Η προπονητική θέλει νιάτα {LF}και τόλμη! {CR}

Να ειπωθεί ότι επρόκειτο για έκπληξη η ανάληψη των ηνίων του Ολυμπιακού από τον Κάρλος Κορμπεράν; Ισως. Το μόνο βέβαιο είναι πως ο ισπανός κόουτς ανήκει σε μια γενιά προπονητών που μπαίνουν από τα μικράτα τους στη μάχη των πάγκων. Κάνουν το ξεπέταγμα στην ηλικία λίγο μετά τα 30 και αν έχουν δώσει καλά δείγματα γραφής, κάπου εκεί στα 40 θεωρούνται και άκρως ελπιδοφόροι για το συγκεκριμένο επάγγελμα. Καλή ώρα όπως ο Κoρμπεράν που ευελπιστεί να φέρει νέο, ούριο άνεμο στο Λιμάνι. Θα μπορούσε δε να ειπωθεί πως πέφτει εντυπωσιακά ο μέσος όρος ηλικίας των κόουτς ανά την Ευρώπη. Τα παραδείγματα, δεκάδες. Η ΟΜΑΔΑ συγκέντρωσε ορισμένους από τους καλούς εκπρόσωπους της νέας γενιάς της προπονητικής και παράλληλα εξηγεί, ή προσπαθεί να εξηγήσει, το γιατί συμβαίνει αυτό.

Ο πλέον διάσημος εκπρόσωπος του γκρουπ, αναμφίβολα είναι ο Γιούλιαν Νάγκελσμαν της Μπάγερν. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο μόλις στα 20 χρόνια του, ένεκα τραυματισμών στο γόνατο  και στον μηνίσκο. Διέκρινε νωρίς πως δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι περισσότερο από ένας φιλότιμος σέντερ μπακ – οπότε γιατί να το παλέψει στο γρασίδι και όχι σε ένα γραφείο; Σπούδασε, και στη Λειψία εκτοξεύτηκε η φήμη του! Εκανε θαύματα με μια ομάδα που δεν έχει δα και την πλέον βαριά φανέλα, αναγκάζοντας έτσι την Μπάγερν να δώσει προ ενός έτους τη ρήτρα των 25 εκατ. ευρώ προκειμένου να φέρει στο Μόναχο τον Νάγκελσμαν. Μόλις στα 35 του. Δεν το λες και κάτι σύνηθες.

Ισως μια ανάλογη περίπτωση είναι και αυτή του Μάρκο Ρόζε. Στα 46 του τώρα ο γερμανός τεχνικός, έχει όμως τα τελευταία χρόνια μια συνεπή και ανοδική πορεία. Στα 41 άρχισε να σαρώνει τους τίτλους στην Αυστρία με τη Ζάλτσμπουργκ, πήγε στην Γκλάντμπαχ και μετά στην Ντόρτμουντ. Με καλή φιλοσοφία και ιδέες, δυσκολεύεται όμως κάπου να τις εφαρμόσει, αν θέλουμε να ειπωθεί η πλήρης αλήθεια. Στη Ζάλτσμπουργκ, για να πάμε πάλι στην ομάδα με τη δυνατή διοίκηση και την οικονομική επιφάνεια, αρέσκονται να επενδύουν στα νιάτα. Απλά γιατί πιστεύουν σε αυτά. Κάπως έτσι έχουν τώρα τον Ματίας Τζέισλε, ηλικίας μόλις 34 ετών. Κάποιοι παίκτες του μπορεί να είναι και μεγαλύτεροί του σε ηλικία!

