Ο Ρεπουμπλικανός {LF}θεός που απέτυχε

Το 1949, πέντε από τους μεγαλύτερους εν ζωή συγγραφείς του κόσμου – ο Αντρέ Ζιντ, ο Ρίτσαρντ Ράιτ, ο Ινιάτσιο Σιλόνε, ο Στίβεν Σπέντερ και ο Αρθουρ Κέσλερ – μαζί με τον αμερικανό ξένο ανταποκριτή Λούις Φίσερ συνεισέφεραν δοκίμια σε μια συλλογή με τίτλο «The God That Failed» (Ο Θεός που απέτυχε), στην οποία αναλογίστηκαν στον αρχικό εναγκαλισμό τους, την απόρριψη και τελικά την αποκήρυξη του κομμουνισμού. Η Λιζ Τσέινι – μια από τις πιο εξέχουσες Ρεπουμπλικανούς επικριτές του Ντόναλντ Τραμπ, η οποία αποκλείστηκε στις προκριματικές εκλογές του κόμματος, γεγονός που της στερεί την ευκαιρία να υπερασπιστεί την έδρα της στην αμερικανική Βουλή τον Νοέμβριο – θα μπορούσε να το κατανοήσει.

Ο 20ός αιώνας ήταν η ακμή της ιδεολογικής δέσμευσης και της πολιτικής απογοήτευσης. Ο κομμουνιστικός σκοπός φάνηκε σε πολλούς ανθρώπους, ιδιαίτερα στους λογοτέχνες διανοουμένους, να προσφέρει έναν δρόμο προς την προσωπική ολοκλήρωση και την κοινωνική δικαιοσύνη, ακόμη και ένα είδος σωτηρίας. Μέχρι τη στιγμή που ο Ζιντ, ο Κέσλερ και οι άλλοι έβαλαν την απογοήτευσή τους στο χαρτί. Κατάλαβαν όμως ότι για πολλούς – ιδιαίτερα τους διανοούμενους συνομηλίκους τους – το ξόρκι του κομμουνισμού δεν είχε ακόμη σπάσει.

Στην πραγματικότητα, θα χρειαζόταν η σοβιετική καταστολή της ουγγρικής εξέγερσης του 1956 για να κάνει τον Ζαν – Πολ Σαρτρ να αμφισβητήσει την πεποίθησή του ότι η Σοβιετική Ενωση οδηγούσε τον δρόμο προς το μέλλον της ανθρωπότητας. Ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σο δεν εξέφρασε ποτέ καμία αμφιβολία για το σοβιετικό πείραμα, ανεξάρτητα από τον αριθμό των θυμάτων.

Οι κομμουνιστές αποστάτες ήταν αναστατωμένοι από την αρχική τους επένδυση σε έναν θεό που αργότερα διαπίστωσαν ότι ήταν ψεύτικος και καταδίκασαν έντονα την ΕΣΣΔ ως ένα κακό πείραμα. Ετσι έκαναν υπεραναπλήρωση. Η πολιτική και ιδεολογική απογοήτευση φαίνεται να διεγείρει έναν παρόμοιο αντιπολιτευτικό ζήλο στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα, με την Τσέινι ως παράδειγμα. Η Τσέινι υπηρέτησε τρεις θητείες ως μοναδική εκπρόσωπος του Ουαϊόμινγκ στη Βουλή, κερδίζοντας κάθε φορά με τεράστια πλειοψηφία. Ομως, αυτή τη φορά, οι ψηφοφόροι του Ουαϊόμινγκ της επιφύλαξαν ηχηρή ήττα.

Ο λόγος είναι τόσο απλός όσο και αδιαμφισβήτητος: Αρνήθηκε να αποδεχθεί το Μεγάλο Ψέμα του Τραμπ ότι του έκλεψαν τις προεδρικές εκλογές του 2020. Η Τσέινι καταδίκασε εδώ και καιρό την «προσωπολατρία» που έχει καταλάβει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και ηγήθηκε της έρευνας της Βουλής για τον ρόλο του Τραμπ στην εξέγερση στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου 2021.

Οι ψηφοφόροι του Ουαϊόμινγκ επέλεξαν την αντίπαλη της Τσέινι, την οποία υποστηρίζει ο Τραμπ, Χάριετ Χάγκμαν, ένθερμη υποστηρίκτρια του Μεγάλου Ψέματος και των περισσότερων από τις άλλες θεωρίες συνωμοσίας που έχουν προκύψει από τον κόσμο του Τραμπ.

Αλλά η Τσέινι δεν έχει τελειώσει. Ανακοίνωσε τον σχηματισμό μιας επιτροπής πολιτικής δράσης που θα επικεντρωθεί στην ανάδειξη των απειλών για τη δημοκρατία και στην αντίθεση σε κάθε προσπάθεια του Τραμπ να εξασφαλίσει δεύτερη θητεία ως πρόεδρος. Σκέφτεται ακόμη και να θέσει υποψηφιότητα η ίδια για την προεδρία το 2024 – μια κίνηση που πιστεύεται ευρέως ότι δεν θα οδηγήσει σε νίκη, αλλά θα μπορούσε να βοηθήσει στον αποκλεισμό του Τραμπ από τον Λευκό Οίκο.

Για να είμαστε σαφείς, η Τσέινι αντιτίθεται στον Τραμπ, όχι στον ρεπουμπλικανικό συντηρητισμό. Σε θέματα πολιτικής, ψήφισε σύμφωνα με το κόμμα της – και τον Τραμπ – στο 93% των περιπτώσεων. Απέρριψε τον Τραμπ και την «προσωπολατρία» του μόνο αφότου αναγνώρισε ότι αποτελούσε θανάσιμη απειλή για την αμερικανική δημοκρατία και για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα που εκπροσωπεί η οικογένειά της.

Αυτό είναι κάτι σαν ιστορική ειρωνεία, δεδομένου ότι η κυβέρνηση του προέδρου Μπους (υιού) – στην οποία ο πατέρας της, Ντικ Τσέινι, διετέλεσε αντιπρόεδρος – απείχε πολύ από το να είναι φάρος δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα, η προεδρία Τραμπ πιθανότατα δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την παραβίαση των κανόνων που συνέβη τότε. Και ενώ ο ίδιος ο Τσέινι θα μπορούσε να είχε μιλήσει κατά του Τραμπ το 2015, δεν το έκανε. Σε μια ιδιωτική συνομιλία, μου είπε ότι θα υποστήριζε τον Τραμπ απλώς και μόνο επειδή ήταν υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Την ίδια λογική ακολούθησε και η κόρη του. Αργότερα άκουσα ότι μετάνιωσε για αυτήν την απόφαση – πολύ αργά για αυτόν, την κόρη του και την Αμερική.

Εξι χρόνια μετά την επανάσταση του Τραμπ, η πλειονότητα των Ρεπουμπλικανών επιλέγει τις θεωρίες συνωμοσίας αντί της αλήθειας, την πίστη στις φυλετικές θεωρίες έναντι της χώρας και τους ψεύτικους θεούς αντί της δημοκρατίας. Οταν τους ζητήθηκε να επιλέξουν ανάμεσα σε μια συνεργάτρια του Τραμπ και στην κόρη της αριστοκρατίας των καουμπόηδων, οι ψηφοφόροι του Ουαϊόμινγκ αγκάλιασαν τον ψυχοπαθή θεό που απέτυχε.

Η Νίνα Χρούστσεβα, δισεγγονή του πρώην ηγέτη της ΕΣΣΔ Νικίτα Χρουστσόφ, είναι καθηγήτρια Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο New School της Νέας Υόρκης και συγγραφέας