Τα τρία πρόσωπα – κλειδιά και η κρίσιμη ημερομηνία

Τις τελευταίες επτά ημέρες το Μέγαρο Μαξίμου κλήθηκε να διαχειριστεί τη σοβαρότερη μέχρι σήμερα κρίση μιας κυβερνητικής θητείας γεμάτης αλλεπάλληλες κρίσεις. Ολα ξεκίνησαν με την παραίτηση του γενικού γραμματέα του πρωθυπουργικού γραφείου, αλλά δεν έχουν τελειώσει. Θεωρητικά, το τέλος θα γραφτεί όταν θα ολοκληρώσει τις εργασίες της η εξεταστική επιτροπή που ζήτησε ο Νίκος Ανδρουλάκης. Την εβδομάδα που πέρασε ο χρόνος ήταν – όπως λέει και το αγαπημένο κλισέ όσων ασχολούνται με την επικαιρότητα – πυκνός. Οι ειδήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη με ρυθμούς που είχε να ζήσει το εγχώριο πολιτικό σύστημα απ’ τα μνημονιακά χρόνια. «ΤΑ ΝΕΑ» παρουσιάζουν τρία ακόμη γεγονότα τα οποία ενδέχεται να ορίσουν το πώς θα εξελιχθεί η υπόθεση των παρακολουθήσεων από εδώ και πέρα. Γιατί απαντούν σε κάποια από τα «ποιος», «πότε» και «πώς», που όλοι ρωτούν.

Γεγονός πρώτο: Οι άνθρωποι που φέρονται να γνώριζαν για την παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη είναι τρεις. Και οι τρεις – που αποτελούν τα πρόσωπα κλειδιά της ιστορίας – θα έπρεπε να είναι ενήμεροι βάσει του θεσμικού πλαισίου το οποίο διέπει τις παρακολουθήσεις για λόγους εθνικής ασφάλειας. Ο πρώτος είναι φυσικά ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ, Παναγιώτης Κοντολέων. Ο αποπεμφθείς επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών ήξερε και ποιος παρακολουθείται, αλλά και το γιατί. Η δεύτερη είναι η εισαγγελέας που εποπτεύει την ΕΥΠ, Βασιλική Βλάχου – με τη δική της έγκριση άλλωστε ξεκίνησε η διαδικασία. Ο τρίτος είναι ο πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών, Χρήστος Ράμμος. Ο τελευταίος, βέβαια, δεν πήρε ποτέ στα χέρια του ένα ονοματεπώνυμο, ούτε έμαθε τους λόγους για τους οποίους κρίθηκε απαραίτητη η παρακολούθηση ενός ευρωβουλευτή. Ελαβε μόνο μια λίστα με τηλεφωνικούς αριθμούς, ένας εκ των οποίων ανήκε στον Νίκο Ανδρουλάκη.

Γεγονός δεύτερο: Η υπό συζήτηση «νόμιμη επισύνδεση» ξεκίνησε στις 15 Σεπτεμβρίου του 2021. Πάνω στη συγκεκριμένη ημερομηνία, λοιπόν, βασίζεται η έρευνα που ήδη τρέχει μετά τις καταγγελίες του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.

Γεγονός τρίτο: Πριν από μερικές ημέρες η ΑΔΑΕ προχώρησε σε έλεγχο όλων των εταιρειών προμηθευτών του κακόβουλου λογισμικού Predator στην Ελλάδα. Η Αρχή διερεύνησε αν είχαν σχέσεις ή συναλλαγές με την ΕΥΠ – και τι είδους -, ώστε να διαπιστωθεί κατά πόσο υπήρξε είτε συνεργασία ανάμεσα σ’ αυτές και τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες, είτε αγορά υλικού. Σύμφωνα με πληροφορίες, η έρευνα έδειξε πως ούτε η ΕΥΠ, ούτε η Ελληνική Αστυνομία, ούτε κάποια άλλη κρατική υπηρεσία έχουν προμηθευτεί το Predator.

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ. Αν λάβει κανείς υπόψη τα δυο τουλάχιστον απ’ τα τρία στοιχεία, ίσως μπορεί να εξηγήσει την πεποίθηση που φαίνεται να επικρατεί σε κυβερνητικούς κύκλους πως η πολιτική κρίση που έχει ξεσπάσει είναι σε ένα βαθμό διαχειρίσιμη.

Βέβαια, στην αντίπερα όχθη, εκείνη των κομμάτων της μείζονος και της ελάσσονος αντιπολίτευσης, δεν συμμερίζονται την παραπάνω εκτίμηση. Ηδη βάζουν στο τραπέζι του δημόσιου διαλόγου την πιθανότητα να αποκαλυφθούν κι άλλες παρακολουθήσεις πολιτικών τα τελευταία τρία χρόνια, μια κι ορισμένοι αντιπολιτευόμενοι διατυπώνουν το σχετικό ερώτημα ευθέως – ενώ πλέον μέχρι κι ο Νίκος Ανδρουλάκης κατηγορεί το Μαξίμου πως ήταν ενήμερο.

ΤΟ «ΓΙΑΤΙ». Πηγές με γνώση του νομικού πλαισίου της λειτουργίας των μυστικών υπηρεσιών, πάντως, υποστηρίζουν ότι το αίτημα που καταθέτει δημόσια απ’ την πρώτη στιγμή ο κεντροαριστερός πρόεδρος – να πληροφορηθεί ενώπιον της κοινοβουλευτικής επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας τους λόγους εθνικής ασφάλειας που κατέστησαν επιβεβλημένη την παρακολούθησή του – είναι αδύνατον να ικανοποιηθεί. Σύμφωνα με το βασικό τους επιχείρημα μάλιστα, κάτι τέτοιο – η αποκάλυψη, δηλαδή, δεδομένων μιας μυστικής επιχείρησης μπροστά σε 19 άτομα – θα ήταν παρακινδυνευμένο για την ίδια την ΕΥΠ. Με δυο λόγια; Ακόμη κι αν δοθούν θεσμικά οι απαντήσεις στα «ποιος», «πότε» και «πώς», μάλλον θα μείνει αναπάντητο το «γιατί».