Ερασιτεχνικών σωματείων το ανάγνωσμα

Τα μεγάλα όπλα του προέδρου της Superleague είναι δύο, και τον ακολουθούν σε όλη την έμβια δημιουργική του πορεία. Πρόβλεψη και άμεση υλοποίηση της απόφασης. Και το… κατάστημα ΕΠΟ το γνωρίζει όσο κανείς… Και στο κομμάτι πρόβλεψη διαβάζει δύο ανευρύσματα… Και τα δύο κρατάνε το ελληνικό ποδόσφαιρο όμηρο σε μια διαχρονική διασωλήνωση… Και αυτά που διάβασε ο Ευάγγελος και τα κατήγγειλε είναι, πρώτα απ’ όλα, διαιτησία. Μια διαιτησία έρμαιο και επιτηδευμένα όμηρος! Και το δεύτερο: ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, πέντε χιλιάδες περίπου σωματεία με 260.000 αθλητές,… στυμμένες λεμονόκουπες, πεταμένες στην πρώτη χωματερή. Από 260.000 αθλούμενους, οι μισοί εγκαταλείπουν στην εφηβεία τους λόγω μηδενικού ενδιαφέροντος από πλευράς συνθηκών άθλησης, άθλια γήπεδα, ανύπαρκτες εγκαταστάσεις… Και από τους υπολοίπους, το 50% εγκαταλείπει μετά τα 24 χρόνια…

Στον δεύτερο αυτόν παράγοντα θα σταθεί το άρθρο μου τούτο, δίνοντας μια γεύση της μοναδικής – από δρομολογήσεως Superleague – τοποθετήσεως προέδρου της… και ταυτόχρονα μιας διαχρονικής καταγγελίας της ΕΠΟ για την ουκ άνευ εγκατάλειψη της καρδιάς του αθλήματος που εκπροσωπεί και που είναι τα ερασιτεχνικά σωματεία.

…πόρρω μακράν
Και ω του θαύματος, ανηγγέλθησαν 12 εκατομμύρια ευρώ για τις ανάγκες των απανταχού ερασιτεχνικών σωματείων. Και ανηρτήθη διάγγελμα, και άπασαι αι φυλλάδαι και ΜΜΕ κάναν μαστίχα την εξαγγελία. Και το προς εκταμίευσιν μυθικό ποσό αφορά 6,5 χιλιάδες ερασιτεχνικά σωματεία… υποθετικά. Δηλαδή 1.875 ευρώ για κάθε αθλητική ανάσα ανά την επικράτεια. Ολα αυτά, βεβαίως-βεβαίως, στα χαρτιά, στους σχεδιασμούς, και στον κόσμο των προθέσεων. Γιατί η πραγματικότητα βόσκει πόρρω μακράν.

Ούτε καν ελεημοσύνη
Και η εξαγγελία με το γεγονός σχέσιν έχει όσην ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Κι όποιος ακούει το ποσό, παθαίνει σοκ. Τόσα λεφτά, σε καιρούς συγκαμένους; Και τα μεν λεφτά – στην περιπέτεια ερασιτεχνικό σωματείο – είναι κέρασμα, ούτε καν ελεημοσύνη. Γιατί τα εν λόγω χρήματα, αν τα πάρεις, όποτε τα πάρεις, σου καλύπτουν δέκα ζευγάρια ποδοσφαιρικά παπούτσια, ή οκτώ ζευγάρια παπούτσια μπάσκετ, ή μια καλή εξάδα Σπάικς. Και για να εκταμιευτεί η «μεγαλειώδης» αυτή προσφορά, είναι υποχρεωμένο το σωματειάκι να κουβαλήσει δικαιολογητικά, πιστοποιητικά και έγγραφα, που ξεπερνούν σε όγκο τον φάκελο της Κύπρου.

Ο Κονδύλης τον Πάγκαλο
Και για του λόγου το ασφαλές και για να μην μακρηγορούμε, από το σύνολο των 6,5 χιλιάδων σωματείων, μόλις και με το ζόρι, και μετά από 6μηνη προσπάθεια, καμιά 350ριά σωματεία ανταποκρίθηκαν. Γιατί για να σε νoμιμoπoιήσoυν αρκούσε ο κωδικός στη γραμματεία που έχεις απ’ τον καιρό του Παπάγου. Δεν αρκούσε η αγωνιστική σου παρουσία που καταγράφεται κάθε χρόνο στα κιτάπια των ενώσεων και των ομοσπονδιών. Και μιλάμε για αγωνιστικές παρουσίες, απ’ τον καιρό που ανέτρεψε ο Κονδύλης τον Πάγκαλο.

