Οι επήλυδες του ελληνικού αθλητισμού

Ελίνα Τζένγκο: η έπηλυς του ελληνικού αθλητισμού. Οπως οι Αντετοκούνμπο. Οπως παλαιότερα ο Πύρρος Δήμας και τόσοι άλλοι που σήκωσαν και εξακολουθούν να σηκώνουν ψηλά τη σημαία μιας χώρας που τους συμπεριφέρθηκε ως παιδιά ενός κατώτερου θεού, πριν κατακτήσουν κορυφές και χρυσάφι.
Η όμορφη Ελίνα, η Greek Freak του ελληνικού στίβου, θα γίνει είκοσι ετών σε δύο εβδομάδες. Θεωρείται φαινόμενο στον ακοντισμό κι αν οι συνθήκες το επιτρέψουν, θα γράψει ιστορία στο αγώνισμα. Η πρώτη θέση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα δεν είναι πυροτέχνημα αλλά ένας ακόμα κρίκος μιας χρυσής αλυσίδας επιτυχιών από πολύ νεαρή ηλικία.
Οι γονείς της είναι αλβανοί οικονομικοί μετανάστες που κατέβηκαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1990 αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Ο πατέρας της, αστυνομικός στην Αλβανία, ήρθε στη χώρα μας περπατώντας. Δούλεψε οικοδομή και σύντομα κάλεσε και τη γυναίκα του, η οποία ήταν έγκυος στην πρώτη τους κόρη.
Η Ελίνα είναι η τρίτη και τελευταία στη σειρά θυγατέρα της οικογένειας Τζένγκο, η οποία έβαλε τα θεμέλια του σπιτικού της στη Νέα Καλλικράτεια της Χαλκιδικής.
Οικονομικά υπήρχαν πολλές δυσκολίες που γιγαντώθηκαν στη διάρκεια της δεκαετούς οικονομικής κρίσης. Η μάνα, δασκάλα στη χώρα της, βγήκε στη δουλειά, καθάριζε σπίτια.
Τα παιδιά δεν βίωσαν τον ρατσισμό των Αντετοκούνμπο ή του Πύρρου Δήμα που κρατούσε ψηλά τα χέρια του στα λεωφορεία για να μην τον κατηγορήσουν για κλέφτη. Η φτώχεια, κυρίως η εικόνα της μάνας που δίνει καθημερινά τη μάχη για την επιβίωση των παιδιών της, στοίχειωσε τη μικρή Ελίνα. Με το ακόντιο ήθελε να σκοτώσει το τέρας που ταλαιπωρούσε τη μάνα της δίνοντας υπόσχεση πως θα σταματήσει να καθαρίζει σπίτια. Προηγουμένως όμως έπρεπε να σκοτώσει το τέρας της ελληνικής γραφειοκρατίας. Ενα παιδί που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα, απέκτησε ελληνική παιδεία και ήταν πρωταθλήτρια στον ακοντισμό δεν μπορούσε να πάρει ελληνική υπηκοότητα μέχρι τα 16 της χρόνια. Μια χιλιοειπωμένη ιστορία που δεν έχει πάντοτε αίσιο ή σύντομο τέλος για τα παιδιά που δεν γίνονται σταρ του NBA και δεν πετούν μακριά το ακόντιο.