Τα φτερά του Τζέραρντ

Την ίδια στιγμή στο Νησί, η Αρσεναλ ποντάρει σε ένα παλιό της «παιδί», τον 40χρονο σήμερα Μίκελ Αρτέτα, ενώ επίσης στη Βρετανία λόγος μεγάλος γίνεται για τον Στίβεν Τζέραρντ. Ο θρύλος της Λίβερπουλ είναι ξεκάθαρο πως ένιωθε εγκλωβισμένος οδηγώντας τους μικρούς των Κόκκινων και θέλησε στα 39 του να ανοίξει τα φτερά του με προορισμό της Σκωτία. Βρέθηκε στους μαχητές Ρέιντζερς. Τι κατάφερε στη μουντή Γλασκώβη ο φωτόλουστους λόγω της λαμπρής του καριέρας, Τζέραρντ; Τίτλος με τους Μπλε και λίγο μετά μεταπήδησε στην Αστον Βίλα. Είναι μόνο 41 ετών και θέλει να αφήσει το αποτύπωμά του στην Πρέμιερ Λιγκ. Ο Ντιέγκο Μαρτίνεζ, στο μεταξύ, είναι κι αυτός στα 41 και πρόσφατα πήγε από τη Γρανάδα στην Εσπανιόλ. Ο ισπανός προπονητής μόλις στα 20 συνειδητοποίησε πως πρέπει να αφήσει τα ποδοσφαιρικά παπούτσια γιατί δεν θα πήγαινε μακριά και έτσι στράφηκε αλλού…

Μέισον ετών 29

Ο Γκλεν Μέισον ως προσωρινός προπονητής της Τότεναμ το 2021 και μετά την απόλυση του Μουρίνιο, έγινε ο νεότερος προπονητής στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ, στα 29. Επί του παρόντος  είναι επικεφαλής ανάπτυξης παικτών στην Ακαδημία των Σπιρουνιών όπου είναι υπεύθυνος για τις ηλικίες από 17 έως 23. Και επειδή αναφέρθηκε λίγο νωρίτερα ο Μουρίνιο, δεν μπορεί να κλείσει κάποιος τα μάτια και να μην παραδεχθεί πως ο πορτογάλος διάσημος ποδοσφαιράνθρωπος ήταν πιονέρος της θεωρίας «το τιμόνι στα νιάτα». Διότι είτε ως συνεργάτης του Μπόμπι Ρόμπσον στην Μπενφίκα, είτε ως μεταφραστής και αργότερα προπονητής, άνοιξε νέους δρόμους, καθοδηγώντας ομάδες σχεδόν από τα 30 του χρόνια. Και πανηγυρίζοντας κατάκτηση Τσάμπιονς Λιγκ με τους Δράκους της Πόρτο στα 41 του, το 2004 απέναντι στη Μονακό. Είναι ξύπνιος ο Ζοζέ. Πού θα έφτανε δίχως ταχύτητα και δύναμη στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο; Τουλάχιστον σκέφτεται γρήγορα ο Μουρίνιο και με ασύνορη σβελτάδα έγινε ο Special Οne των ημερών μας. Τώρα, αν θέλουμε να προσεγγίσουμε το «πώς και το γιατί» συμβαίνει αυτό, καταλήγουμε στο εξής συμπέρασμα. Μάλλον δεν πρόκειται για τάση ή για μόδα – αυτά μπορεί αργά ή γρήγορα να εξαφανιστούν. Πολλοί προπονητές στο παρελθόν έκαναν καριέρα ναι μεν βασιζόμενοι πάνω σε γνώσεις, οπωσδήποτε όμως πόνταραν στο όνομά τους, εξαργύρωναν τη θητεία τους στη χορτάρινη επιφάνεια. Αυτό τείνει να περιοριστεί. Οι νέοι και όσοι έρχονται με δύναμη, δεν έχουν μόνο τη φλόγα των νιάτων. Αλλά είναι σπουδαγμένοι. Εχουν παραστάσεις μεγάλες. Γνωρίζουν όχι μόνο ποδόσφαιρο, αλλά το αναλύουν, διαθέτουν εξειδικευμένη γνώση και συνδυάζουν ταυτοχρόνως σπουδές ψυχολογίας και διοίκησης ανθρώπινων οργανισμών, άρα πώς να κινούνται και να λειτουργούν στα αποδυτήρια. Κάτι, εκ προοιμίου, αναγκαίο. Και οι ομάδες, επιδιώκουν να έχουν στον πάγκο τους προπονητές με γνώσεις πολυεπίπεδες, καταρτισμένους, διψασμένους για μάθηση και το κυριότερο; Με θέληση να εξελιχθούν και να φέρουν κάτι νέο στον κόσμο του ποδοσφαίρου. Με ιδέες καινοτόμες!