«ΜΑΤ», «ΔΙΑΣ» και «ΚATAΣTOΛH»
Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ακουμπάει κανέναν. Το γράμμα, σου λένε, του νόμου. Και τι να τον κάνετε τον νόμο, άμα το σωματειάκι κατεβάσει ρολά; Γιατί όλοι αυτοί οι φουκαράδες, που φτύνουν αίμα σε κάθε ξεχασμένη γειτονιά της Αθήνας, σε περιοχές που ούτε διανοείστε, όχι να επισκεφτείτε, ούτε καν να σταματήσετε στο περίπτερο για να πάρετε τσιγάρα. Και που άμα σας πιάσει λάστιχο, κλειδωνόσαστε μέσα στο αυτοκίνητο και καλείτε Ασφάλεια και Δήμο και Πυροσβεστική να σας μαζέψουν. Κι όμως, μέσα στις πλατείες του θανάτου, στις γειτονιές τις εγκατάλειψης, εκεί που η κάθε πολιτεία λέει «φτου, κακά» και αγνοεί επιδεικτικά την ύπαρξή τους, εκεί στο τίποτα, στην ώρα μηδέν, τα σωματειάκια δίνουν μάχη, στήνουν χαρακώματα. Εκεί λοιπόν που οι κάθε λογιών συστημικές πολιτείες έχουν πετάξει δόρυ και ασπίδα από καιρό, εκεί που ο μοναδικός κωδικός επικοινωνίας που έχουν είναι οι λέξεις «ΜΑΤ», «ΔΙΑΣ» και «ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ», τα σωματειάκια αρθρώνουν λόγο πολιτείας.

Χαρακτήρες και σχέσεις ζωής
Και μπορεί τα σχολεία να ‘χουν γίνει ζούγκλες, οι οικογένειες το μπορντέλο της Κατινάρας, τα ναρκωτικά να κάνουν πάρτι, το περιθώριο να ‘χει αλλοτριώσει χαρακτήρες και συνειδήσεις. Στα ξεχαρβαλωμένα γήπεδα, στις τσιμεντένιες αλάνες, που γυμνάζονται χιλιάδες παιδιά, χιλιάδες πιτσιρίκια, δεν βρίσκεις ούτε αποτσίγαρο, και δεν ακούς παρά μόνον τα παραγγέλματα των γυμναστών και τα λαχανιάσματα των παιδιών. Η πειθαρχία, το ήθος, που ‘γίναν γράμμα κατά το νοούμενον σε κάθε κοινωνική μας έκφραση, εκεί, στα γηπεδάκια της γειτονιάς, ζουν, υπάρχουν, αποτελούν χρυσό κανόνα συμβίωσης παιδιών από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, διαφόρων χρωμάτων και καταγωγών. Και που πάνω στην αθλητική λαχτάρα γίνονται όλα τους μια γροθιά, γεννώντας μεταξύ τους άρρηκτους δεσμούς, φιλικών ή και ερωτικών σχέσεων. Και οι σχέσεις αυτές γίνονται σχέσεις ζωής, μιας και όπως λέει ο Παλαμάς, τα παιδιάστικα να τα κρατάς σαν το πιο ανεκτίμητο στολίδι στη ζωή σου. Γιατί αυτός που σε αγάπησε σ’ αυτές τις ηλικίες, αγάπησε εσένα, ούτε τον μύθο σου, ούτε την οικονομική σου ταυτότητα. Κι αυτός που σ’ έκανε φίλο τότε, σ’ έκανε πάλι από εκτίμηση και θαυμασμό για σένα. Κι αυτό είναι το θαύμα του αθλητισμού, το βαθύτατο νόημά του. Χτίζει χαρακτήρες και σχέσεις ζωής.

Τerra incognita
Αλλά όλα αυτά είναι έπεα πτερόεντα για τους καρεκλοκένταυρους των εξουσιών. Και ο λόγος απλός, απλούστατος. Ξόδεψε κανείς απ’ αυτούς ένα τέταρτο για να ασχοληθεί με την αγωνία νέων ανθρώπων για να τους ονειρώξει ένα αύριο με ψηλά το κεφάλι; Αδειασε ποτέ κανείς από τους καρεκλάτους τις τσέπες του, στερώντας κάτι από την οικογένειά του, για να καλύψει ανάγκες ταυ κοινωνικού του καημού που ονομάζεται σωματειάκι; Την ίδια ώρα που άλλοι χάνονται σε μπαρμπουτιέρες, σε σκυλάδικα ή σε ρόλους γκομενοβοσκών; Αλλά αυτά σε ποιον να τα εξηγήσεις, σε ποιους να απευθυνθείς, σε ποιους να μιλήσεις για τα τελευταία κοινωνικά αναχώματα που μείναν όρθια σ’ αυτόν τον τόπο, για τα σωματειάκια; Που δεν αγκαλιάζουν μόνον τις σακατεμένες γειτονιές της Αθήνας. Αγκαλιάζουν κάθε ξεχασμένη γωνιά αυτού του τόπου. Από χωριά που τον χειμώνα οδοιπορούν ώρες ολόκληρες, γιατί τα γεφύρια έχουν πέσει και οι δρόμοι έχουν βουλιάξει, αλλά ο αγώνας πρέπει να γίνει. Μέχρι νησιά άγονων γραμμών, που το μόνο που δίνει χαρά στους κατοίκους τους, είναι η ποδοσφαιρική τους ομαδούλα.

Ολα αυτά είναι terra incognita για τις αθλητικές πολιτείες. Γι’ αυτές υπάρχει το γράμμα του νόμου, ποτέ η ουσία του. Γιατί; Γιατί έτσι τους βολεύει!