{T16}Τα πρόσωπα πίσω {LF}από τα μετάλλι{T16}α

Την ώρα που οι προβολείς χαμηλώνουν από ένα μαγικό δεκαήμερο για τον ελληνικό αθλητισμό (με την κατάκτηση 14 μεταλλίων, εκ των οποίων τα έξι χρυσά) στο φεστιβάλ Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων στο Μόναχο και συμπληρωματικά στη Ρώμη (κολύμβηση, καλλιτεχνική, καταδύσεις, ανοιχτή κολύμβηση), πίσω από τα φώτα υπάρχουν προσωπικές ιστορίες που συγκινούν και θα μπορούσαν να γίνουν ταινία.

Στον ακοντισμό των γυναικών η ιστορία επαναλαμβάνεται με απίστευτη συνέπεια κάθε 20 χρόνια (όπου η Ελλάδα βγάζει πρωταθλήτριες Ευρώπης, το 1982, το 2002 και το 2022), αλλά δυστυχώς και η ανίκητη… βλακεία και το κόμπλεξ χαλασμένων μυαλών επαναλαμβάνεται επίσης.

«Εχω δεχθεί πολύ bullying από μικρή. Στις τελετές έναρξης δεν μου έδιναν τη σημαία γιατί δεν είχα παράστημα. Μου είχε πει η γυμνάστριά μας στο σχολείο “δεν θα γίνεις ποτέ αθλήτρια” και ήταν μιας μορφής συναισθηματικό bullying. Το ίδιο στάδιο, στο οποίο μου είπαν ότι δεν κάνω για αθλήτρια, το ονόμασαν τελικά “Βερούλειο”» είπε χαρακτηριστικά σε συνέντευξή της παλαιότερα η μεγάλη Αννα Βερούλη, το όνομα της οποίας έχει δοθεί στο Εθνικό Στάδιο Καβάλας, προς απογοήτευση πιθανόν τις γυμνάστριας που είχε στα σχολικά της χρόνια η πρωταθλήτρια Ευρώπης του 1982 στο νεόκτιστο ΟΑΚΑ (με 3η τη Σοφία Σακοράφα).

Αλλά μήπως η Μιρέλα Μανιάνι, πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2002, δεν πέρασε δύσκολα μέχρι να την αποδεχτούν πολλοί (λες και ήταν υπάλληλοι ληξιαρχείου) για τη γεννημένη στο Δυρράχιο της Αλβανίας, που πήρε την ελληνική υπηκοότητα μετά τον γάμο της με το Γιώργο Τζελίλη;

Ευτυχώς ο αείμνηστος Βασίλης Κοκόλης, εκ των κορυφαίων προπονητών (είχε και την Αννα Βερούλη και τη Σοφία Σακοράφα) την είδε ως αθλήτρια και ως άνθρωπο και τη βοήθησε να γίνει μια από τις κορυφαίες ακοντίστριες όλων των εποχών με δύο ολυμπιακά μετάλλια (αργυρό στο Σίδνεϊ και χάλκινο στην Αθήνα) και με δύο χρυσά σε Παγκόσμιο και άλλο ένα χρυσό σε Ευρωπαϊκό.

Η διάδοχός της Ελίνα Τζένγκο (20 χρόνια μετά και πάλι χρυσό σε Ευρωπαϊκό για τον ελληνικό αθλητισμό) είδε τον αλβανό πατέρα της από αστυνομικό να δουλεύει εδώ στην οικοδομή και τη δασκάλα μητέρα της να καθαρίζει σκάλες, ενώ η ίδια δέχτηκε αφόρητο bullying στο σχολείο και στα γήπεδα για την αλβανική της καταγωγή (γεννημένη και μεγαλωμένη στη Χαλκιδική δίνει τα πάντα για τη χώρα που έχει γνωρίσει και είναι δικαιωματικά μέλος της, της Ελλάδας).

«Δεν απαρνιέμαι την καταγωγή μου, που είναι αλβανική. Είμαι όμως 100% Ελληνίδα, γεννήθηκα στην Ελλάδα, πήγα στο ελληνικό σχολείο, αγαπώ την Ελλάδα και αγωνίζομαι για αυτήν» είχε πει σε συνέντευξή της στα πρώτα της χρόνια στον αθλητισμό.

Ο Εμμανουήλ Καραλής δεν πήρε μετάλλιο, δεν μπήκε καν στον τελικό, αλλά μίλησε για την κατάθλιψη που είχε (έχοντας βιώσει και αυτός το σκληρό πρόσωπο του ρατσισμού).

Αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες, είτε πάρουν μετάλλιο τελικά είτε όχι.