Οι μπαμπάδες {LF}και οι κόρες τους

Εκείνο το καλοκαίρι ήταν αναμφισβήτητα το ωραιότερο της ζωής μου. Ενα καλοκαίρι που έγινε σημείο αναφοράς για όλους μας επί χρόνια: τρεις μπαμπάδες, παρέα με τις τέσσερις κόρες τους! Ολα ξεκίνησαν από μια εκδρομή που κράτησε μόνο λίγες μέρες, όμως μας γέμισε με γλυκές αναμνήσεις που θα διαρκέσουν για πάντα…
Ηταν περίπου πριν από μία δεκαετία, όταν μια μεγάλη παρέα, μόνο άντρες με τα κορίτσια τους, αποφασίσαμε να πάμε στα Νέα Στύρα Εύβοιας, μια περιοχή που βρίσκεται πολύ κοντά στην Αττική αλλά είναι πολύ όμορφη. Ο φίλος μου ο Σπύρος, χάρη στον οποίο γνώρισα και αγάπησα τα Στύρα, θα πήγαινε να περάσει εκεί με την κόρη του μερικές ημέρες του καλοκαιριού και μαζί τους θα ήταν μια κολλητή της φίλη που την τελευταία στιγμή αποφάσισε να πάει μαζί με τον πατέρα της. Οταν το έμαθα, αμέσως σκέφτηκα να τους ακολουθήσω κι εγώ μαζί με τις δύο μικρότερες κόρες μου! Και κάπως έτσι βρεθήκαμε στο καράβι για την Εύβοια…
Τα κορίτσια ήταν σχεδόν συνομήλικα, πήγαιναν στο Γυμνάσιο και είχαν έναν χρόνο διαφορά μεταξύ τους. Εκείνες, στην αρχή της εφηβείας, για πρώτη φορά χωρίς την επιτήρηση και τις οδηγίες της μαμάς, εμείς ελεύθεροι από συζύγους – αλλά όχι ασύδοτοι -, ξεκινήσαμε με τις καλύτερες διαθέσεις. Και έγιναν αυτές οι διακοπές αφορμή για να έρθουμε πιο κοντά μεταξύ μας, να μπει σε άλλες βάσεις η σχέση μας, να τις θυμόμαστε μέχρι σήμερα και να γελάμε.
Φτάνοντας εκεί γίναμε δύο ανεξάρτητες παρέες: οι μπαμπάδες και οι κόρες. Η αντροπαρέα έβγαινε για μπιρίτσες και τα κορίτσια έκαναν τις δικές τους βόλτες. Δεν θα ξεχάσω τις εκδρομές μας στο Νημποριό με το ταβερνάκι στην παραλία ή τα μπάνια στην περιοχή του Δήλησου, όπου κολυμπούσαμε μόνοι σε μια θάλασσα παρθένα. Δεν θα ξεχάσω τις διαδρομές μας με το αυτοκίνητο, όπου ήταν «νόμος» ότι στο ραδιόφωνο θα ακούγονται μόνο οι μουσικές επιλογές των κοριτσιών, στις οποίες συμμετείχαμε τραγουδώντας όλοι μαζί, τα ατελείωτα αστεία και τα γέλια μας. Δεν θα ξεχάσω τις ατάκες μας, τις νυχτερινές βόλτες στην περαντζάδα των Νέων Στύρων, όπου πέφταμε «τυχαία» η μια παρέα πάνω στην άλλη, ή τις βραδιές στον Βράχο, ένα μαγαζί που δεν υπάρχει πια, στην άκρη του οικισμού, κυριολεκτικά πάνω στη θάλασσα, όπου τα κορίτσια ήπιαν το πρώτο τους ποτό με τη δική μας διακριτική επίβλεψη: (λίγο) Τζιν με (πολύ) Τόνικ… Εκεί έζησαν και τα πρώτα τους φλερτ – κι εμείς παρακολουθούσαμε από απόσταση, χωρίς να επεμβαίνουμε, με έναν έλεγχο που τον ήθελαν και οι ίδιες.
Αυτό το πολύ χαρούμενο καλοκαίρι έγινε η αφετηρία για να χτιστεί μια δυνατή σχέση μεταξύ μας και τελικά εμείς οι επτά να αποτελέσουμε μια αυτόνομη παρέα, που περνούσαμε πλέον αρκετό χρόνο μαζί και στην Αθήνα. Περιμέναμε με την πρώτη ευκαιρία να βρεθούμε και πάλι, πότε για μια βόλτα στο Αllou Fan Park, πότε αλλού…

Χάρηκα που τα παιδιά μας έζησαν εκείνο το καλοκαίρι και ένιωσαν και μια άλλη διάσταση του πατέρα στη ζωή τους. Γι΄ αυτό από τότε φροντίσαμε να περνάμε και άλλες στιγμές μαζί – είτε με την καθεμία χωριστά είτε με τις δύο είτε και με τις τρεις μου κόρες. Εχω, ξέρετε, τρεις κόρες και γι’ αυτό δηλώνω… τρισευτυχισμένος – μία φορά για καθεμία!
Κάθε μέρα μιλάμε πολύ στο τηλέφωνο, βγαίνουμε μαζί, όμως στην καθημερινότητα δεν μπορείς να έχεις την ίδια επαφή. Εκείνες έχουν τις παρέες τους, εγώ το δικό μου πρόγραμμα – σκεφτείτε πως έχω μπροστά μου άλλες 16 συναυλίες σε ολόκληρη την Ελλάδα μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου -, οπότε οι στιγμές εκείνου του καλοκαιριού χαράχτηκαν μέσα μου πολύ όμορφα. Και προσπαθώ να τις ξαναζώ. Το φετινό καλοκαίρι, μάλιστα, εκπληρώθηκε ένα ακόμη όνειρο, μια υπόσχεση ετών: το πρώτο μας κοινό ταξίδι με αεροπλάνο. Είχα υποσχεθεί στις μικρές ότι το πρώτο τους ταξίδι με αεροπλάνο θα το κάνουμε μαζί. Και φέτος έγινε πραγματικότητα· ταξίδεψα με τη μία μου κόρη στην Κύπρο και ήταν για εκείνη η πρώτη φορά σε αεροπλάνο και η πρώτη φορά στο εξωτερικό. Τα κορίτσια μου είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχω. Είναι μια σχέση που δεν τελειώνει ποτέ. Γι’ αυτό και δεν θα μπορούσε παρά να είναι συνυφασμένο με εκείνα το πιο… αξέχαστο καλοκαίρι για μένα. Και ήταν τόσο ωραίο, που συζητάμε όλοι να το επαναλάβουμε με τις ενήλικες, πλέον, κόρες μας…