Οταν η Βαρκελώνη κέρδισε χρυσό μετάλλιο!

Πριν από ελάχιστα 24ωρα συμπληρώθηκαν ακριβώς τριάντα χρόνια από τους 25ους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τους Αγώνες της Καταλωνίας. Της Βαρκελώνης. Που ως πόλη όχι μόνο έκανε εκτεταμένο λίφτινγκ, αλλά άλλαξε και εδώ ταιριάζει το πολυφορεμένο «στην κυριολεξία». Αναγεννήθηκε. Εκμοντερνίστηκε. Κατάφερε να συνδυάσει την ιστορία με τη σύγχρονη ματιά. Μια «άλλη πόλη» που έγνεψε στον κόσμο και αυτός ανταποκρίθηκε, κάνοντας την πρωτεύουσα εκείνου του καλοκαιριού ίσως και πρωτεύουσα των επιλογών του για ένα τουριστικό ταξίδι.

Αυτές οι ημέρες συμπίπτουν και με την έναρξη της διοργάνωσης της Αθήνας. Το όχι και τόσο μακρινό 2004, πέρασαν έκτοτε μόνο 18 χρόνια, λιγότερα σε σύγκριση με το ’92. Αλλά στην ελληνική πρωτεύουσα δεν αξιοποιήσαμε την ευκαιρία. Πέρασε και χάθηκε – χωρίς να είναι φυσικά όλα ίδια, τα πάντα θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετικά και οι Ολυμπιακοί Αγώνες να δώσουν ώθηση σε μια εν πολλοίς γηρασμένη πόλη. Οι εγκαταστάσεις μαραζώνουν. Μένουν κουφάρια και χωρίς κανείς να τις εκμεταλλεύεται. Με ελάχιστες, ασφαλώς, εξαιρέσεις. Γιατί πάντα αυτές υπάρχουν, πολύ απλά ώστε ο κανόνας να επιβεβαιώνεται. Τα φαραωνικά στάδια «κοιτούν» τους κατοίκους και μέσα παραμένουν άδεια. Χωρίς παλμό, δίχως ζωή. Ασφαλώς δεν είναι κέρδος επειδή τώρα γίνονται κάποιες παρεμβάσεις στο ΟΑΚΑ. Ούτε πρέπει να πανηγυρίζουμε με τα έργα στο παραλιακό μέτωπο. Σίγουρα κάποιες ομάδες θα μπορούσαν να στεγαστούν σε εκείνες τις χωρίς μέτρο κατασκευές, ενώ η κατεδάφιση (!) του μπασκετικού γηπέδου στο Ελληνικό, επιβεβαιώνει πως κάτι στον σχεδιασμό πήγε εντελώς στραβά. Δεν πήραμε κανένα μάθημα από τους Ισπανούς…

Τα δάκρυα της Βούλας
Επιστροφή στη Βαρκελώνη και σε εκείνες τις μέρες τις αξέχαστες. Γιατί ήταν λες και πέρασε κάποιος τον κάβο, προκάλεσε ξανά το ενδιαφέρον του (ελληνικού) κοινού και άρχισε η αντίστροφη μέτρηση σε όλα τα επίπεδα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Που τότε δεν ήταν εξασφαλισμένοι – η σφαίρα του μέλλοντος όμως «έδειχνε» Αθήνα. Η κραυγή «για την Ελλάδα ρε γαμώτο» της Βούλας, στο πιο απρόσμενο χρυσό μετάλλιο όλων των εποχών. Ουδείς το περίμενε, οι πάντες δάκρυσαν από χαρά με την επιτυχία του φτερωτού και συνάμα ατσαλωμένου κοριτσιού που πετούσε πάνω από τα εμπόδια στα 100 μέτρα. Και το δεύτερο ελληνικό μετάλλιο, κι αυτό χρυσό ήταν, από τον «άγνωστο μεταξύ αγνώστων» Πύρρο, τον κολοσσό της άρσης βαρών που άνοιξε τον δικό του δρόμο για την κατάκτηση τεσσάρων διακρίσεων σε ισάριθμους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εγινε ένα σύμβολο ο Δήμας για το τι σημαίνει κατάκτηση της κορυφής, τρανό παράδειγμα αφοσίωσης στον στόχο. Στίβος και άρση βαρών γύρισαν σελίδα και στα μετέπειτα χρόνια ήταν οι ρόδες που τράβηξαν το κάρο του εγχώριου αθλητισμού. Για την ακρίβεια δεν το τράβηξαν απλά, δεν το τσούλησαν με δυσκολία και αγκομαχώντας, το έκαναν με όλες τους τις δυνάμεις και με απτά αποτελέσματα στον τομέα της ταχύτητας.

