγραψαν μια νεαρή γυναίκα που έβγαινε με προφυλάξεις από τις πίσω πόρτες του κτιρίου. Παρόλο που είχε γυρίσει από τις διακοπές της μόλις την ίδια μέρα, ήταν ντυμένη σύμφωνα με τις επιταγές της μόδας για τη σεζόν που δεν είχε ακόμη ξεκινήσει. Είχε συνδυάσει το σακάκι της με στενό ασπρόμαυρο πτι καρό παντελόνι και φορούσε ήδη τις σε στυλ 50’s μυτερές γόβες με το λεπτό τακούνι που θα έκαναν θραύση τους επόμενους μήνες. Αν θυμάμαι καλά κρατούσε μια μαύρη τσάντα Birkin της Hermes. Αυτή ήταν η τελευταία «ζωντανή» εικόνα της πιο πολυφωτογραφημένης γυναίκα της εποχής της. Και, μάλλον, της πιο διάσημης. Λίγες ώρες αργότερα, η Νταϊάνα Σπένσερ – ύστερα από το δυστύχημα στην Ponte del’ Alma – θα άφηνε την τελευταία της πνοή. Και θα αναδυόταν ένας από τους πιο ισχυρούς σύγχρονους μύθους της ποπ κουλτούρας.

Είκοσι πέντε χρόνια μετά τον θάνατο της Lady D, και με τον μύθο της ακόμη παραγωγικό και ευπώλητο, αναρωτιέμαι τι έκανε αυτήν τη γυναίκα τόσο αγαπητή σε όλον τον κόσμο, τι ήταν αυτό που προκαλούσε επικοινωνιακό παροξυσμό σε κάθε δημόσια εμφάνισή της, σε κάθε είδηση που την αφορούσε. Ναι, η βασιλική οικογένεια της Μ. Βρετανίας ήταν πάντα πιο σταρ από τους άλλους βασιλικούς οίκους. Η «μανία με την Νταϊάνα όμως» μπορούσε να συγκριθεί μόνο με την αντίστοιχη για τα ποπ και ροκ είδωλα της εποχής και να βγει κερδισμένη από αυτήν τη σύγκριση. Κι όσο κι αν τα υλικά των μύθων είναι απροσδιόριστα και δεν υπόκεινται σε συνταγές, έχω την εντύπωση ότι η Lady D εξέφρασε μια υπέρλαμπρη μεν, αθωότητα δε λίγο πριν ο κόσμος μας πάψει να είναι αθώος ακόμη και ως προς τα είδωλά του.

Το ντροπαλό και κάπως άχαρο κορίτσι που μεταμορφώθηκε σε μια από τις πιο κομψές γυναίκες του πλανήτη, η άβουλη νεαρή που τα έβαλε με τα πρωτόκολλα του πιο ισχυρού βασιλικού οίκου, η μητέρα που έπρεπε να ανεχθεί τον αθεράπευτα ερωτευμένο (με άλλη) σύζυγό της, η νέα γυναίκα που έχει ανάγκη να ερωτευτεί ξανά και ξανά, η φιλανθρωπική της δράση στο «επί τόπου» και όχι μόνο σε γκαλά, οι κρίσεις πανικού και βουλιμίας τις οποίες ομολογούσε δημόσια ήταν όλα ψηφίδες ενός πορτρέτου που δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να φιλοτεχνηθεί με τόση επιτυχία σήμερα. Διότι σήμερα η Νταϊάνα θα είχε Τwitter και Instagram. Θα δημοσιοποιούσε η ίδια τις φωτογραφίες της. Θα έπαιρνε δημόσια θέση για διάφορα θέματα είτε την αφορούσαν άμεσα είτε όχι. Θα δεχόταν κριτική από ένα ψηφιακό πλήθος που θα νόμιζε ότι έτσι «συνομιλεί» μαζί της. Θα την αμφισβητούσαν, κυρίως τις προθέσεις της. Θα είχε εκατομμύρια θαυμαστές και εκατομμύρια επικριτές. Αλλά μπορεί και να μην είχε σκοτωθεί. Διότι κανένας παπαράτσι δεν θα την κυνηγούσε με τόσο θράσος. Δεν ξέρω αν, τελικά, η εποχή μας είναι δύσκολη ή εύκολη για πριγκίπισσες. Και για είδωλα.