Στα περίχωρα της Βουλής των Ελλήνων

Γράφω μάλλον ήρεμος, γιατί είναι Πέμπτη βράδυ, κι αύριο βλέπεις αρχίζει η Μεγάλη Παρασκευή για τη Βουλή των Ελλήνων. Αύριο τα Σατουρνάλια.

Θα πουν τα ίδια πράγματα, με το ίδιο ύφος, τις χιλιοειπωμένες φράσεις, για να καταλήξουν στο πουθενά και στο μεγάλο τίποτα. Δεν βγάζει πουθενά ετούτο το ταξίδι. Και το ξέρουμε και το ξέρουν. Και το ανεχόμαστε άβουλοι θεατές μιας ελεεινής και τρισάθλιας μασκαράτας που σ’ εξουθενώνει. Και να πεις θα βγει κανένα αποτέλεσμα; Το πολύ πολύ να ορίσουν εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές, κάθε κόμμα στο στασίδι του και στο φινάλε ο καθένας θα βγάλει τις δικές του αποφάσεις, σαν τις εκλογές των φοιτητών που όλοι είναι νικητές, μόνο η δημοκρατία είναι, για μια ακόμη φορά, η Μεγάλη Χαμένη.

Τι να κάνεις; αυτός ο τόπος μας έλαχε κληρονομιά, αυτόν θα ζήσουμε. Μόνο που είναι δύσκολη η στιγμή. Πολύ δύσκολη. Εξαιρετικά. Μετά από δυο χρόνια εγκλεισμού, έναν χειμώνα να έρχεται βαρύς κι ασήκωτος με έναν πόλεμο που δεν λέει να τελειώσει και τον σουλτάνο με το χέρι στη σκανδάλη, ένα σκάνδαλο υποκλοπών είναι, δεν λέω, κομμάτι δύσκολο να το καταπιείς αμάσητο. Και δεν χωράνε εδώ συμψηφισμοί του τύπου «κι εσείς τα ίδια κάνατε». Γι’ αυτό σας ψηφίσανε. Για να μην κάνετε τα ίδια. Αλλιώς αφήναμε τον Πολάκη γενικό δερβέναγα, να τρώει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι.

Εδώ λοιπόν θέλει τσαγανό, και αίσθημα του Υψηλού. Υπάρχει; Πολύ «το αμφιβάλλω» που έλεγε κι ένας παλιός γραφιάς.

Και δεν μιλάω μόνο για τους πολιτικούς άνδρες του τόπου. Μιλάω και για τους πολίτες. Εμάς. Το διαθέτουμε; Ή θα φανατιστούμε για μια ακόμα φορά και θ’ ανοίξουμε την πόρτα στον διχασμό να κυβερνήσει με τα γνωστά αποτελέσματα; Ικανούς μας έχω. Το λέει και στο τραγούδι του ο Διονύσης.

«Φταίει το τραγούδι του

Φταίει και ο λυράρης

Μα φταίει κι ο ίδιος ο λαός

Που είναι μαραζιάρης»

Μ’ αυτές σκέψεις μετά την πρόβα, απόβροχο, είπα να κάνω μια βόλτα στην έρημη ακόμα νυχτερινή Αθήνα. Ανηφορίζοντας την Πανεπιστημίου, εκεί στη στροφή δεξιά πριν βγεις για Σύνταγμα, είδα για άλλη μια φορά αυτούς τους κανάριους φοίνικες, τις ψιλόλιγνες ουασιγκτώνιες στριμωγμένες στις τετράγωνες γλάστρες να λικνίζονται πένθιμα σαν στοιχειωμένες ένα πράγμα. Μα καλά, δεν είπαν ότι θα τις μαζέψουνε να πάνε από κει που ήρθανε ή είμαι φοβερά αισιόδοξος για το μέλλον της πόλης; Δεν θα βάλουνε πλατάνια; Αφού να, έχουνε κλείσει το απέναντι ρεύμα και σκάβουνε να τα φυτέψουνε. Βεβαίως. Με αποτέλεσμα, ούτε το παλιό σχέδιο να καταργήσουνε ούτε το καινούργιο να εγκαινιάσουνε. Κι έτσι η έρημη η λεωφόρος να μένει έναν χρόνο τώρα πιο στενή κι απ’ την ψυχή μας. Βγαίνοντας λοιπόν από τη στενωπό έφθασα στην πλατεία Συντάγματος. Ναι, έτσι συνεχίζει να λέγεται ακόμα. Οταν μπουν οι αντάρτες στην Αθήνα τότε το Σύνταγμα θα λέγεται Πλατεία Κουφοντίνα. Προς το παρόν παραμένει ως έχει.

Πήγα κατά την κάτω μεριά, την άρτι εγκαινιασθείσα, να κάτσω κάπου απέναντι, να ατενίσω τη Βουλή, να νιώσω κι εγώ λίγη εθνική υπερηφάνεια, και να ξαποστάσω κάπως στα καινούργια παγκάκια, να δω και τα δενδρύλλια που είχα δει στη μακέτα μ’ αυτό το υπέροχο κόκκινο χρώμα που φλερτάρει με το μοβ χωρίς τελικά να του παραδίνεται. Ούτε χρώμα είδα ούτε παγκάκι. Είχαν φυτέψει κουτσουπιές. Αυτές ανθίζουνε το πολύ μια βδομάδα τον χρόνο. Ολες τις υπόλοιπες μέρες είναι κάτι σαν παρ’ ολίγον δέντρο. Οσο για το παγκάκι. Ποιο παγκάκι; Ενας όγκος μακρόστενος και ορθογωνισμένος, από μάρμαρο μασίφ. Σαν τάφος για υπεράνθρωπο, κούφια η ώρα που τ’ ακούει. Δεν κάθισα. Ητανε και βρεγμένος. Να γίνω λούτσα; Απαπαπαπά. Το μάρμαρο εκτός από ότι πανάκριβο είναι λειτουργικό. Κρατάει τη ζέστη το καλοκαίρι και το κρύο τον χειμώνα. Ετσι κι εγώ διέσχισα την πλατεία, πέρασα το σιντριβάνι κι ανεβαίνοντας τα σκαλιά ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με τη Βουλή. Κοίταζα, κοίταζα κι ήταν σαν να τους βλέπω. Θέλουν εκλογές. Και μια και πιάσαμε τον Σαββόπουλο έπιασα κι εγώ να σιγοτραγουδάω.

«Πίσω από την κάλπη τη στατιστική

Μας κοιτάζει ο Χάρος και του τρέχουνε τα σάλια»

και …«Ταρατάτα τάρατιτατάτα

τάρατιτα τίτατα

τάρατιτα τάταααααα».