Οι μεγάλες επιστροφές
Αλλά οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Βαρκελώνης ήταν πολλά περισσότερα για όλον τον κόσμο. Μετά τους Αγώνες του Μονάχου το 1972, όλες οι χώρες εμφανίστηκαν με αθλητικές αποστολές το 1992. Η Νότια Αφρική έγινε δεκτή και πάλι στους Ολυμπιακούς Αγώνες ύστερα  από 32 χρόνια, λόγω της λήξης της πολιτικής του απαρτχάιντ. Η δε Γερμανία συμμετείχε και πάλι ως μια ομάδα, ενιαία Γερμανία δηλαδή, μετά την επανένωση και μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου.

Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης (1991), οι τρεις χώρες της Βαλτικής πήραν μέρος ως ανεξάρτητα κράτη. Ηταν οι Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία. Οι υπόλοιπες δώδεκα πρώην σοβιετικές δημοκρατίες αγωνίστηκαν ως ενωμένη ομάδα της πρώην Σοβιετικής Ενωσης (Κοινοπολιτεία), ωστόσο αυτό συνέβη για τελευταία φορά. Ελαβαν μέρος ξεχωριστά τα κράτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας, πλην των Σέρβων που κατέβηκαν με την ολυμπιακή σημαία και ως ανεξάρτητοι.

Η μοναδική Ντριμ Τιμ
Το πλέον εντυπωσιακό (για το αμιγώς αθλητικό κομμάτι, εννοείται, καθόσον τα ανωτέρω είχαν και πολιτική γεύση) ήταν το εξής: έγιναν δεκτοί στην καλαθοσφαίριση επαγγελματίες αθλητές του ΝΒΑ. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε η αμερικανική dream team. H μία και μοναδική dream team και τη δωδεκάδα της αποτελούσαν οι Μάικλ Τζόρνταν, Λάρι Μπερντ, Μάτζικ Τζόνσον, Καρλ Μαλόουν, Τσαρλς Μπάρκλεϊ, Σκότι Πίπεν, Πάτρικ Γιούιν, Ντέιβιντ Ρόμπινσον, Τζον Στόκτον, Κρις Μάλιν, Κλάιντ Ντρέξλερ και Κρίστιαν Λάιτνερ (ο τελευταίος ήταν ο μοναδικός μη-επαγελματίας και επιλέχθηκε στη θέση του Ρόι Τάρπλεϊ). Στην επίθεση έβαζαν 117 πόντους για πλάκα, ο μέσος όρος της διαφοράς που επικρατούσαν ήταν 44 πόντους. Στον τελικό η Κροατία φάνταζε ομαδούλα (117-85)! Η παρέλαση των αμερικανών άσων στο παρκέ προκάλεσε παγκόσμια αίσθηση, ο κόσμος ξεροστάλιαζε έξω από το ξενοδοχείο (δεν έμεναν στο Ολυμπιακό Χωριό οι ΝΒΑers, για λόγους ασφαλείας όπως ειπώθηκε) για μια φωτογραφία, ενώ οι τηλεοπτικοί δέκτες σε κάθε παράσταση της ομάδας έπαιρναν φωτιά και η τηλεθέαση εκτοξευόταν! Επαγγελματίες εμφανίστηκαν ξανά σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το πείραμα είχε πετύχει, αλλά ποτέ ξανά μια ανάλογης ποιότητας ομάδας. Ελέχθη πως ήταν λες και έβλεπες να παίζουν μουσική ο Ελβις και οι Μπιτλς σε μια σκηνή. Παραλήρημα. Δέος. Πέρα από το κατορθώματά τους, επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό το μπάσκετ το ευρωπαϊκό, δημιουργήθηκαν γενιές και γενιές παικτών σε χώρες της Γηραιάς, ενώ Κίνα,  Αυστραλία ή και Αργεντινή ακόμη, έστρεψαν το βλέμμα τους και στο μπάσκετ. Η καλύτερη διαφήμιση για το ΝΒΑ δεν θα έκανε τέτοιο γκελ στο κοινό όπως η dream team των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης.

Τι άλλο έμεινε από εκείνους τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Τα επιτεύγματα του Καρλ Λιούις. Ναι, δεν ήταν πλέον τόσο εκκωφαντικά όπως στο Λος Αντζελες το 1984, ποιος όμως μπορεί να προσπεράσει τη διάρκεια του σπουδαίου δρομέα – άλτη; Στην Ευρώπη και την Ισπανία πανηγύρισε το έβδομο και το όγδοο χρυσό μετάλλιο της πλούσιας καριέρας του και αυτά ήρθαν σε μήκος και σκυταλοδρομία (4X100 μ.).