Ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι

Το σημερινό κείμενο, το πρώτο ύστερα από τρεις εβδομάδες άδεια, θα μπορούσε να είναι κάτι σαν ανοιχτή επιστολή στον Ουμπέρτο Εκο. Σαν να μην τα υπολόγισε σωστά ο αγαπημένος μας ιταλός διανοητής όταν έγραφε ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Βέβαια, όταν τα έγραφε αυτά, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είχαν ακόμη γίνει αυτό που έχουν καταντήσει σήμερα. Ενα απέραντο εικονικό καφενείο, όπου πάρα πολλοί χρήστες – ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, επαγγελματικής κατάστασης – μεταμορφώνονται σε συνταξιούχους, από αυτούς που έχουν και τον χρόνο και τη διάθεση να παραμορφώνουν ειδήσεις, να τις διαθλούν, να τις σχετικοποιούν, να τις μεγεθύνουν, να τις κόβουν και να τις ράβουν στα μέτρα τους, ενίοτε να τις δημιουργούν, σχεδόν, από το τίποτα, να τις πετούν στο απέναντι τραπέζι, πάνω από τα χαρτιά της πρέφας, να χύνονται οι καφέδες, να σπάνε οι πορτοκαλάδες οι μπλε, να γίνεται σαματάς, να σηκώνονται μαγκούρες, να πετάνε τραγιάσκες στον αέρα, οι συνταξιούχοι να νομίζουν ότι κηρύχθηκε ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Και στα δύο μέτρα από το καφενείο, μην πω στο ενάμισι, να μην ακούγεται κιχ. Διότι άλλο κόσμος, άλλο μικρόκοσμος, κι ας φαντάζει, κάποιες φορές, τεράστιος μέσα στις στενωπούς του Διαδικτύου.

Ο φετινός Αύγουστος λοιπόν μπήκε με την είδηση της παρακολούθησης του τηλεφώνου του Νίκου Ανδρουλάκη. Ενα θέμα εξόχως σοβαρό για τη δημοκρατία μας που επιτάσσει άμεση και ειδική αντιμετώπιση. Και ευτελίστηκε σε αναλύσεις από ξαπλώστρες μεταξύ βουτιάς και ηλιοθεραπείας και σε κομματικές εμμονές που διαμόρφωσαν ένα είδος νεοαυριανισμού από ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Ναι, η κυβέρνηση διαχειρίστηκε λάθος αυτήν την υπόθεση από την αρχή μέχρι το τέλος. Εξίσου λάθος όμως τη διαχειρίστηκαν και πολλοί οπαδοί του ΠΑΣΟΚ. Το στερητικό της εξουσίας είναι δύσκολο να το κουμαντάρει ένας άνθρωπος. Και ο ψηφοφόρος άνθρωπος είναι. Τώρα αν πιστεύει ότι επειδή παρακολουθούσαν το τηλέφωνο του Ανδρουλάκη, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δικαιούται να γίνει πρωθυπουργός με συνοπτικές διαδικασίες, είναι πρόβλημα του ψηφοφόρου και όχι της δημοκρατίας μας. Από τη στιγμή μάλιστα που το συγκεκριμένο θέμα «έπαιξε» μία η άλλη με τις εμφανίσεις της Δανάης Μπάρκα στην παραλία (όπως γουστάρει θα εμφανίζεται το κορίτσι) είναι πρόβλημα που αφορά την αντιληπτική μας ικανότητα ως κοινωνίας.

Και μετά, κύριε Ουμπέρτο μου (λέμε τώρα), έσκασε το θέμα με τη βραχονησίδα στον Εβρο που ακόμα δεν ξέρουμε μετά βεβαιότητος τι ακριβώς έχει γίνει, αλλά πάλι πιαστήκαμε μαγιό με μαγιό διότι η «είδηση» όσο μεγαλύτερο διχασμό προκαλεί, τόσο πιο σημαντική θεωρείται. Τουλάχιστον εδώ στην Ελλάδα. Εκεί στην Ιταλία πάλι δεν ξέρω τι γίνεται, προσέξτε όμως μη σας προκύψει από το πουθενά καμιά φασίζουσα κυβέρνηση, η πρώτη μετά του Μουσολίνι, αν κι εσείς εκεί στα ψηλά που μένετε τώρα, μάλλον θα τα κοιτάτε και θα γελάτε γιατί ότι το ‘χατε πει, το ‘χατε. Αντε λοιπόν διότι έχουμε πάνω από μία εβδομάδα Αύγουστο ακόμα.

Για τον Ρόμπερτ

Το πέρασμά μου από την παιδική ηλικία στην πρωτοεφηβεία, σε εκείνη τη μακρινή δεκαετία του 1970, έγινε με τρία αντικείμενα που λειτούργησαν κάπως σαν φλάμπουρα εισοδισμού στον κόσμο των μεγάλων. Δύο τισέρτ με στάμπα, το ένα με ένα κορίτσι που δάκρυζε και το άλλο με μια πεταλούδα, τα οποία, δεν ξέρω για ποιο λόγο, σηματοδοτούσαν κάτι σαν «στολή» αποδέσμευσης από τους γονείς – οι της ηλικίας μου θα τα θυμούνται. Το τρίτο ήταν το ταγάρι από τσουβάλι μέσα στο οποίο πωλούνταν ο δίσκος των Poll – τεράστια νουβοτέ για την εποχή. Δεν είχα βάλει άλλο μπλουζάκι εκείνο το καλοκαίρι, στο δε ταγάρι που κρατούσα συνέχεια έκρυβα τα τεύχη του Μίκι Μάους διότι η παιδική ηλικία μου με τραβούσε ακόμη από το μανίκι.

Οταν χθες πληροφορήθηκα τον θάνατο του Ρόμπερτ Ουίλιαμς (μέλος των Poll), συνειδητοποίησα δύο πράγματα. Οτι τα καλύτερά μας χρόνια υπάρχουν όσο υπάρχουν αυτοί που συντηρούν τον μύθο τους. Και πως ο Ρόμπερτ Ουίλιαμς, στην Ελλάδα της ηγεμονίας της Αριστεράς, «πλήρωσε» το ότι έγραψε κάποτε τον ύμνο της Νέας Δημοκρατίας.