Επαγγελματίας πρωταθλητής

Αν μη τι άλλο μια ομάδα που από το 1997 έχει χάσει μόλις 4 πρωταθλήματα (22/26 τίτλοι!) και συνολικά έχει κατακτήσει 47 φορές τον τίτλο του πρωταθλητή δεν είναι δυνατόν να μην τη συμπεριλάβεις ως φαβορί (και συνήθως πρώτο) για την κατάκτηση του νέου πρωταθλήματος, αυτού που ετοιμάζεται να αρχίζει.

Ολα αυτά τα χρόνια και ιδιαίτερα την τελευταία 12ετία ο Ολυμπιακός έχει πείσει και τον πιο δύσπιστο φίλο του ή ακόμα και αντίπαλο ότι είναι «επαγγελματίας πρωταθλητής» και γνωρίζει τον τρόπο όπου στο φινάλε η πιο συνήθης εικόνα είναι ο γύρος του θριάμβου των ερυθρόλευκων παικτών στο Γεώργιος Καραϊσκάκης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ούτε η πρωταθλήτρια ΑΕΚ του 2018 (που κατέκτησε το πρωτάθλημα ύστερα από 24 χρόνια), ούτε ο πρωταθλητής ΠΑΟΚ του 2019 (που πήρε τον τίτλο μετά 34 χρόνια) ξεκινούσαν ως το απόλυτο φαβορί για το πρωτάθλημα την επόμενη σεζόν και ακριβώς εδώ έγκειται η δυναμική του Ολυμπιακού, ο οποίος μετράει 47 τίτλους πρωταθλήματος, όταν οι υπόλοιπες πέντε ομάδες που το έχουν κατακτήσει (οι άλλοι τέσσερις του Big-5 και η εκπληκτική Λάρισα) μετρούν συνολικά 39 πρωταθλήματα. Με τον Παναθηναϊκό να έχει 20, την ΑΕΚ 12, τον ΠΑΟΚ και τον Αρη από τρία και τη Λάρισα το μοναδικό από ομάδα της περιφέρειας και εκτός Αθήνας και Θεσσαλονίκης.

Δεν εξαντλείται ποτέ

Ο Ολυμπιακός θυμίζει Λερναία Υδρα, καθώς ένα κεφάλι του κόβεις, δύο βγάζει και είναι η ομάδα που δεν θα τα παρατήσει ποτέ.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα του φετινού καλοκαιριού μετά τον αποκλεισμό του από τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ από τη Μακάμπι Χάιφα και τη λύση της συνεργασίας με τον Πέδρο Μαρτίνς τον οποίο αντικατέστησε ο Κάρλος Κορμπεράν.

Η εικόνα που έδιναν ορισμένοι προς τα έξω, όσοι δεν βλέπουν καθαρά την πραγματικότητα, ήταν ένας… διαλυμένος και παρατημένος Ολυμπιακός που δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Σε λιγότερο από έναν μήνα μετά οι μόνιμοι πρωταθλητές είναι η μόνη ελληνική ομάδα που συνεχίζει (για μια ακόμα φορά) την ευρωπαϊκή της πορεία σε ομίλους, απλά το μόνο που απομένει μετά και τη ρεβάνς με τον Απόλλωνα Λεμεσού στο Γεώργιος Καραϊσκάκης είναι το να δούμε εάν αυτοί θα είναι του Γιουρόπα ή του Κόνφερενς Λιγκ.

Την ίδια στιγμή οι βασικοί ανταγωνιστές του, είτε ήταν εκτός Ευρώπης (ΑΕΚ) είτε έμειναν εκτός αυτής από τον Ιούλιο (ΠΑΟΚ) και πριν φτάσουμε στον Δεκαπενταύγουστο (Παναθηναϊκός και Αρης).

Θέλει δουλειά

Σαφώς και ο Ολυμπιακός έχει πολλή δουλειά μπροστά του (όπως και ο νέος προπονητής του) για να φτάσει στο σημείο που τον θέλουν τόσο ο πρόεδρός του Βαγγέλης Μαρινάκης όσο και ο κόσμος του.

Καθώς οι υψηλές απαιτήσεις και των δύο είναι αυτές που αποτελούν μέτρο σύγκρισης, διότι πολύ απλά οι Πειραιώτες δεν κοιτάνε τους αντιπάλους τους, αλλά συνήθως στον καθρέφτη τους για να βελτιώσουν τη δική τους εικόνα.

