Ο… Μπίμον της Ευρώπης

Πριν από ακριβώς έναν μήνα στο Ορεγκον, ο Μίλτος Τεντόγλου έμεινε δεύτερος στον τελικό του μήκους, χάνοντας από τον Γουάνγκ στο έκτο και τελευταίο άλμα το χρυσό μετάλλιο. Τότε, έκανε δηλώσεις που για ορισμένους ήταν ατυχείς, έσπευσαν να τις κριτικάρουν γιατί δεν θέλησαν να δουν τι ακριβώς εννοούσε ο έλληνας αθλητής. Και λίγες εβδομάδες αργότερα, ο Τεντόγλου δικαιώθηκε στο 100% και σε όλα όσα είχε πει.

Να τα δούμε;

Εκστόμισε το «θα ήταν ντροπή να νικήσω με άλμα στα 8,32 μ.». Κακώς το είπε, αναφώνησαν πολλοί. Αλήθεια; Ο καταπληκτικός αυτός άλτης ήθελε απλώς να επισημάνει πως οι δυνατότητές του ήταν για παραπάνω και από την ώρα που δεν «ξέφυγε ένα άλμα», δεν έπρεπε να πάρει το χρυσό. Επόμενη ατάκα; «Να έκανα άλμα στα 8,50 μ.». Και ως διά μαγείας, αλλά ουσιαστικά δεν επρόκειτο για κάποιο μαγικό που έκανε, ο Τεντόγλου στο Μόναχο έφτασε στα 8,52 μ. και άρπαξε το χρυσό μετάλλιο. Ουδείς μπορούσε όχι να σκεφθεί ότι θα τον περάσει, αλλά ούτε να πλησιάσει τον έλληνα άλτη δεν γινόταν. Απλά αξεπέραστος! Τρίτη επισήμανση του Μίλτου στο Ορεγκον; «Εχασα το χρυσό από τις κακές προσγειώσεις». Οποιος δει το άλμα στα 8,52 μ. διαπιστώνει, ακόμη κι αν είναι αδαής, πως ο άλτης κάνει καλή προσγείωση και έτσι έρχεται το μεγάλο άλμα.

Ας ακούμε τους αθλητές. Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι ώρες ώρες υπερβάλλουν, καταθέτουν άποψη που αξίζει να τη… μετρήσουμε όπως αυτή αξίζει. Μετά τον θρίαμβο στο Μόναχο, έδειξε τον επόμενο στόχο: το Παγκόσμιο που έπεται και παραδέχθηκε πως έχει στον νου το παγκόσμιο ρεκόρ. Δύσκολος στόχος ο συγκεκριμένος; Αναμφίβολα, ναι. Γιατί αν ήταν κάτι το εύκολο, τότε το ρεκόρ του Μάικ Πάουελ από το ’91 θα είχε σπάσει (8,95 μ. έχει ο αμερικανός άλτης). Αλλά ο Μίλτος Τεντόγλου δεν θέλει να αφήσει πίσω τον Πάουελ. Θέλει και αξίζει να γράψει ιστορία όπως ο Μπομπ Μπίμον με το 8,90 στους Ολυμπιακούς στο Μεξικό (1968). Τότε, αυτός ο υπεραθλητής για την εποχή του, έμεινε στην ιστορία. Μίλησαν για το «άλμα του αιώνα». Ολοι τον Μπίμον έχουν στο μυαλό όταν μιλούν για άλμα εις μήκος. Και στο εξής, πρέπει να αναφέρονται στον Μίλτο Τεντόγλου, τον ευρωπαίο υπεραθλητή των αλμάτων, τον άνθρωπο που όταν βρίσκεται στη μέρα του, κυριολεκτικά δεν έχει αντίπαλο. «Δεν τους βλέπει» καν… Είναι ο άλτης του δικού μας αιώνα!