Πάνω στη σχεδία

Σε νέα τροχιά μπαίνει από σήμερα η υπόθεση των «επισυνδέσεων», δηλαδή των υποκλοπών: Οι διακοπές τελειώνουν, η Βουλή συνέρχεται επί τούτου και η γενική ανασύνταξη ασφαλώς θα περιλαμβάνει και πρόσθετη πληροφόρηση που θα αρχίσει σταδιακά να κάνει την εμφάνισή της. Εναντι αυτών η κυβέρνηση κατεβαίνει ουσιαστικά με τέσσερις άξονες άμυνας:

Ο ένας είναι ότι ο Πρωθυπουργός δεν ήξερε, δεν άκουσε, δεν του είπανε. Αν του είχαν πει, θα τους είχε πάρει τα κεφάλια και μόνο που το σκέφτηκαν. Αλλά επειδή ήξεραν ότι δεν τα σηκώνει τέτοια, του το έκρυψαν. Ε, τους τα πήρε μετά. Ο δεύτερος άξονας είναι ότι ουδέν κακόν αμιγές καλού: Τώρα θα φτιάξει μία ΕΥΠ που θα τη ζηλεύουν ακόμα και οι Ελβετοί. Ποια είναι η πιο προηγμένη δημοκρατία στον κόσμο; Ε, όποια κι αν είναι, θα βλέπει την ΕΥΠ και θα ντρέπεται. Ο τρίτος άξονας είναι ότι πρόκειται για… προσωπικό θέμα που αφορά αμιγώς τον Ανδρουλάκη. Περίπου σαν να του… κόψανε κλήση για παράνομο παρκάρισμα. Και ο τέταρτος άξονας είναι στη λογική «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση»: Εξεταστική, ναι, αλλά πάμε και μία δεκαετία πίσω. Σε αντίθεση με τα τρία πρώτα, που προδήλως είναι παντελώς ανάξια σχολιασμού, το τέταρτο έχει κάποιο ενδιαφέρον στο οποίο αξίζει να σταθεί κανείς.

Η επιχείρηση επέκτασης της Εξεταστικής στο βάθος της προηγούμενης δεκαετίας θα μπορούσε να έχει τίτλο «Θα σας πάρω μαζί μου». Ομως εδώ δεν πρόκειται για ταινία, αλλά για τρέχουσα πολιτική. Ο Πρωθυπουργός καλά κάνει και θέλει να επεκταθεί η Εξεταστική. Και ουδείς μπορεί να του πει και όχι – με ποιο επιχείρημα; Ομως, πολύ καλύτερα θα είχε κάνει, αν πίστευε ότι υπήρχε λόγος για κάτι τέτοιο, να είχε προκαλέσει ο ίδιος, σε ψυχρό χρόνο, μία Εξεταστική από την αρχή της ανάληψης της θητείας του όχι απλώς ως Πρωθυπουργού, αλλά και ως άμεσου πολιτικού επικεφαλής της ΕΥΠ. Γιατί για να το κάνει σήμερα, κάποιον λόγο θα έχει. Κάτι θα πρέπει να θεωρεί ότι ξέρει. Και αν αυτό που θεωρεί ότι ξέρει το κράτησε κρυφό μέχρι τώρα, έσφαλε ευθέως εις βάρος της δημοκρατίας. Αν πάλι δεν ξέρει και όλο αυτό είναι προπέτασμα καπνού, παρελκυστική τακτική και χάσιμο χρόνου, πρόκειται για καταφανώς αποτυχημένη επιλογή.

Αλλά άντε και τα ξεπερνά κανείς αυτά. Και στο ιδεατό σενάριο για την κυβέρνηση, έρχονται στο φως και άλλες παρακολουθήσεις από το παρελθόν. Ποια πραγματική λειτουργία θα έχουν αυτές σήμερα για τον Πρωθυπουργό και το περιβάλλον του; Το έχουν αναλογιστεί καθόλου αυτό ή απλώς αυτοσχεδιάζουν πάνω στη σχεδία; Τι φαντάζονται; Οτι θα κάνουν προεκλογική εκστρατεία, και μάλιστα στις εκλογές της απλής αναλογικής, και θα λένε απ’ τα μπαλκόνια και στα καφενεία ανά την Ελλάδα ότι δεν κρυφακούγαμε μόνο εμείς, αλλά και οι… προηγούμενοι; Και ποιοι προηγούμενοι; Πού ακριβώς θέλουν να ρίξουν ευθύνες; Εχουν σκεφτεί; Ή πάνε γενικώς στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα; Φυσικά μπορεί να απαντήσουν ότι το μόνο που θέλουν είναι να λάμψει η αλήθεια. Ναι. Καλά. Ο,τι πει κανείς… Ας έχουν όμως υπόψη τους ότι αυτό είναι για γέλια, ενώ μπορεί να καταλήξει και σε κλάματα…

Περιχαρακωμένο και σε έκδηλη απελπισία, το Μέγαρο Μαξίμου πρέπει να ανακτήσει επειγόντως την ψυχραιμία του, για την οποία άλλωστε φημίζεται παλαιόθεν η οικογένεια Μητσοτάκη. Πρέπει να αντιληφθεί ότι υπό τις παρούσες συνθήκες ακόμα και οι αναγωγές στο παρελθόν μπορούν να γίνουν μπούμερανγκ με πολλούς τρόπους και να γυρίσουν ορμητικά πάνω του. Και να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν πράγματα που διορθώνονται και άλλα όχι. Και ότι τα τελευταία, όσο περισσότερο προσπαθείς να τα «διορθώσεις», τόσο τα κάνεις χειρότερα… Και να αντιληφθεί το προφανές: Οτι η μόνη σοβαρή επιλογή είναι η προσφυγή στις κάλπες. Το ταχύτερο δυνατό.