Και όταν ένας επαγγελματίας πρωταθλητής όχι απλά δεν επαναπαύεται στις δάφνες του, αλλά κοιτάει (πάντα) πώς θα γίνει ακόμα καλύτερος έχοντας όραμα και την ευρωπαϊκή διάκριση εκτός του να κατακτήσει το πρωτάθλημα, τότε το δικαίωμα στο όνειρο συνεχίζεται.

Ακριβώς αυτό είναι το «μότο» του συλλόγου, που άλλωστε βγαίνει από τον ίδιο τον πρόεδρό του. «Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε».

Ο οργανισμός του Ολυμπιακού δεν σταματάει ποτέ να εξελίσσεται και να κάνει πράξη το ρητό: «Ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο», ψάχνοντας κάθε χρόνο τη βελτίωση.

Η αλλαγή προπονητή

Δεν είναι τυχαίο ότι μέσα στην ντάλα του καλοκαιριού ο Βαγγέλης Μαρινάκης προχώρησε στην αντικατάσταση του πλέον επιτυχημένου τεχνικού στην ιστορία της ομάδας Πέδρο Μαρτίνς με τον Κάρλος Κορμπεράν, όταν είδε με το «καλημέρα» της σεζόν την ομάδα σε αδιέξοδο.

Δεν ήταν μόνο ο τρόπος αποκλεισμού από τη Μακάμπι Χάιφα με εκείνο το 4-0 στο Γεώργιος Καραϊσκάκης όπου τόσα χρόνια μόνο το Αμβούργο τη χρονιά που κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1983 είχε περάσει με αυτό το σκορ από την έδρα του Ολυμπιακού, που τότε ήταν το ΟΑΚΑ.

Ηταν το γενικότερο κλίμα που υπήρχε στα αποδυτήρια και έδειχνε ξεκάθαρα ότι ο Πέδρο Μαρτίνς έχει κλείσει τον λαμπρό κύκλο του.

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης τον είχε στηρίξει στην πρώτη του κιόλας χρονιά ακόμα και μετά τον αποκλεισμό-σοκ στο Κύπελλο από τη Λαμία (και ενώ ήδη είχε απολέσει και το πρωτάθλημα από τον ΠΑΟΚ) με την ήττα 1-0 στον Πειραιά. Λειτούργησε όπως θα έκανε κάθε μεγάλος και σωστός πρόεδρος ευρωπαϊκής ομάδας και όχι έλληνας παράγοντας που θα άκουγε τις επιταγές της εξέδρας και θα έπραττε εν θερμώ. Δικαιώθηκε καθώς ο Πορτογάλος με τα τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα και το ένα Κύπελλο, καθώς και την ευρωπαϊκή πορεία (με αποκορύφωμα τον αποκλεισμό της Αρσεναλ), άφησε το στίγμα του και εξελίχθηκε – και βάσει αριθμών και επιτυχιών – σε έναν από τους κορυφαίους προπονητές στην ιστορία του συλλόγου.

Αν και πέρυσι στον δεύτερο γύρο ο Ολυμπιακός δεν έθελξε με την απόδοσή του (είχε σχεδόν «κλειδώσει» το πρωτάθλημα από πολύ νωρίς), έχασε ευκαιρία διάκρισης στην Ευρώπη και αποκλείστηκε στα ημιτελικά του Κυπέλλου από τον ΠΑΟΚ, ο πρόεδρός του ανανέωσε το συμβόλαιο του πορτογάλου τεχνικού μέχρι το 2024 στηρίζοντας και κάθε επιλογή του στη διαχείριση των παικτών. Δείχνοντας έτσι έμπρακτα την εμπιστοσύνη του για τα κατορθώματα του Πέδρο Μαρτίνς.

Ομως αυτό το συμβόλαιο και η ενδεχόμενη οικονομική αποζημίωση δεν στάθηκε εμπόδιο για  την πρόοδο της ομάδας, όταν ο Βαγγέλης Μαρινάκης και οι συνεργάτες του διέκριναν το αδιέξοδο και έτσι προχώρησαν στην πρόσληψη του Κάρλος Κορμπεράν τον οποίο παράλληλα θα στηρίξουν και με τις μεταγραφές που θα υποδείξει.